Η ιστορική ομιλία του Ελευθερίου Βενιζέλου στην Κοινωνία των Εθνών τον Απρίλιο του 1932, λίγες μέρες πριν από ακόμη μια ελληνική χρεοκοπία: "Αν οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν κατορθώσουν να συνεννοηθούν για να βοηθήσουν τα μικρά, φτωχά κράτη, βλέπω πολύ μαύρο το μέλλον του κόσμου"

Οι αλυσίδωτες επιπτώσεις του χρηματιστηριακού κραχ του 1929 στη Νέα Υόρκη σε παγκόσμιο επίπεδο και ειδικότερα η κατάρρευση της στερλίνας, με την οποία ήταν στενά συνδεδεμένο το ελληνικό νόμισμα, το Σεπτέμβριο του 1931, οδήγησε το ελληνικό κράτος σε αδυναμία εκπλήρωσης των τεράστιων δανειακών του υποχρεώσεων. Τα ταξίδια του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου ανά την Ευρώπη στις αρχές του 1932 για χορήγηση νέων δανείων δεν απέφεραν καρπούς, ενώ μια τελευταία προσπάθεια αναστολής πληρωμής των τοκοχρεολυσίων, όπως επιθυμούσε η ελληνική κυβέρνηση, δόθηκε στις 15 Απριλίου 1932 στη Γενεύη, έδρα της Κοινωνίας των Εθνών. Εκεί, στο Συμβούλιο, ο Βενιζέλος πήρε το λόγο και απηύθυνε έκκληση να γίνει δεκτό το ελληνικό αίτημα, υπενθυμίζοντας στις ξένες δυνάμεις πώς η ελληνική πλευρά είχε τηρήσει - μέχρι τότε - στο ακέραιο τις εξωτερικές, οικονομικές της υποχρεώσεις παρά τις σοβαρές πολιτικές και οικονομικές αναταραχές μετά το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας, ενώ επιχείρησε να ευαισθητοποιήσει τις δυνάμεις υπενθυμίζοντας το ιδιαίτερο καθήκον τους να βοηθήσουν τα μικρότερα κράτη να σταθούν στα πόδια τους, συμβάλλοντας στην εδραίωση της ειρήνης στον πλανήτη. Ήταν μια εμπνευσμένη ομιλία, την οποία αξίζει να θυμηθούμε - σήμερα, περισσότερο από ποτέ:

Οι πραγματικές ιστορίες πίσω από 3 αγαπημένα τραγούδια του Ρόμπι Γουίλιαμς

en.wikipedia.org

Ο Ρόμπι Γουίλιαμς ήρθε, ζήτησε συγγνώμη που άργησε να μας επισκεφτεί, ενθουσίασε, ενθουσιάστηκε και υποσχέθηκε να μας ξανάρθει. Οι θεατές της συναυλίας πέρασαν μια βραδιά, που θα τη θυμούνται για πάντα και άκουσαν τις μεγάλες επιτυχίες του τραγουδιστή, που πρωτοξεχώρισε στις αρχές της δεκαετίας του '90 ως μέλος του μπόι μπαντ Take That, για να ξεκινήσει στη συνέχεια μια ακόμη πιο πετυχημένη σόλο καριέρα. Πώς όμως γράφτηκαν κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Ρόμπι;

Σειρές που θα ήθελα να προβληθούν (επιτέλους!) σ' επανάληψη αυτό το καλοκαίρι

Παλιότερα, όταν τελείωνε η τηλεοπτική σαιζόν, οι τηλεθεατές προετοιμάζονταν για επαναλήψεις αγαπημένων σίριαλ. Ορισμένοι μάλιστα διαμαρτύρονταν γιατί θα έβλεπαν για δεύτερο καλοκαίρι σερί τις ίδιες σειρές σε επανάληψη. Τα τελευταία χρόνια, που τα τηλεοπτικά κανάλια παίζουν επαναλήψεις δώδεκα μήνες το χρόνο καλύπτοντας το μισό τους - σχεδόν - πρόγραμμα, τα τηλεοπτικά μας καλοκαίρια έγιναν ακόμη πιο βαρετά, αφού σχεδόν καμιά σειρά δεν προλαβαίνει να μας λείψει. Όχι ότι δεν υπάρχουν πολλά "όπλα" στις φαρέτρες των καναλιών, τα οποία μετά το 2000 ξέχασαν κάποιες πολύ καλές σειρές των πρώτων χρόνων της ιδιωτικής τηλεόρασης, που θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά μέσα σ' ένα άνυδρο τηλεοπτικό τοπίο. Κάποιες ιδέες ρίχνω στο τραπέζι, καθαρά ενδεικτικά, που όμως πιστεύω ότι θα είχαν επιτυχία - ή τέλος πάντων θα ήθελα να ξαναδώ στην τηλεόραση. Καταθέστε στα σχόλια και τις δικές σας προτάσεις!

Ελληνίδες ηθοποιοί σε τηλεοπτικούς ρόλους μακριά από τις πραγματικές τους ηλικίες

Ο ηθοποιός δεν έχει ηλικία, με την έννοια ότι μπορεί να παίζει ρόλους διαφόρων ηλικιών είτε στο θέατρο είτε στον κινηματογράφο είτε στην τηλεόραση. Είναι μια από τις ενδιαφέρουσες προκλήσεις της υποκριτικής τέχνης. Μερικές φορές το ηλικιακό χάσμα ανάμεσα στον ηθοποιό και το ρόλο του ή σε σύγκριση με κάποιον συμπρωταγωνιστή (που υποτίθεται ότι παίζει το παιδί του ενώ στην πραγματικότητα και οι δύο είναι σχεδόν συνομήλικοι) είναι πέρα από κάθε φαντασία ή λογική, όπως επιβεβαιώνουν τα παρακάτω παραδείγματα Ελληνίδων ηθοποιών, που στην τηλεόραση υποδύθηκαν γυναίκες πολύ μεγαλύτερες ή πολύ μικρότερες σε σχέση με την πραγματική τους ηλικία.

Ο γρίφος που δυσκολεύει τους ενήλικες, αλλά μπορούν να τον λύσουν παιδιά 6 ετών

Τη φωτογραφία τη βλέπετε. Ένα αυτοκίνητο πάρκαρε σε μια θέση στάθμευσης, ο αριθμός της οποίας όμως δεν φαίνεται. Ποιος είναι; 

Η πρώτη ελληνική τραγωδία που παίχτηκε σε αμερικανικό θέατρο το Μάιο του 1881.

Οι αρχαιοελληνικές τραγωδίες ήταν για πολλούς αιώνες παραμελημένες από το δυτικό κόσμο. Σύμφωνα με την έρευνα του D.D. Hains, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Classic Journal τον Οκτώβριο του 1910, η πρώτη φορά που ένα ελληνικό θεατρικό έργο παίχτηκε στο Παρίσι ήταν μόλις το 1844 με το ανέβασμα της "Αντιγόνης". Αρκετές δεκαετίες αργότερα παίχθηκε μια ελληνική τραγωδία για πρώτη φορά στις ΗΠΑ. Οι πρώτες σκέψεις άρχισαν να εκδηλώνονται από τον καθηγητή Γκούντγουιν του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1876 με αφορμή τα εγκαίνια του θεάτρου Σάντερ του πανεπιστημιακού ιδρύματος, όμως γρήγορα τα σχέδια - άγνωστο για ποιο λόγο - εγκαταλείφθηκαν. Ωστόσο, το φθινόπωρο του 1880 τα σχέδια αναθερμάνθηκαν και τελικά, την άνοιξη της επόμενης χρονιάς το αμερικανικό κοινό θα είχε για πρώτη φορά τη δυνατότητα - χάρη στο Χάρβαρντ - να παρακολουθήσει την παράσταση μιας αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Ήταν ο "Οιδίπους Τύραννος" του Σοφοκλή, που μάλιστα παίχτηκε σχεδόν εξολοκλήρου στα ελληνικά.

Συνταγές για κουραμπιέδες και σπανακόπιτα από τον νονό της Τζένιφερ Άνιστον

Ένας από τους πιο γνωστούς ελληνοαμερικανούς ηθοποιούς του Χόλιγουντ υπήρξε ο Τέλυ (Αριστοτέλης) Σαβάλλας, ο οποίος συμμετείχε σε πολλές αμερικανικές ταινίες, όμως γνώρισε τη μεγαλύτερη δημοτικότητά του σ' όλον τον κόσμο τη δεκαετία του 1970 πρωταγωνιστώντας στην τηλεοπτική σειρά "Κότζακ", υποδυόμενος τον ομώνυμο αστυνομικό. Την περίοδο του "Κότζακ", ο ηθοποιός, που υπήρξε και ο νονός της Τζένιφερ Άνιστον, έδωσε πολλές συνεντεύξεις, οι οποίες μεταξύ άλλων περιστρέφοντας και γύρω από την ελληνική του καταγωγή. Σε μία από αυτές, ο Σαβάλλας μοιράστηκε και δύο συνταγές για κουραμπιέδες (ή "ελληνικά μπισκότα βουτύρου", σύμφωνα με τις αμερικανικές εφημερίδες) και σπανακόπιτα, δυο πολύ δημοφιλή επιδόρπια για όσους Αμερικανούς ήθελαν να δοκιμάσουν την ελληνική κουζίνα στο σπίτι τους. Αυτές ήταν οι ελληνοαμερικανικές - κατά την εκδοχή του Σαβάλλας - συνταγές:

Μια μέρα μετά την επαναλειτουργία της ΕΡΤ: οι κομματικοί φανατισμοί και οι ελπίδες για το μέλλον

Στις 11 Ιουνίου 2013, η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, μια απόφαση δήθεν "μεταρρυθμιστική" που γρήγορα αποκαλύφθηκε ότι έγινε ως πράξη πολιτικής εκδίκησης, διότι - για πρώτη φορά στην ιστορία του ραδιοτηλεοπτικού φορέα - οι εργαζόμενοι δεν ήταν απόλυτα ελεγχόμενοι από την εξουσία. Ακριβώς δυο χρόνια μετά, στις 11 Ιουνίου 2015 η ΕΡΤ ξανάνοιξε και το ερώτημα-στοίχημα είναι κατά πόσο θα αποτελεί έναν πραγματικά ανεξάρτητο ραδιοτηλεοπτικό φορέα ή όχι.

Απόψεις της Θεσσαλονίκης πριν 100 χρόνια [5 εικόνες]

Τον Απρίλιο του 1915, δηλαδή σχεδόν δυόμιση χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, η μηνιαία περιοδική έκδοση της ελληνοαμερικανικής εφημερίδας Ατλαντίς φιλοξενούσε ένα αφιέρωμα στη "νύφη του Θερμαϊκού" - ή "κυρία του Αιγαίου πελάγους", όπως την προσδιόριζε ο συντάκτης. Το αφιέρωμα συνοδευόταν από φωτογραφίες διαφόρων γωνιών της πόλης, παρότι "επί των λιθοστρώτων και ενίοτε αδιεξόδων οδών της πόλεως ήρχισαν ήδη να κατασκευάζωνται ευρείαι και δενδρόφυτοι λεωφόροι μετά ωραίων πεζοδρομίων, οικοδομαί δε υψηλαί ανεγείρονται, και νέα καταστήματα καθημερινώς ανοίγονται, προαγγέλοντας το λαμπρόν μέλλον της Θεσσαλονίκης". Βέβαια, η μεγάλη πυρκαγιά του 1917 θα κατέστρεφε ένα μεγάλο τμήμα της πόλης, που δεκαετίες αργότερα θα τσιμεντοποιούταν ανελέητα, όπως και οι περισσότερες ελληνικές πόλεις. Πώς όμως ήταν πριν 100 χρόνια η προκυμαία της Θεσσαλονίκης, η περιοχή γύρω από τη λεωφόρο Νίκης, αλλά και οι ορθόδοξες εκκλησίες της πόλης, πλαισιωμένες από μιναρέδες ως κατάλοιπο της οθωμανικής κυριαρχίας επί πέντε αιώνες; Οι 5 εικόνες που ακολουθούν, μας δίνουν μια πολύ μικρή γεύση.

Πώς ήταν πριν από πολλές, πολλές δεκαετίες η περιοχή της Αττικής; 11 εικόνες

Ταξίδι στο χρόνο με 11 εικόνες από διάφορες περιοχές της Αττικής σε διαφορετικές περιόδους ξεκινώντας από την περίοδο της ελληνικής επανάστασης και μέχρι το 1930. Ορισμένες εικόνες είναι εξαιρετικής ποιότητας, άλλες όχι και τόσο. Δεν έχει σημασία. Σε αυτές αποτυπώνεται η μετάλλαξη όχι μόνο της Αθήνας, αλλά και του Πειραιά, του Αμαρουσίου και του Πόρου. Χωρίς νοσταλγία για κάτι που δεν ζήσαμε και που δεν περιοριζόταν απλά σε μια ρομαντική αίσθηση που οι άνθρωποι συνηθίζουν να έχουν για το παρελθόν, αλλά μια ευκαιρία να μάθουμε πώς πέρασε ο χρόνος άφηνε κάθε φορά το αποτύπωμά του.