10 τραγούδια για να σου κρατήσουν συντροφιά το καλοκαίρι του 2016.

Είναι βράδυ Αυγούστου, θέλεις να χαλαρώσεις κάπου ήσυχα μόνος(/μόνη) ή με εκλεκτή συντροφιά και σκέφτεσαι με τι μουσικό χαλί να ντύσεις τη βραδιά. Ή πάλι είναι μέρα, όμως βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια τραγούδια στα κλαμπάκια και τα ραδιόφωνα και θέλεις να ψαχτείς λιγάκι. Ίσως σ' αυτό το αφιέρωμα βρεις κάποια ενδιαφέρουσα πρόταση - ή και περισσότερες. Διαφορετικά στιλ τραγουδιών, κάποια τα έχεις ακούσει στο ραδιόφωνο (αλλά όχι μαζικά), κάποια τ' ακούς πρώτη φορά και ίσως δεν τα πετύχεις ποτέ στο ραδιόφωνο. Ψάξτο λίγο και ανανέωσε το μουσικό σου playlist.

3 φωτογραφίες που ίσως σου φτιάξουν τη διάθεση: Μια αληθινή γάτα "κυνηγάει" ψηφιακό Πόκεμον.

Η τρέλα με το PokemonGo δεν περιορίζεται μόνο στο gaming, αλλά οι σκληροπυρηνικοί (ή μήπως απόλυτα εθισμένοι;) φαν κατακλύζουν κάθε πτυχή της καθημερινότητάς τους με τους ήρωες του αγαπημένου τους παιχνιδιού. Όχι τυχαία, οι πιο πολλοί βρίσκονται στην Ιαπωνία. Πολλοί Ιάπωνες αφήνουν τη φαντασία τους να δουλέψει δημιουργικά ανεβάζοντας π.χ. στα κοινωνικά δίκτυα φωτογραφίες με Πόκεμον να ποζάρουν σε πρώτο πλάνο ή ν' αλληλεπιδρούν με κατοικίδια ζώα. Οι πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες ίσως βρίσκονται στο λογαριασμό του @masaiai6 (στο Τουίτερ), η γάτα του οποίου δείχνει να τα έχει παίξει παρατηρώντας με απόλυτη αφοσίωση έναν από τους χαρακτήρες του παιχνιδιού. Και τι άλλο θα μπορούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον μιας γάτας εκτός από ένα ψάρι, που στη γλώσσα των Πόκεμον αυτό μεταφράζεται στο ψάρι Πόκεμον Γκολντίν, το οποίο μάλλον... ορέγεται!

Τα παιδιά της Συρίας που ζητούν τη βοήθειά μας και στέλνουν το μήνυμα: "Αν δεν νοιάζεστε για τα Σύρια παιδιά, υπάρχουν πολλά Πόκεμον στη Συρία που υποφέρουν"

Γενικά, αποφεύγω σ' αυτό το μπλογκ να δημοσιεύω θέματα που έχουν δημοσιευτεί και σε κάποια άλλη ελληνική ιστοσελίδα ή μπλογκ, εκτός κι αν έχω περισσότερες ή διαφορετικές πτυχές ν' αναδείξω. Όμως θα κάνω μια σπάνια εξαίρεση με αφορμή τις φωτογραφίες των παιδιών από τη Συρία, που κρατούν ζωγραφιές με Πόκεμον κάνοντας έκκληση στην ανθρωπότητα να στρέψει το ενδιαφέρον της σ' αυτήν την θαρρείς ξεχασμένη γωνιά του πλανήτη. Γιατί ακόμη και σε χώρες με δεινή οικονομική κρίση, όπως η Ελλάδα, η μανία του PokemnGo καλά κρατεί. Και για να είμαστε ειλικρινείς δεν χρειάζεται να νιώθει κάποιος ενοχικά γι' αυτό, αρκεί να μην ξεχνάμε τι γίνεται παρά δίπλα μας, να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει μια γωνιά του πλανήτη, όπου οι βόμβες είναι αληθινές και σκοτώνουν όχι φιγούρες πόκεμον, αλλά άμαχους, παιδιά... Βλέπετε ο πόλεμος προκαλεί φρίκη όταν βρίσκεται στο ξεκίνημά του, όμως όσο περνάνε ή μήνες και τα χρόνια γίνεται πλέον ρουτίνα κι ας είναι ανυπολόγιστες οι καταστροφές που έχει προκαλέσει, ώστε τον ξεχνάμε σιγά σιγά σε σημείο που κάποιος ακόμη και ν' απορεί: δηλαδή στη Συρία υπήρχε περίοδος που οι άνθρωποι ζούσαν ειρηνικά;

Οι 19 ταινίες που γύρισε η Αλίκη Βουγιουκλάκη από το 1961 μέχρι το 1970

Το 1961, η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν ήδη η "βασίλισσα" της ελληνικής μεγάλης οθόνης, ένας τίτλος που ελάχιστες φορές θα ετίθετο υπό αμφισβήτηση τα επόμενα χρόνια μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Δύο είναι πλέον οι βασικοί παρτενέρ της: ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και ο Αλέκος Αλεξανδράκης, στους οποίους θα απιστήσει δύο μόνο φορές - και οι δύο θα είναι εκ του αποτελέσματος αποτυχημένες: το 1962 με τον Νίκο Κούρκουλο και το 1963 με τον Τζες Κόνραντ στην πρώτη και τελευταία προσπάθεια της Αλίκης για διεθνή καριέρα. Εξάλλου, η δεκαετία κλείνει με τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της ηθοποιού, όπως και του παλιού ελληνικού κινηματογράφου συνολικά, την επική "Υπολοχαγό Νατάσσα". Δεκαεννιά ταινίες, λοιπόν, με πρωταγωνίστρια τη Βουγιουκλάκη προβλήθηκαν στους ελληνικούς κινηματογράφους από το 1961 μέχρι το 1970 και παρατίθενται όλες στο αφιέρωμα που ακολουθεί. (Η αρίθμηση ξεκινάει από το 16, καθώς στην ουσία πρόκειται για συνέχεια του αφιερώματος για τις πρώτες 15 ταινίες της ηθοποιού στη δεκαετία του '50)

Οι 15 πρώτες ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη (1954-1960)

Από το 1954, οπότε εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο, μέχρι το 1960, δηλαδή μέσα σε μια εφταετία, η Αλίκη Βουγιουκλάκη πρωταγωνίστησε σε 15 ταινίες, δηλαδή σε 2 με 3 ταινίες ανά χρονιά κατά μέσο όρο. Το σημαντικό βέβαια δεν είναι ο αριθμός αυτός από μόνος του, όσο το ότι η ηθοποιός ήταν σταθερά και από τα πρώτα της κιόλας βήματα η πρωταγωνίστρια (με μια εν μέρει εξαίρεση στη σπονδυλωτή ταινία "Ερωτικές Ιστορίες", όπου όμως και πάλι πρωταγωνιστούσε στη δικιά της ιστορία). Στο τέλος της πρώτης αυτής περιόδου της κινηματογραφικής καριέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη η καταξίωση είναι ήδη γεγονός και μάλιστα κερδίζει και το βραβείο καλύτερης ερμηνείας γυναικείου ρόλου στο (πρώτο) Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη "Μανταλένα". Καταγράφοντας αυτές τις 15 ταινίες βλέπουμε και την εξέλιξη της ηθοποιού, ενώ θυμόμαστε και κάποιες ταινίες που σπάνια βλέπουμε στην τηλεόραση από την προ Φίνου εποχή της Αλίκης.

Τέσσερις ιστορίες Ελλήνων ηθοποιών που κλέφτηκαν για να ζήσουν τον έρωτά τους

Τα παλιά κακά χρόνια, τότε που οι γονείς δεν άφηναν τα παιδιά τους ελεύθερα να επιλέξουν το σύντροφο, με τον οποίο ήθελαν να μοιραστούν την ζωή τους (και ο περιορισμός αφορούσε κυρίως τα κορίτσια), πολλοί ερωτευμένοι κατέληγαν στη λύση της "απαγωγής", κοινώς "κλέβονταν". (Βέβαια, πολλοί στέκονται στη ρομαντική διάσταση του όλου "κλεψίματος" και αναπολούν εκείνες τις "παλιές, καλές εποχές", όμως ειλικρινά πώς μπορεί να θεωρείται "καλή" μια εποχή, στην οποία η ελευθερία βούλησης του ανθρώπου ήταν περιορισμένη έως ανύπαρκτη;) Οι απαγωγές λόγω έρωτα δεν περιορίζονταν μόνο στους κοινούς θνητούς, αλλά και σε ηθοποιούς του θεάτρου, οι ερωτικές ιστορίες των οποίων δύσκολα έμεναν κρυφές. Αυτές είναι ορισμένες περιπτώσεις Ελλήνων ηθοποιών που κλέφτηκαν για να ζήσουν τον έρωτά τους με το αγαπημένο τους πρόσωπο, αν και δεν είχαν όλες οι ιστορίες το ίδιο ευτυχές τέλος.

Η "απαγωγή" της Κυβέλης που προκάλεσε τεράστιο σκάνδαλο στη μικρή Ελλάδα του 1906, γιατί η ηθοποιός εγκατέλειψε σύζυγο και παιδιά για χάρη του εραστή της

"Δεν είνε η πρώτη φορά καθ' ην μία καλλιτέχνις απήχθη. Αλλ' η χθεσινή απαγωγή θα συνταράξη όλην την Ελλάδα και όλην την Ανατολήν, διότι η απαχθείσα καλλιτέχνις Κυβέλη Αδριανού Μυράτ ήτο το συμπαθές τέκνον της ελληνικής σκηνής". Έτσι ξεκινούσε το ρεπορτάζ της εφημερίδας Αθήναι στις 25 Σεπτεμβρίου 1906 σχετικά με την (εκούσια) απαγωγή της ηθοποιού Κυβέλης, παντρεμένης με τον επίσης ηθοποιό Μήτσο Μυράτ και μητέρα δύο παιδιών (Μιράντα και Αλέξανδρος), από τον εραστή της Κώστα Θεοδωρίδη, έναν ευκατάστατο νεαρό δικηγόρο της πρωτεύουσας. Εγκατέλειψαν τη χώρα με προορισμό την Ιταλία κι από εκεί το Παρίσι.

Ελένη Αρίστη: Η πρώτη Ελληνίδα που υπέγραψε συμβόλαιο με κινηματογραφική εταιρία στο Χόλιγουντ

Η Ελένη Αρίστη δεν έκανε κάποια μεγάλη καριέρα, όμως είχε κάθε λόγο να περηφανεύεται ότι οι παραγωγοί του Χόλιγουντ ξεχώρισαν το ταλέντο της, ώστε ήταν η πρώτη ηθοποιός ελληνικής καταγωγής, που υπέγραψε συμβόλαιο με κινηματογραφική εταιρία και πιο συγκεκριμένα με τη Universal Pictures. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη που έπαιξε σε κινηματογραφική ταινία, αλλά η πρώτη στην οποία πίστεψαν τόσο πολλοί οι παραγωγοί, ώστε υπέγραψε συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας. Μάλιστα, το Νοέμβριο του 1928, περιλαμβανόταν μεταξύ των 7 μόλις ηθοποιών, οι οποίοι ανανέωσαν το συμβόλαιό τους με την εταιρία, επειδή κρίθηκαν ότι είχαν "επαρκή τελειότητα".

Η πρώτη εμφάνιση Ελληνίδας ηθοποιού σε ανδρικό ρόλο στο θέατρο. Η "Ελληνίδα Σάρα Μπερνάρ" και ο Άμλετ

Το 1899, η διάσημη Γαλλίδα ηθοποιός Σάρα Μπερνάρ έγραψε ιστορία υποδυόμενη έναν ανδρικό ρόλο στο θέατρο πρωταγωνιστώντας ως Άμλετ στην ομώνυμη τραγωδία του Σαίξπηρ. Αρκετούς μήνες μετά, τον Απρίλιο του 1900, μια Ελληνίδα αντίζηλός της, η αποκαλούμενη από τους θαυμαστές της και ως "Σάρα Μπερνάρ της Ελλάδας", η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου μιμήθηκε το εγχείρημα αυτό και έγινε η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που υποδύθηκε ανδρικό ρόλο στο θέατρο. "Το σύνθημα της πλήρους χειραφεσίας ... δίδεται από το θέατρον" αναφωνούσε το Άστυ πριν την πρεμιέρα της παράστασης,

Τέσσερα τραγούδια που ακούν οι Πορτογάλοι στα ραδιόφωνά τους σήμερα

Όταν σκέφτηκα να ετοιμάσω ένα μίνι αφιέρωμα σε όσο το δυνατόν πιο σύγχρονα πορτογαλικά τραγούδια (με αφορμή και το κύπελλο που σήκωσε η πορτογαλική ομάδα στο Euro), ομολογώ ότι είχα βάλει τον πήχη ψηλά. Δεν θα αμφισβητήσω βέβαια τη μουσική βιομηχανία μιας ολόκληρης χώρας, όμως έχω δύο παρατηρήσεις. Κατ' αρχήν, τα περισσότερα πορτογαλικά τραγούδια είναι εξαιρετικά χαμηλών τόνων με τα πιο χαρούμενα να κινούνται σε mid-tempo ρυθμούς, κάτι που ισχύει ακόμη και για τη χιπ-χοπ μουσική. Πέραν αυτού, η πορτογαλική γλώσσα είναι τόσο ιδιαίτερη ηχητικά, ώστε ή τη λατρεύεις ή σε αφήνει αδιάφορο. Και μπορεί από μικρός να είμαι συνηθισμένος στο πορτογαλικό ηχόχρωμα των πρωταγωνιστών στα βραζιλιάνικα σίριαλ που έδειχνε η κρατική τηλεόραση μια φορά κι έναν καιρό, όμως κάτι μέσα μου κλωτσάει, όταν πρόκειται για μουσική και μάλιστα για τραγούδια όπου ο στίχος έχει τον πρώτο λόγο και όχι η μελωδία. Τέλος πάντων, διάλεξα τέσσερα πορτογαλικά τραγούδια - όλα παραγωγής 2016 - που είναι διαφορετικά μεταξύ τους, εμπορικά και ενδεικτικά της σύγχρονης μουσικής σκηνής της Πορτογαλίας.