Έρευνα δείχνει ότι σχεδόν οι μισοί από τους ανθρώπους που θεωρούμε φίλους μας, δεν σκέφτονται το ίδιο για εμάς!

Έστω ότι μπορούμε να μετρήσουμε τους φίλους μας, δηλαδή τους ανθρώπους που θεωρούμε ότι είναι αρκετά κοντά σε εμάς, τους εκτιμούμε πολύ και πιστεύουμε ότι μας εκτιμούν κι εκείνοι εξίσου, ώστε έχουμε έναν σχετικά πιο στενό δεσμό μαζί τους. Μας εκτιμούν όμως κι εκείνοι εξίσου ή μήπως πολλές φορές τα φιλικά αισθήματα δεν είναι αμοιβαία; Έρευνα υποστηρίζει ότι σχεδόν οι μισοί από τους ανθρώπους που τείνουμε να χαρακτηρίζουμε ως "φίλους", δεν συμμερίζονται την ίδια άποψη για εμάς. 

Ο "αριθμός Ντάνμπαρ" και τι μας λέει για τον αριθμό των φίλων που μπορεί πραγματικά να έχει ένας άνθρωπος

Πόσους ανθρώπους θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε στον ευρύτερο κοινωνικό μας κύκλο; Κι απ' αυτούς πάλι πόσους θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε πολύ καλούς φίλους - αλλιώς "κολλητούς"; Δεν έχουμε κάτσει ποτέ στα σοβαρά να κάνουμε τις μαθηματικές πράξεις, όμως λίγο πολύ όλοι έχουμε την αίσθηση ότι ο κύκλος των φίλων υπό ευρεία έννοια (ας πούμε ο κύκλος των "γνωστών") μπορεί να ανέρθει σε αρκετές δεκάδες (μη λαμβανομένων υπόψη των - ενδεχομένως - εκατοντάδων ή και χιλιάδων διαδικτυακών φίλων του facebook ή του instagram), τη στιγμή που οι κολλητοί άνετα μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αυτήν την αίσθηση έρχεται να την επιβεβαιώσει μια έρευνα του βρετανού καθηγητή εξελικτικής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Ρόμπιν Ντάνμπαρ.

Τα "κοινωνικά ψυγεία" των Αργεντινών, που θέλουν να περιορίσουν τη σπατάλη του φαγητού ταΐζοντας παράλληλα όσους δεν έχουν να φάνε

Ένα "κοινωνικό ψυγείο" στην πόλη Σάλτα της Αργεντινής

Σε μια Ελλάδα εγκλωβισμένη σε μια πολυετή οικονομική κρίση, αλλά και με χιλιάδες πρόσφυγες να ονειρεύονται μια θέση κάτω από τον ευρωπαϊκό ήλιο εγκλωβισμένοι στη χώρα μας, συντρέχουν δυο παράλληλες ανθρωπιστικές κρίσεις, η αντιμετώπιση των οποίων προϋποθέτει δημιουργικές και έξυπνες λύσεις. Δεν χρειάζεται να είναι πρωτότυπες, αλλά μερικές φορές αρκεί να δανειστούμε ιδέες που εφαρμόζονται σε άλλες χώρες, οι οποίες βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση με μεγάλη μερίδα του πληθυσμού τους σε οικονομική δυσπραγία, όπως για παράδειγμα η Αργεντινή, όπου τον τελευταίο καιρό έχει ξεκινήσει μια πρωτοβουλία με την ονομασία "heladeria social", δηλαδή "κοινωνικό ψυγείο".

Η φωτογραφία που θα σας κάνει να πιστέψετε στην καλή πλευρά των ανθρώπων

facebook.com/reginald.widener.5

Η παρακάτω ιστορία δεν θα έπρεπε ίσως να γίνει θέμα σ' ένα μπλογκ ως κάτι ασυνήθιστο, ένα σπάνιο πρότυπο αλτρουιστικής συμπεριφοράς, αλλά θα έπρεπε να αποτελεί τον κανόνα. Όμως οι άνθρωποι είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι με τις ζωές μας, που δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου - γιατί ο χρόνος έχει καταντήσει για πολλούς πολυτέλεια! - να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας, οι οποίοι έχουν πραγματικά ανάγκη ένα χέρι βοηθείας για να τα βγάλουν πέρα ακόμη και για να ικανοποιήσουν βασικές ανάγκες, όπως είναι το φαγητό.

"Οι φωνές των λουλουδιών": Ένα πρωτομαγιάτικο παραμύθι του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Η πρωτομαγιά δεν είναι μόνο απεργία, αλλά και η γιορτή των λουλουδιών. Και πάντως, σε περασμένες δεκαετίες η πρωτομαγιά ήταν συνδεδεμένη αποκλειστικά με τη δεύτερη διάστασή της. Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το μικρό παραμυθάκι του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μπουκέτο το Μάιο του 1925. Πρωταγωνιστούν οι εορτάζοντες της ημέρας, τα λουλούδια του αγρού, που καμαρώνουν για την ομορφιά τους με συνηγόρους τα διάφορα σύμβολα της φύσης μια πρωτομαγιάτικη νύχτα. Αυτό το ντελίριο χαράς και ανεμελιάς διακόπτεται από τον ίδιο τον ποιητή, ο οποίος εκφράζει τις ανθρώπινες ανησυχίες του (μεγεθύνοντας παράλληλα την υπαρξιακή του αγωνία λόγω της καλλιτεχνικής του φύσης), ώστε τα λουλούδια αποφασίζουν να τον διώξουν. Το παραμυθάκι αυτό είναι γραμμένο αποκλειστικά σε διαλογική μορφή (δηλ. λείπει κάθε υπόνοια αφήγησης), αν και κατά κύριο λόγο αποτελείται από παράλληλους και επικουρικούς μεταξύ τους διαλόγους, προσδίδοντάς στο κείμενο μια ασυνήθιστη φόρμα. Αποτελεί ωστόσο ένα σπάνιο ύμνο στη γαλήνια φύση, η ανεμελιά της οποίας απειλείται από τη θλίψη της ανθρώπινης ύπαρξης.

Γιατί το 1918 ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών απαγόρευσε την προβολή ταινίας με θέμα την ζωή του Ιησού! [Plus λινκ για να δείτε την ταινία]

Τον Απρίλιο του 1918, ο κινηματογράφος Αττικόν διαφήμιζε "το μεγαλείτερον κοσμοϊστορικόν γεγονός από κτίσεως κόσμου", που θα συγκινούσε "ολόκληρον την κοινωνίαν" υπονοώντας την ιταλική ταινία "Christus" του Τζούλιο Ανταμόρο (παραγωγή 1916) με θέμα την ζωή του Ιησού. Η πρεμιέρα είχε προγραμματιστεί να δοθεί στις 9 Απριλίου, επτά ημέρες πριν την έναρξη της Μεγάλης Εβδομάδας. Όμως η πρεμιέρα δεν δόθηκε ποτέ. Στην αρχή υπήρχαν αναβολές μέχρι που εκδόθηκε απαγορευτικό, όχι από κάποια επιτροπή λογοκρισίας, αλλά από τον αρχιεπίσκοπο, ο οποίος φαίνεται ότι εκείνη την εποχή είχε λόγο ακόμη και για τις ταινίες που θα πρόβαλλαν οι κινηματογραφικές αίθουσες. 

Το "τετέλεσται" του Ιησού πάνω στο σταυρό κατά τον ποιητή Παναγιώτη Σούτσο

Εισηγητής της σχολής του Ρομαντισμού στην Ελλάδα, ο Παναγιώτης Σούτσος (1806-1868) άφησε τελικά ένα πολύ μικρό αποτύπωμα στην ελληνική ποίηση με έργα σε μεγάλο βαθμό απλοϊκά, ηθικοθρησκευτικού και ιστορικού περιεχομένου, αλλά και χαμένα σε μια οπισθοδρομική καθαρεύουσα, που δεν μπορούσε να εκφράσει τη δυναμική της ελληνικής κοινωνίας της εποχής του, αλλά και των επόμενων γενεών, του έλειπαν δηλαδή τα στοιχεία που καθιστούν έναν ποιητική "εθνικό" υπό την ευρεία έννοια του όρου, όπως π.χ. ο Σολωμός, ο Παλαμάς, ο Σεφέρης, ο Ελύτης κ.ά. Η παράθεση εδώ αποσπάσματος από το έργο του "Μεσσίας", μια διαλογική ποιητική σύνθεση που εκδόθηκε το 1839, γίνεται όχι γιατί διαθέτει ενδεχόμενες ποιητικές αρετές (που δεν τις διαθέτει), αλλά ως μια σπάνια προσπάθεια Έλληνα ποιητή να περιγράψει το θείο δράμα με αφηγηματικό τρόπο. Στο παρακάτω απόσπασμα περιγράφονται οι τελευταίες ώρες του Ιησού πάνω στο σταυρό, όπως φέρονται να τις περιγράφουν οι παρόντες μαθητές. 

Πώς θα ετοιμάσετε τορίγιας, το πασχαλινό γλύκισμα των Ισπανών.

www.thelocal.es

Για ένα πασχαλινό δείπνο με εξωελλαδικές, πλην όμως μεσογειακές επιρροές, μια ενδιαφέρουσα, εναλλακτική ιδέα θα ήταν να προσθέσετε στο γιορτινό μενού το κατεξοχήν πασχαλινό γλύκισμα των Ισπανών, τις τορίγιας. Οι τορίγιας δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις μεξικάνικες τορτίγιας, αλλά θυμίζουν αρκετά το "γαλλικό τοστ" - ή τις ελληνικές αβγόφετες - όμως υπάρχουν και αρκετές διαφορές, που κάνουν... τη διαφορά στη γεύση. Η παρακάτω συνταγή είναι μιας Ολλανδής food blogger που ζει στην Ισπανία και ονομάζεται Anneke Kooijmans.

Η ανθρώπινη πλευρά του Πρινς, όπως την περιγράφει ένας μπάτλερ

Μεταξύ 2005 και 2008, ο άνδρας που στο Reddit χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Cheeky_Guy, εργαζόταν ως μπάτλερ στο περίφημο ξενοδοχείο και καζίνο Ρίο του Λας Βέγκας, όπου είχε την ευκαιρία να γνωρίσει πάρα πολλούς διάσημους.- εννοείται δουλεύοντας στην υπηρεσία τους. Ένας από τους διάσημους πελάτες του Ρίο ήταν και ο "αντίζηλος" του Μάικλ Τζάκσον στη διεκδίκηση του τίτλου του παγκόσμιου "βασιλιά της ποπ", ο Πρινς, στην υπηρεσία του οποίου ο Cheeky_Guy βρέθηκε για περίπου πέντε μήνες (Νοέμβριος 2006 - Απρίλιος 2007). Συμπτωματικά, την ίδια μέρα που γινόταν γνωστή η είδηση του αναπάντεχου θανάτου του Πρινς, ο Cheeky_Guy είχε προγραμματίσει ανοιχτή συζήτηση στο Reddit σχετικά με τις εμπειρίες του από τις γνωριμίες που κατά καιρούς έκανε με διάφορους σελέμπριτι εργαζόμενος στο Λας Βέγκας. Φυσικά, η συζήτηση δεν θα μπορούσε να μην αφορά και τον Πρινς, με τον μπάτλερ να μοιράζεται τις εντυπώσεις που ο ίδιος αποκόμισε εξανθρωπίζοντας ένα φαινομενικά άπιαστο ποπ είδωλο, που όμως στην καθημερινότητά του ήταν ένας άνθρωπος όπως όλοι μας.

Είδα τη χρωματιστή εκδοχή του "Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα" και έβγαλα την ετυμηγορία μου..

Όταν πρωτοδημοσιεύτηκε η είδηση ότι μια από τις κλασικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, το έργο "Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα" (σύμφωνα με τη γραφή της εποχής τότε), θα παρουσιαζόταν για πρώτη φορά σε έγχρωμη έκδοση, ενθουσιάστηκα, αφού πρώτα τσέκαρα από διάφορες πηγές ότι η είδηση ήταν πραγματική και όχι κάποια διαφημιστική υπερβολή. Άλλωστε, πάντα είχα την απορία, όποτε έβλεπα μια ασπρόμαυρη ταινία στην τηλεόραση, πώς ήταν πραγματικά τα ρούχα, τα σκηνικά, ακόμα και οι ίδιοι οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τους ρόλους. Ναι, λοιπόν, που για πρώτη φορά θα λυνόταν μια τέτοια απορία μου. Τα πρώτα τρέιλερ ήταν πολλά υποσχόμενα, όμως υπήρχαν αρκετές φωνές που υποστήριζαν ότι η επέμβαση στο αρχικό φιλμ αποτελούσε ένα είδος "βεβήλωσης" του αυθεντικού έργου, ότι εν πάσει περιπτώσει δεν επιτρέπεται να παρεμβαίνουμε σ' ένα έργο τέχνης (κάθε είδους) ακόμη κι αν έχουμε αυτή τη δυνατότητα. Ποιοι είχαν δίκαιο; Οι υπέρμαχοι της αλλαγής ή οι υπερασπιστές του παλιού;