Οι χειρότεροι (και πιο ανόητοι) ποδηλάτες της Κίνας σ' ένα βίντεο

Με τις μητροπόλεις των εκατομμυρίων κατοίκων να πνίγονται από τα καυσαέρια και τη μόλυνση της ατμόσφαιρας δεν είναι τυχαίο που το 37% των Κινέζων χρησιμοποιούν αποκλειστικά το ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι το ποσοστό αυτό είναι και μικρό. Από την άλλη, το ποδήλατο είναι μεν ένα μέσο μεταφοράς φιλικότατο προς το περιβάλλον, όμως μπορεί να γίνει και πολύ επικίνδυνο, όταν οι ποδηλάτες δεν έχουν σωστή οδηγική συμπεριφορά, κάτι για το οποίο πολλοί Κινέζοι δεν θα μπορούσαν να περηφανεύονται, αν κρίνει κανείς από τα πολλά φωτοαφιερώματα ή βίντεο της ζούγκλας που επικρατεί στους κινέζικους δρόμους. Το παρακάτω βίντεο περιορίζεται να προβάλλει περίεργες οδηγικές συμπεριφορές ποδηλατών, τους οποίους κανείς δεν θα ήθελε να συναντήσει στο δρόμο του πόσο μάλλον να τους εμπιστευτεί ως οδηγούς - εκτός κι αν σας αρέσει η επικίνδυνη σε βαθμό ανοησίας οδήγηση.

Συχνά, αδικαιολόγητα γλωσσικά και ορθογραφικά λάθη στο γραπτό λόγο

Με κίνδυνο να παρομοιαστώ με τους γκρινιάριδες παππούδες του Μάπετ Σόου ή να φανώ ως εμμονικός με τη γλώσσα, θα μου επιτρέψετε να βγάλω ένα είδος απωθημένων (αν και στο προφίλ του μπλογκ σημειώνω ρητά ότι το παρόν ιστολόγιο δεν έχει προσανατολισμό έκφρασης αποθημένων) για μια σειρά από γλωσσικά λάθη που αναπαράγονται σωρηδόν σε ηλεκτρονικές σελίδες και εφημερίδες, λάθη που θεωρώ επιεικώς γελοία. Οκ, είναι ανθρώπινο να μην ξέρει κάποιος σωστά την ορθογραφία μιας δύσκολης ή σπάνιας λέξης (αν και όποιος γράφει είτε σε Word είτε σε μπλογκ καλό είναι να ρίχνει μια δεύτερη ματιά σε όσες λέξεις εμφανίζονται με μια κόκκινη γραμμούλα από κάτω), όμως μερικά λάθη είναι πραγματικά αδιανόητα.

Από τσιράκι σε παπουτσάδικο.. ηθοποιός. Πώς ο Βασίλης Αυλωνίτης και άλλοι (πολύ παλιοί) Έλληνες ηθοποιοί βγήκαν στο σανίδι.

Βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικές τις ιστορίες του πώς κάποιοι παλιοί ηθοποιοί, σε μια εποχή που το επάγγελμα αυτό ήταν πολύ παρεξηγημένο και θεωρούταν ακόμη και ανήθικο, ξεκίνησαν την καριέρα τους μέσα από διαφορετικά επαγγελματικά μετερίζια (είτε επειδή οι ίδιοι το είχαν αποφασίσει είτε επειδή τους τα είχαν επιβάλει οι οικογένειές τους) προτού καταλήξουν να βγουν στο θεατρικό σανίδι. Εδώ έχω κάνει μια ενδεικτική επιλογή με ενδιαφέρουσες ιστορίες για τους Βασίλη Αυλωνίτη, Σοφία Βέμπο, Χρήστο Ευθυμίου, Αλέξανδρο Μινωτή, Χριστόφορο Νέζερ, Πέτρο Κυριακό, Κυριάκο Μαυρέα και Μιχαήλ Κωνσταντίνου.

Νίκος Σταυρίδης: Το πρώτο του επάγγελμα όντας ακόμη μαθητής στη Σάμο και το ρουσφέτι που ζήτησε από πολιτικό πρόσωπο, όταν πήγε στην Αθήνα

Ο Νίκος Σταυρίδης υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, η εικόνα του οποίου είναι αρκετά οικεία και αγαπητή ακόμη και τόσες δεκαετίες μετά το θάνατό του (κάτι που βέβαια οφείλεται στη δύναμη της μαγείας του κινηματογράφου αλλά και στη σπάνια δύναμη πολλών ελληνικών ταινιών των δεκαετιών του 50 και του 60, που έχουν αντέξει στο χρόνο μέχρι σήμερα). Για την ζωή του πριν βγει στο θεατρικό σανίδι γνωρίζουμε ελάχιστα. Ένα ελάχιστο φως θα ρίξει αυτό το μικρό αφιέρωμα, που βασίζεται σε αφήγηση του ίδιου του ηθοποιού.

Πώς ένα ελληνικό επίθετο έριξε στα πατώματα Αμερικανό υπάλληλο και άλλες 4 κωμικοτραγικές ιστορίες Ελλήνων μεταναστών

Η μετανάστευση είναι συνήθως ένα θέμα δραματικό: πρώτα πρώτα για τον ίδιο τον άνθρωπο που ξεσπιτώνεται, αποχαιρετά φίλους και συγγενείς και αλλάζει πατρίδα (συχνά στην άλλη άκρη του κόσμου) αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Υπάρχουν όμως και κάποιες κωμικοτραγικές ιστορίες με ήρωες μετανάστες, οι οποίες μας θυμίζουν ότι στην ζωή το αστείο και το τραγικό συχνά συμβαδίζουν. Αυτή είναι μια επιλογή τέτοιων κωμικοτραγικών ιστοριών Ελλήνων μεταναστών σε Αμερική και Αυστραλία.

Με αφορμή μια αθώα παιδική ερώτηση σκέψεις τον κρυμμένο ρατσισμό της διπλανής πόρτας

Πρόσφατα, βρέθηκα σ' έναν παιδότοπο, εκεί όπου τα μικρά παιδιά ξεσαλώνουν με την ψυχή τους, οι μαμάδες βρίσκουν την ευκαιρία να τα ξαναπούνε και οι μπαμπάδες... απουσιάζουν! Ως θείος ενός μπόμπιρα που γιόρταζε, δεν είχα σκεφθεί ότι θα μπορούσα να βρω την ευκαιρία μιας ολότελα δικαιολογημένης απουσίας, αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που φαντάζομαι ότι θα με απασχολήσει ξανά του χρόνου. Άλλο ήταν αυτό, που μου έκανε εντύπωση και το ξαναφέρνω στη μνήμη μου με αφορμή την παγκόσμια συζήτηση για το μίσος ενός ανθρώπου, που από μικρός έχει γαλουχηθεί σ' έναν ορισμένο τρόπο σκέψης απέναντι σε κάθε λογής μειονότητα και μεγαλώνοντας μπορεί να φτάσει ακόμη και στο έγκλημα. 

Η αναβίωση της άμεσης δημοκρατίας σε ελβετικά καντόνια μέσω των Landsgemeinde

Άμεση Δημοκρατία στο ελβετικό καντόνι Γκλάρους. Πηγή: www.pictures-switzerland.com

Η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ένας θεσμός αντιπροσωπευτικός, που ελάχιστη σχέση με την άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας. Οι λόγοι αυτής της διαφοροποίησης είναι κατανοητοί: τα σημερινά κράτη δεν έχουν καμία σχέση με τις πόλεις κράτη της αρχαίας Ελλάδας, αλλά η έκταση, ο πληθυσμός τους, όπως και η διεύρυνση των πληθυσμιακών ομάδων με κατοχυρωμένα πολιτικά δικαιώματα καθιστούν πρακτικά ανέφικτη τη μίμηση των προτύπων της αθηναϊκής δημοκρατίας του "χρυσού αιώνα". Γιατί καλά τα λέγαν οι αρχαίοι Αθηναίοι, όμως μην ξεχνάμε ότι ο πληθυσμός τους δεν ανερχόταν σε εκατομμύρια, ενώ πολιτικά δικαιώματα δεν είχαν οι γυναίκες ούτε οι δούλοι, δηλαδή μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Ωστόσο, υπάρχουν και σήμερα περιοχές όπου η άμεση δημοκρατία δεν αποτελεί απλά μια υποσημείωση των βιβλίων ιστορίας, αλλά αποτελεί επίσημη πολιτική πρακτική για θέματα τοπικού ενδιαφέροντος. 

Πώς η παροχή οικονομικών κινήτρων έδωσε στους Ιάπωνες κίνητρο ν' αποκτούν παιδιά

Η υπογεννητικότητα αποτελεί μάστιγα για την Ιαπωνία, ώστε το 2012 Ιάπωνες ερευνητές εκτιμούσαν ότι αν συνεχιζόταν η πτωτική τάση, το 3011 θα γεννιόταν ο τελευταίος Ιάπωνας. Φαίνεται πάντως ότι τα τελευταία χρόνια η τάση αυτή μάλλον ανακόπτεται - προσωρινά ή όχι θα δείξει το μέλλον - έστω και σε μικρή έκταση. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ιαπωνικού υπουργείου Υγείας, το 2015 ο δείκτης γονιμότητας κυμάνθηκε στο 1.46, ένα σαφώς μικρό ποσοστό (πολύ μακριά από το ασφαλές όριο του 2% από το οποίο η Ιαπωνία άρχισε ν' απομακρύνεται από τα μέσα της δεκαετίας του '70), όμως ελαφρά αυξημένο σε σχέση με το 1.42 του 2014 και αισθητά ψηλότερα σε σχέση με το χαμηλότερο όλων των εποχών το 2005. Πώς όμως μπορεί να εξηγηθεί αυτή η αναστροφή της τάσης; 

Δύο φωτογραφίες του 1920 που δείχνουν από ψηλά την Αθήνα της εποχής εκείνης

Η Αθήνα άλλαξε πολλές φορές πρόσωπο από την εποχή της ίδρυσης του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα. Στην αρχή ήταν ένα μικρό, παρατημένο χωριό, το οποίο σταδιακά μετατράπηκε σε μεγαλούπολη πολλών δεκάδων χιλιάδων και στη συνέχεια εκατομμυρίων κατοίκων. Όσο ο πληθυσμός αυξανόταν, τόσο μεγάλωνε η ανάγκη στέγασης, αλλά και οι απαιτήσεις των ανθρώπων, που δεν αρκούνταν να νοικιάζουν απλά ένα δωμάτιο σε κάποια συνοικιακή μονοκατοικία. Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι πολυκατοικίες, θεμελιωμένες στα μπάζα των κεραμιδόσπιτων. Το 1920 η εικόνα της Αθήνας δεν είχε ακόμα αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό (αλλά οι μεγάλες αλλαγές θα έρχονταν σταδιακά από τη δεκαετία του '30 και μετά), όπως μαρτυρούν δύο φωτογραφίες που χρονολογούνται την εποχή εκείνη και οι οποίες καταγράφουν ένα τμήμα της πόλης από ψηλά. Να σημειωθεί μόνο ότι το παιδάκι της δεύτερης φωτογραφίας κατευθύνεται στην περιοχή του Ελαιώνα, που φυσικά εκείνη την εποχή δεν είχε καμία σχέση ούτε καν προϊδέαζε για τη σημερινή του εικόνα.

Η συνήθεια των Σκανδιναβών να κοιμίζουν τα μωρά τους σε θερμοκρασίες γύρω ή και κάτω από τους 0 βαθμούς Κελσίου

Μια παράξενη εικόνα σόκαρε πρόσφατα παρουσιάστρια από την Αυστραλία, που επισκέφτηκε την πρωτεύουσα της Ισλανδίας, Ρέικιαβικ, ώστε έκπληκτη μοιράστηκε μια σχετική φωτογραφία στο Instagram: Ένα καρότσι με το μωρό μέσα σ' αυτό να κοιμάται του καλού καιρού... έξω από ένα καφέ της πόλης. Και δεν ήταν το μοναδικό μωρό που απολάμβανε αυτόν τον ιδιαίτερο ύπνο, αλλά ήταν απλά ένα από τα πολλά.