Οι Ιάπωνες λένε "μπάι μπάι" στη "σαγιονάρα"

Μια από τις πιο γνωστές λέξεις της ιαπωνικής γλώσσας παγκοσμίως, ο χαιρετισμός "σαγιονάρα", φαίνεται ότι σταδιακά εγκαταλείπεται από τους Ιάπωνες. Πρόσφατη έρευνα ιαπωνικής ιστοσελίδας έδειξε ότι το 70% των Ιαπώνων δεν την χρησιμοποιούν πλέον στην καθημερινότητά τους, ενώ το ποσοστό ανεβαίνει στο 80% όσον αφορά τους νέους. Πιθανότατα τα ποσοστά είναι υπερβολικά, καθώς η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο εντυπωσιακά μικρό δείγμα των... 30 ανθρώπων (!), όμως υποδηλώνεται μια τάση, που επιβεβαιώνεται κι από τα σχόλια πολλών Ιαπώνων, που έχω διαβάσει στο ίντερνετ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα παιδιά μαθαίνουν μεν στο σχολείο ν' αποχαιρετούν το δάσκαλο ή τη δασκάλα τους με την κλασική αυτή λέξη, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο όταν αποχαιρετούν τους φίλους τους.

Το γράμμα ενός 16χρονου που εξηγεί με απλά λόγια τι πραγματικά είναι ο αυτισμός

Σε ηλικία 17 μηνών, ο Γκόρντι διαγνώστηκε με αυτισμό. Ήταν μια ιδιαίτερη, βαριά μορφή αυτισμού, όπου το άτομο δεν μιλάει. Ως αποτέλεσμα αυτής της σιωπής, δίνει την αίσθηση της πλήρους έλλειψης επικοινωνίας με το περιβάλλον. Κι όμως, αυτή η επιφανειακή εντύπωση δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Χάρη στην "Ταχεία Μέθοδο Προτροπής" (RPM, Rapid Prompting Method), που εφάρμοσε στον Γκόρντι μια από τις θεραπεύτριές του, όταν εκείνος ήταν 15 χρονών, το νεαρό αγόρι απέδειξε ότι είχε συσσωρεύσει μέσα του απίστευτες ποσότητες γνώσεων, τις οποίες απλά δεν μπορούσε να εκφράσει όλα αυτά τα χρόνια.

Η εμφάνιση διαγωνιζόμενου του ελληνικού X-Factor σε τηλεπαιχνίδι το 2004 [βίντεο]

Ένας από τους παίκτες που ξεχώρισα παρακολουθώντας τις οντισιόν του ελληνικού X-Factor, που επανέκαμψε στις οθόνες μας μετά από απουσία πέντε ετών, είναι ο αγγλικής καταγωγής Μπράντλεϊ Γουάιτ Ντέιλ, ο οποίος την τελευταία διετία ζει στην Ελλάδα και μάλιστα μιλάει πολύ καλά τα ελληνικά. Το - από πολλές απόψεις - μακρινό 2004, από το μυαλό του (τότε) 20χρονου Μπράντλεϊ πιθανότατα δεν περνούσε καν η προοπτική ότι δέκα χρόνια μετά θα ερχόταν στην Ελλάδα ή ότι θα αποφάσιζε να εγκατασταθεί μόνιμα εδώ και πολύ περισσότερο δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ότι το - τότε μακρινό - 2016 θα κυνηγούσε το όνειρό του για δισκογραφία συμμετέχοντας σ' ένα ελληνικό, μουσικό τάλεντ σόου. Ζούσε στην Αγγλία, σπούδαζε γαλλικά, ισπανικά και γερμανικά με προοπτική να γίνει μεταφραστής, αν και το μεγάλο του όνειρο ήταν να γίνει τραγουδιστής rnb και σόουλ. Τα επόμενα χρόνια βέβαια θα κυνηγούσε την εκπλήρωση των καλλιτεχνικών του ανησυχιών, όμως ας παραμείνουμε στο έτος 2004.

Η πρώτη διοργάνωση Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο το 1931 και ο πρώτος τίτλος της ΑΕΚ [φωτογραφικά στιγμιότυπα]

Το φθινόπωρο του 1931 διοργανώθηκε από την ΕΠΟ η πρώτη διοργάνωση Κυπέλλου ποδοσφαίρου ανδρών. Συμμετείχαν 17 ομάδες. Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, Ένωση Κωνσταντινουπόλεως (ΑΕΚ), Εθνικός, Απόλλων, Άρης, ΠΑΟΚ, Ηρακλής (όλες της Εθνικής κατηγορίας) και από τις πρώτες κατηγορίες των πρωταθλημάτων Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης οι: Γουδή, Ατρόμητος, Παλαιό Φάληρο (ΑΟΠΦ), Αστέρας, Άμυνα, Πειραϊκός, Μ. Αλέξανδρος, Θερμαϊκός και Μακεδονικός. Οι εκπλήξεις ήταν πολλές και ενώ όλοι περίμεναν ότι στον τελικό θα έφταναν ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό, οι δυο ομάδες υπέστησαν ήττες σοκ (οι αγώνες ήταν νοκ άουτ) κι έτσι στον τελικό έφτασαν τα κιτρινόμαυρα αουτσάιντερ: ΑΕΚ και Άρης, με την πρώτη να σηκώνει τελικά την κούπα και να κερδίζει τον πρώτο τίτλο στην ιστορία της.
Αυτή ήταν η εξέλιξη της διοργάνωσης αγωνιστική προς αγωνιστική:

Οι σταρ της φετινής Γιουροβίζιον σε μη γιουροβιζιονικά τραγούδια!

Τους ακούσαμε στη Γιουροβίζιον, σε κάποιους άρεσαν, σε άλλους πάλι όχι, όμως η  σχέση τους με τη μουσική δεν εξαντλείται μόνο στη Γιουροβίζιον. Έχουν μικρότερες ή μεγαλύτερες καριέρες στις χώρες τους, ενώ το μουσικό τους στιλ δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το στιλ με το οποίο εμφανίστηκαν στον τηλεοπτικό διαγωνισμό. Για να μην μπαίνετε στη διαδικασία να ψάχνετε τοYoutube σας προτείνω κάποια ενδεικτικά τραγούδια των πιο συζητημένων τραγουδιστών της φετινής Γιουροβίζιον. Θα μπορούσαν άραγε να σημειώσουν εμπορική - ή απλά ραδιοφωνική - επιτυχία στην Ελλάδα και με κάποιο άλλο από τα τραγούδια της μέχρι σήμερα δισκογραφίας τους;

Γιουροβίζιον 2016. Σχολιάζοντας τα τραγούδια του τελικού.

Μπορεί ο 61ος διαγωνισμός τραγουδιού της Γιουροβίζιον να μην έχει την παρουσία της Ελλάδας, όμως αυτός δεν είναι λόγος να μην τηρήσουμε και φέτος την παράδοση της πίτσας μπροστά στην τηλεόραση, για να απολαύσουμε ένα τετράωρο (ή μήπως πεντάωρο;) σόου, που μπορεί να μην μας κάνει στο τέλος μουσικά σοφότερους, όμως θα Λίγα λεπτά πριν την έναρξη του σόου, τολμώ τη δική μου κριτική ματιά απέναντι στα 26 τραγούδια του τελικού, έχοντας πλέον υπόψη μου και τις εμφανίσεις στους δύο ημιτελικούς, ένα είδος οδηγού (ή ακόμη κι ένα pre-live blogging) για τους τηλεθεατές της τελευταίας στιγμής. Φυσικά τα σχόλια είναι υποκειμενικά και μπορείτε να διαφωνήσετε ελεύθερα με.. όλα και στο τέλος να ψηφίσετε το τραγούδι της αρεσκείας σας. Εγώ ομολογώ ότι θα το σκεφτώ πολύ αν μπω στη διαδικασία να στείλω έστω ένα sms, καθώς είμαι εξαιρετικά ενοχλημένος από την περσινή διάσταση μεταξύ του televoting και του τελικού νικητή, που κρίθηκε αποκλειστικά από την ψηφοφορία των κριτικών επιτροπών.

Οι 8 φυλές των Ελλήνων γιουροφάν σύμφωνα με τα σχόλιά τους για τον αποκλεισμό του ελληνικού τραγουδιού από τον τελικό της Γιουροβίζιον

Γράφτηκαν πολλά και πιθανόν να γραφτούν ακόμη περισσότερα. Για πρώτη φορά μετά το 2000, δεν θα παρουσιαστεί ελληνικό τραγούδι στη σκηνή της Γιουροβίζιον τη βραδιά του τελικού. (Οκ, ως θεσμός οι ημιτελικοί και ο τελικός εμφανίστηκαν το 2004, αλλά πάντως η τελευταία φορά που δεν υπήρχε ελληνική συμμετοχή ήταν στο γύρισμα του αιώνα). Όταν ένας λαός αναζητά διψασμένος - και ανεξάρτητα από το αν βρισκόμαστε σε οικονομική κρίση ή όχι - θριάμβους για να πανηγυρίσει κρατώντας την εθνική σημαία και να δηλώσει "περήφανος ως Έλληνας", η αποτυχία αυτή τροφοδότησε διάφορα σχόλια. Με βάση τις αντιδράσεις τους, προσπάθησα να κατηγοριοποιήσω τους Έλληνες γιουροφάν δίνοντας νομίζω μια αντιπροσωπευτική εικόνα.

Dispatch ή πώς τα τουβλάκια Λέγκο αλλάζουν την εικόνα του γκρίζου αστικού τοπίου [7 εικόνες]

"Διορθώστε τον κόσμο με τα χρώματα, γιατί κανείς δεν απολαμβάνει να ζει σε μουντές, γκρίζες πόλεις. Και δεν είναι μόνο τα παιδιά που μπορούν να φανταστούν έναν πιο χρωματιστό κόσμο", είναι το σύνθημα του Γερμανού καλλιτέχνη Γιαν Βόρμαν (Jan Vormann), ο οποίος εμπνεύστηκε το πρότζεκτ Dispatchwork. Τι προβλέπει αυτό; Έναν εναλλακτικό τρόπο επιδιόρθωσης ("μπαλώματος") των όποιων ρωγμών σε παλιά, γκρίζα κτίρια δίνοντάς τους παράλληλα χρώμα, καθώς ως υλικό χρησιμοποιούνται όχι συνηθισμένα τούβλα, αλλά τα αγαπημένα των παιδιών πλαστικά τουβλάκια Lego.

Έρευνα δείχνει ότι σχεδόν οι μισοί από τους ανθρώπους που θεωρούμε φίλους μας, δεν σκέφτονται το ίδιο για εμάς!

Έστω ότι μπορούμε να μετρήσουμε τους φίλους μας, δηλαδή τους ανθρώπους που θεωρούμε ότι είναι αρκετά κοντά σε εμάς, τους εκτιμούμε πολύ και πιστεύουμε ότι μας εκτιμούν κι εκείνοι εξίσου, ώστε έχουμε έναν σχετικά πιο στενό δεσμό μαζί τους. Μας εκτιμούν όμως κι εκείνοι εξίσου ή μήπως πολλές φορές τα φιλικά αισθήματα δεν είναι αμοιβαία; Έρευνα υποστηρίζει ότι σχεδόν οι μισοί από τους ανθρώπους που τείνουμε να χαρακτηρίζουμε ως "φίλους", δεν συμμερίζονται την ίδια άποψη για εμάς. 

Ο "αριθμός Ντάνμπαρ" και τι μας λέει για τον αριθμό των φίλων που μπορεί πραγματικά να έχει ένας άνθρωπος

Πόσους ανθρώπους θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε στον ευρύτερο κοινωνικό μας κύκλο; Κι απ' αυτούς πάλι πόσους θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε πολύ καλούς φίλους - αλλιώς "κολλητούς"; Δεν έχουμε κάτσει ποτέ στα σοβαρά να κάνουμε τις μαθηματικές πράξεις, όμως λίγο πολύ όλοι έχουμε την αίσθηση ότι ο κύκλος των φίλων υπό ευρεία έννοια (ας πούμε ο κύκλος των "γνωστών") μπορεί να ανέρθει σε αρκετές δεκάδες (μη λαμβανομένων υπόψη των - ενδεχομένως - εκατοντάδων ή και χιλιάδων διαδικτυακών φίλων του facebook ή του instagram), τη στιγμή που οι κολλητοί άνετα μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αυτήν την αίσθηση έρχεται να την επιβεβαιώσει μια έρευνα του βρετανού καθηγητή εξελικτικής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Ρόμπιν Ντάνμπαρ.