Τέσσερις ιστορίες Ελλήνων ηθοποιών που κλέφτηκαν για να ζήσουν τον έρωτά τους

Τα παλιά κακά χρόνια, τότε που οι γονείς δεν άφηναν τα παιδιά τους ελεύθερα να επιλέξουν το σύντροφο, με τον οποίο ήθελαν να μοιραστούν την ζωή τους (και ο περιορισμός αφορούσε κυρίως τα κορίτσια), πολλοί ερωτευμένοι κατέληγαν στη λύση της "απαγωγής", κοινώς "κλέβονταν". (Βέβαια, πολλοί στέκονται στη ρομαντική διάσταση του όλου "κλεψίματος" και αναπολούν εκείνες τις "παλιές, καλές εποχές", όμως ειλικρινά πώς μπορεί να θεωρείται "καλή" μια εποχή, στην οποία η ελευθερία βούλησης του ανθρώπου ήταν περιορισμένη έως ανύπαρκτη;) Οι απαγωγές λόγω έρωτα δεν περιορίζονταν μόνο στους κοινούς θνητούς, αλλά και σε ηθοποιούς του θεάτρου, οι ερωτικές ιστορίες των οποίων δύσκολα έμεναν κρυφές. Αυτές είναι ορισμένες περιπτώσεις Ελλήνων ηθοποιών που κλέφτηκαν για να ζήσουν τον έρωτά τους με το αγαπημένο τους πρόσωπο, αν και δεν είχαν όλες οι ιστορίες το ίδιο ευτυχές τέλος.

Η "απαγωγή" της Κυβέλης που προκάλεσε τεράστιο σκάνδαλο στη μικρή Ελλάδα του 1906, γιατί η ηθοποιός εγκατέλειψε σύζυγο και παιδιά για χάρη του εραστή της

"Δεν είνε η πρώτη φορά καθ' ην μία καλλιτέχνις απήχθη. Αλλ' η χθεσινή απαγωγή θα συνταράξη όλην την Ελλάδα και όλην την Ανατολήν, διότι η απαχθείσα καλλιτέχνις Κυβέλη Αδριανού Μυράτ ήτο το συμπαθές τέκνον της ελληνικής σκηνής". Έτσι ξεκινούσε το ρεπορτάζ της εφημερίδας Αθήναι στις 25 Σεπτεμβρίου 1906 σχετικά με την (εκούσια) απαγωγή της ηθοποιού Κυβέλης, παντρεμένης με τον επίσης ηθοποιό Μήτσο Μυράτ και μητέρα δύο παιδιών (Μιράντα και Αλέξανδρος), από τον εραστή της Κώστα Θεοδωρίδη, έναν ευκατάστατο νεαρό δικηγόρο της πρωτεύουσας. Εγκατέλειψαν τη χώρα με προορισμό την Ιταλία κι από εκεί το Παρίσι.

Ελένη Αρίστη: Η πρώτη Ελληνίδα που υπέγραψε συμβόλαιο με κινηματογραφική εταιρία στο Χόλιγουντ

Η Ελένη Αρίστη δεν έκανε κάποια μεγάλη καριέρα, όμως είχε κάθε λόγο να περηφανεύεται ότι οι παραγωγοί του Χόλιγουντ ξεχώρισαν το ταλέντο της, ώστε ήταν η πρώτη ηθοποιός ελληνικής καταγωγής, που υπέγραψε συμβόλαιο με κινηματογραφική εταιρία και πιο συγκεκριμένα με τη Universal Pictures. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη που έπαιξε σε κινηματογραφική ταινία, αλλά η πρώτη στην οποία πίστεψαν τόσο πολλοί οι παραγωγοί, ώστε υπέγραψε συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας. Μάλιστα, το Νοέμβριο του 1928, περιλαμβανόταν μεταξύ των 7 μόλις ηθοποιών, οι οποίοι ανανέωσαν το συμβόλαιό τους με την εταιρία, επειδή κρίθηκαν ότι είχαν "επαρκή τελειότητα".

Η πρώτη εμφάνιση Ελληνίδας ηθοποιού σε ανδρικό ρόλο στο θέατρο. Η "Ελληνίδα Σάρα Μπερνάρ" και ο Άμλετ

Το 1899, η διάσημη Γαλλίδα ηθοποιός Σάρα Μπερνάρ έγραψε ιστορία υποδυόμενη έναν ανδρικό ρόλο στο θέατρο πρωταγωνιστώντας ως Άμλετ στην ομώνυμη τραγωδία του Σαίξπηρ. Αρκετούς μήνες μετά, τον Απρίλιο του 1900, μια Ελληνίδα αντίζηλός της, η αποκαλούμενη από τους θαυμαστές της και ως "Σάρα Μπερνάρ της Ελλάδας", η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου μιμήθηκε το εγχείρημα αυτό και έγινε η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που υποδύθηκε ανδρικό ρόλο στο θέατρο. "Το σύνθημα της πλήρους χειραφεσίας ... δίδεται από το θέατρον" αναφωνούσε το Άστυ πριν την πρεμιέρα της παράστασης,

Τέσσερα τραγούδια που ακούν οι Πορτογάλοι στα ραδιόφωνά τους σήμερα

Όταν σκέφτηκα να ετοιμάσω ένα μίνι αφιέρωμα σε όσο το δυνατόν πιο σύγχρονα πορτογαλικά τραγούδια (με αφορμή και το κύπελλο που σήκωσε η πορτογαλική ομάδα στο Euro), ομολογώ ότι είχα βάλει τον πήχη ψηλά. Δεν θα αμφισβητήσω βέβαια τη μουσική βιομηχανία μιας ολόκληρης χώρας, όμως έχω δύο παρατηρήσεις. Κατ' αρχήν, τα περισσότερα πορτογαλικά τραγούδια είναι εξαιρετικά χαμηλών τόνων με τα πιο χαρούμενα να κινούνται σε mid-tempo ρυθμούς, κάτι που ισχύει ακόμη και για τη χιπ-χοπ μουσική. Πέραν αυτού, η πορτογαλική γλώσσα είναι τόσο ιδιαίτερη ηχητικά, ώστε ή τη λατρεύεις ή σε αφήνει αδιάφορο. Και μπορεί από μικρός να είμαι συνηθισμένος στο πορτογαλικό ηχόχρωμα των πρωταγωνιστών στα βραζιλιάνικα σίριαλ που έδειχνε η κρατική τηλεόραση μια φορά κι έναν καιρό, όμως κάτι μέσα μου κλωτσάει, όταν πρόκειται για μουσική και μάλιστα για τραγούδια όπου ο στίχος έχει τον πρώτο λόγο και όχι η μελωδία. Τέλος πάντων, διάλεξα τέσσερα πορτογαλικά τραγούδια - όλα παραγωγής 2016 - που είναι διαφορετικά μεταξύ τους, εμπορικά και ενδεικτικά της σύγχρονης μουσικής σκηνής της Πορτογαλίας.

Σχόλιο: Οι "φοβητσιάρηδες" Αμερικανοί αστυνομικοί

Ποτέ δεν μπήκα στη λογική ενός τυφλού "φιλο-" ή "αντί-" αμερικανισμού. Και για να μαι ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό με το οποίο ένας άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά ή να μισεί μια χώρα ή έναν λαό, λες και δεν είμαστε όλοι άνθρωποι φτιαγμένοι με τα ίδια υλικά, τις ίδιας ανάγκες, τις ίδιες δυνατότητες. Αν κάτι διαφοροποιεί τις κοινωνίες μας, αυτό είναι οι διαφορετικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε σε μια συγκεκριμένη εποχή. Βέβαια αυτό είναι μεγάλη κουβέντα, στην οποία δεν θέλω αυτήν τη στιγμή να επεκταθώ, όμως το διά ταύτα - κατά την προσωπική μου πάντα άποψη - είναι ότι δεν χρειάζεται να αποθεώνουμε ή να μισούμε λαούς, αλλά να προσπαθούμε να διαχωρίσουμε τα θετικά και τα αρνητικά κάθε κοινωνίας (γιατί όλες οι κοινωνίες έχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία να επιδείξουν), να θαυμάσουμε και να μιμηθούμε τα πρώτα, να αποφύγουμε τα δεύτερα παραδειγματιζόμενοι από αυτά.

Έρευνα δείχνει ότι η ζέστη του Ιουνίου είναι πιο επικίνδυνη για την υγεία μας σε σχέση με την ζέστη του Αυγούστου.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα δημοσιεύτηκε - ηλεκτρονικά τουλάχιστον - το Μάιο του 2016 στην ιατρική επιθεώρηση American Journal of Epidemiology, η οποία μας ξαφνιάζει αρκετά, καθώς διαπιστώνει ότι οι πρώιμοι καλοκαιρινοί καύσωνες και γενικότερα τα πρώιμα κύματα ζέστης κρύβουν περισσότερους κινδύνους για την υγεία μας και είναι σαφέστατα πιο φονικοί σε σχέση με τους μεταγενέστερους στην ίδια θερινή περίοδο. Πού οφείλεται αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε για να το αντιμετωπίσουμε;

Ποιο είναι το αληθινό σχήμα των πραγμάτων; Ίσως η καλύτερη οπτική ψευδαίσθηση που έχετε δει [βίντεο]

Οι οπτικές ψευδαισθήσεις είναι ένα είδος επιστημονικής "μαγείας", που σ'αφήνουν με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη, όμως ξέρεις ότι οπωσδήποτε υπάρχει μια απόλυτα λογική εξήγηση - κι ας σποζοκεφαλιάζεις με τις ώρες για να την ανακαλύψεις. Χάρη στα βίντεο που ανεβαίνουν στο ίντερνετ, οι οπτικές ψευδαισθήσεις έχουν περάσει σ' ένα άλλο επίπεδο, όπου η κίνηση δίνει τον τόνο (θα μπορούσαμε να μιλάμε καλύτερα για "οπτικοκινητικές ψευδαισθήσεις") και το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο εντυπωσιακό. 

Σχόλιο: Μια εβδομάδα μετά το Brexit, συζητώντας για τον λαϊκισμό και τη δημοκρατία

Το αντιλαμβανόταν κανείς πολύ πριν έρθει το Brexit, όμως πλέον έγινε σαφές και στον πιο απρόθυμο να το παραδεχτεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν γοητεύει πια ή - πιο ορθά - έχει χάσει πολλή από τη λάμψη παλιότερων εποχών. Το ερώτημα είναι πώς μπορεί ν' αντιστραφεί αυτή η εξέλιξη, όμως οι απαντήσεις είναι μάλλον αμήχανες και επιφανειακές. Ακούω για παράδειγμα την ερμηνεία του Brexit από μετριοπαθείς φιλοευρωπαίους, ανθρώπους σοβαρούς, οι οποίοι αποδίδουν την αντιδημοφιλία της Ενωμένης Ευρώπης κατά κύριο λόγο στο λαϊκισμό, πετούν ένα γενικό σύνθημα ότι ο λαϊκισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί, αποφεύγοντας όμως να εξηγήσουν το πώς, και σταματούν εκεί.

Τέσσερις ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα

Όταν τη δεκαετία του 1930 κυκλοφόρησε στα ελληνικά μια συλλογή ιστοριών με ήρωα των Νασρεντίν Χότζα, αυτός παρουσιάστηκε ως ένας "Αίσωπος της Τουρκίας". Βέβαια, η τουρκική καταγωγή του Χότζα αμφισβητείται από πολλούς λαούς, οι οποίοι τον διεκδικούν με τον ίδιο ζήλο, όπως στην αρχαιότητα έριζαν επτά πόλεις για το ποια από αυτές γέννησε τον Όμηρο. Το μυστήριο δεν θα λυθεί σύντομα, όμως δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία τελικά να το λύσουμε - αν και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Νασρνετίν ήταν μάλλον ιρανικής καταγωγής, αλλά έζησε το 13ο αιώνα στο Ακ Σεχίρ της περιοχής του Ικονίου, που τότε ανήκε στο κράτος των Σελτζούκων Τούρκων. Οι σατιρικές και σε μεγάλο βαθμό διδακτικές ιστορίες του Χότζα δεν έχουν σύνορα, αλλά χαρακτηρίζονται από οικουμενικότητα και διαχρονικότητα, ώστε διαβάζονται το ίδιο ευχάριστα και τον 21ο αιώνα. Ας πάρουμε μια μικρή μόνο γεύση από τέσσερις ιστορίες του Χότζα.