Σχόλιο: Οι "φοβητσιάρηδες" Αμερικανοί αστυνομικοί

Ποτέ δεν μπήκα στη λογική ενός τυφλού "φιλο-" ή "αντί-" αμερικανισμού. Και για να μαι ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό με το οποίο ένας άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά ή να μισεί μια χώρα ή έναν λαό, λες και δεν είμαστε όλοι άνθρωποι φτιαγμένοι με τα ίδια υλικά, τις ίδιας ανάγκες, τις ίδιες δυνατότητες. Αν κάτι διαφοροποιεί τις κοινωνίες μας, αυτό είναι οι διαφορετικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε σε μια συγκεκριμένη εποχή. Βέβαια αυτό είναι μεγάλη κουβέντα, στην οποία δεν θέλω αυτήν τη στιγμή να επεκταθώ, όμως το διά ταύτα - κατά την προσωπική μου πάντα άποψη - είναι ότι δεν χρειάζεται να αποθεώνουμε ή να μισούμε λαούς, αλλά να προσπαθούμε να διαχωρίσουμε τα θετικά και τα αρνητικά κάθε κοινωνίας (γιατί όλες οι κοινωνίες έχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία να επιδείξουν), να θαυμάσουμε και να μιμηθούμε τα πρώτα, να αποφύγουμε τα δεύτερα παραδειγματιζόμενοι από αυτά.

Έρευνα δείχνει ότι η ζέστη του Ιουνίου είναι πιο επικίνδυνη για την υγεία μας σε σχέση με την ζέστη του Αυγούστου.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα δημοσιεύτηκε - ηλεκτρονικά τουλάχιστον - το Μάιο του 2016 στην ιατρική επιθεώρηση American Journal of Epidemiology, η οποία μας ξαφνιάζει αρκετά, καθώς διαπιστώνει ότι οι πρώιμοι καλοκαιρινοί καύσωνες και γενικότερα τα πρώιμα κύματα ζέστης κρύβουν περισσότερους κινδύνους για την υγεία μας και είναι σαφέστατα πιο φονικοί σε σχέση με τους μεταγενέστερους στην ίδια θερινή περίοδο. Πού οφείλεται αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε για να το αντιμετωπίσουμε;

Ποιο είναι το αληθινό σχήμα των πραγμάτων; Ίσως η καλύτερη οπτική ψευδαίσθηση που έχετε δει [βίντεο]

Οι οπτικές ψευδαισθήσεις είναι ένα είδος επιστημονικής "μαγείας", που σ'αφήνουν με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη, όμως ξέρεις ότι οπωσδήποτε υπάρχει μια απόλυτα λογική εξήγηση - κι ας σποζοκεφαλιάζεις με τις ώρες για να την ανακαλύψεις. Χάρη στα βίντεο που ανεβαίνουν στο ίντερνετ, οι οπτικές ψευδαισθήσεις έχουν περάσει σ' ένα άλλο επίπεδο, όπου η κίνηση δίνει τον τόνο (θα μπορούσαμε να μιλάμε καλύτερα για "οπτικοκινητικές ψευδαισθήσεις") και το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο εντυπωσιακό. 

Σχόλιο: Μια εβδομάδα μετά το Brexit, συζητώντας για τον λαϊκισμό και τη δημοκρατία

Το αντιλαμβανόταν κανείς πολύ πριν έρθει το Brexit, όμως πλέον έγινε σαφές και στον πιο απρόθυμο να το παραδεχτεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν γοητεύει πια ή - πιο ορθά - έχει χάσει πολλή από τη λάμψη παλιότερων εποχών. Το ερώτημα είναι πώς μπορεί ν' αντιστραφεί αυτή η εξέλιξη, όμως οι απαντήσεις είναι μάλλον αμήχανες και επιφανειακές. Ακούω για παράδειγμα την ερμηνεία του Brexit από μετριοπαθείς φιλοευρωπαίους, ανθρώπους σοβαρούς, οι οποίοι αποδίδουν την αντιδημοφιλία της Ενωμένης Ευρώπης κατά κύριο λόγο στο λαϊκισμό, πετούν ένα γενικό σύνθημα ότι ο λαϊκισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί, αποφεύγοντας όμως να εξηγήσουν το πώς, και σταματούν εκεί.

Τέσσερις ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα

Όταν τη δεκαετία του 1930 κυκλοφόρησε στα ελληνικά μια συλλογή ιστοριών με ήρωα των Νασρεντίν Χότζα, αυτός παρουσιάστηκε ως ένας "Αίσωπος της Τουρκίας". Βέβαια, η τουρκική καταγωγή του Χότζα αμφισβητείται από πολλούς λαούς, οι οποίοι τον διεκδικούν με τον ίδιο ζήλο, όπως στην αρχαιότητα έριζαν επτά πόλεις για το ποια από αυτές γέννησε τον Όμηρο. Το μυστήριο δεν θα λυθεί σύντομα, όμως δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία τελικά να το λύσουμε - αν και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Νασρνετίν ήταν μάλλον ιρανικής καταγωγής, αλλά έζησε το 13ο αιώνα στο Ακ Σεχίρ της περιοχής του Ικονίου, που τότε ανήκε στο κράτος των Σελτζούκων Τούρκων. Οι σατιρικές και σε μεγάλο βαθμό διδακτικές ιστορίες του Χότζα δεν έχουν σύνορα, αλλά χαρακτηρίζονται από οικουμενικότητα και διαχρονικότητα, ώστε διαβάζονται το ίδιο ευχάριστα και τον 21ο αιώνα. Ας πάρουμε μια μικρή μόνο γεύση από τέσσερις ιστορίες του Χότζα.

Είναι αυτός ο τρόπος για να κερδίσεις μια παρτίδα μπλακτζάκ κοιτώντας στα μάτια τους συμπαίκτες σου;

Για να κερδίσεις στα χαρτιά πρέπει να έχεις καλό φύλο. Αυτό όμως δεν είναι πάντα αρκετό, καθώς ο καλός παίκτης ξέρει να μπλοφάρει, να κρατάει κλειστά τα.. χαρτιά του και να αιφνιδιάζει τους συμπαίκτες του. Με λίγα λόγια, απαιτείται συνδυασμός προσωπικής τύχης και ψυχολογίας των αντιδράσεων του αντιπάλου. Ή μήπως υπάρχει κάποιο μυστικό, κάποιος κοινός τόπος στις αντιδράσεις και του έμπειρου χαρτόμουτρου, που μπορεί να προδώσει το φύλλο του; 

Οι χώρες με την καλύτερη και τη χειρότερη φήμη για το 2016.

Τα επίπεδα εμπιστοσύνης, εκτίμησης, θαυμασμού και σεβασμού που απολαμβάνουν τα κράτη βάσει των απαντήσεων 48.000 ανθρώπων, οι οποίοι εκπροσωπούν τις 8 ισχυρότερες χώρες του πλανήτη (G8) είναι τα κριτήρια κατάταξης 70 κρατών ανάλογα με τη φήμη τους, όπως δημοσιεύεται από το Reputation Institute. Για παράδειγμα, οι ερωτώμενοι αξιολογούν την κάθε χώρα για το κατά πόσο αποτελεί ασφαλή προορισμό, αν είναι όμορφη, αν οι κάτοικοι της είναι φιλικοί και φιλόξενοι, αν εφαρμόζονται προοδευτικές κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές, αν κυβερνώνται από ικανές κυβερνήσεις κλπ. Φυσικά, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι απαντήσεις είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικές, αλλά και η "φήμη" δεν είναι από μόνη της μια έννοια εντελώς υποκειμενική; 

Οι χειρότεροι (και πιο ανόητοι) ποδηλάτες της Κίνας σ' ένα βίντεο

Με τις μητροπόλεις των εκατομμυρίων κατοίκων να πνίγονται από τα καυσαέρια και τη μόλυνση της ατμόσφαιρας δεν είναι τυχαίο που το 37% των Κινέζων χρησιμοποιούν αποκλειστικά το ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι το ποσοστό αυτό είναι και μικρό. Από την άλλη, το ποδήλατο είναι μεν ένα μέσο μεταφοράς φιλικότατο προς το περιβάλλον, όμως μπορεί να γίνει και πολύ επικίνδυνο, όταν οι ποδηλάτες δεν έχουν σωστή οδηγική συμπεριφορά, κάτι για το οποίο πολλοί Κινέζοι δεν θα μπορούσαν να περηφανεύονται, αν κρίνει κανείς από τα πολλά φωτοαφιερώματα ή βίντεο της ζούγκλας που επικρατεί στους κινέζικους δρόμους. Το παρακάτω βίντεο περιορίζεται να προβάλλει περίεργες οδηγικές συμπεριφορές ποδηλατών, τους οποίους κανείς δεν θα ήθελε να συναντήσει στο δρόμο του πόσο μάλλον να τους εμπιστευτεί ως οδηγούς - εκτός κι αν σας αρέσει η επικίνδυνη σε βαθμό ανοησίας οδήγηση.

Συχνά, αδικαιολόγητα γλωσσικά και ορθογραφικά λάθη στο γραπτό λόγο

Με κίνδυνο να παρομοιαστώ με τους γκρινιάριδες παππούδες του Μάπετ Σόου ή να φανώ ως εμμονικός με τη γλώσσα, θα μου επιτρέψετε να βγάλω ένα είδος απωθημένων (αν και στο προφίλ του μπλογκ σημειώνω ρητά ότι το παρόν ιστολόγιο δεν έχει προσανατολισμό έκφρασης αποθημένων) για μια σειρά από γλωσσικά λάθη που αναπαράγονται σωρηδόν σε ηλεκτρονικές σελίδες και εφημερίδες, λάθη που θεωρώ επιεικώς γελοία. Οκ, είναι ανθρώπινο να μην ξέρει κάποιος σωστά την ορθογραφία μιας δύσκολης ή σπάνιας λέξης (αν και όποιος γράφει είτε σε Word είτε σε μπλογκ καλό είναι να ρίχνει μια δεύτερη ματιά σε όσες λέξεις εμφανίζονται με μια κόκκινη γραμμούλα από κάτω), όμως μερικά λάθη είναι πραγματικά αδιανόητα.

Από τσιράκι σε παπουτσάδικο.. ηθοποιός. Πώς ο Βασίλης Αυλωνίτης και άλλοι (πολύ παλιοί) Έλληνες ηθοποιοί βγήκαν στο σανίδι.

Βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικές τις ιστορίες του πώς κάποιοι παλιοί ηθοποιοί, σε μια εποχή που το επάγγελμα αυτό ήταν πολύ παρεξηγημένο και θεωρούταν ακόμη και ανήθικο, ξεκίνησαν την καριέρα τους μέσα από διαφορετικά επαγγελματικά μετερίζια (είτε επειδή οι ίδιοι το είχαν αποφασίσει είτε επειδή τους τα είχαν επιβάλει οι οικογένειές τους) προτού καταλήξουν να βγουν στο θεατρικό σανίδι. Εδώ έχω κάνει μια ενδεικτική επιλογή με ενδιαφέρουσες ιστορίες για τους Βασίλη Αυλωνίτη, Σοφία Βέμπο, Χρήστο Ευθυμίου, Αλέξανδρο Μινωτή, Χριστόφορο Νέζερ, Πέτρο Κυριακό, Κυριάκο Μαυρέα και Μιχαήλ Κωνσταντίνου.