 |
| laborrightsblog.typepad.com/ |
Το Ουζμπεκιστάν, σοβιετική δημοκρατία μέχρι την τελευταία μέρα του Αυγούστου του 1991 και μια από τις μεγαλύτερες χώρες του πλανήτη (42η ως προς τον πληθυσμό και 56η ως προς την έκταση), είναι μια χώρα ξεχασμένη, ενώ η όποια αναφορά σ' αυτή συνήθως προκαλεί ένα αδιάφορο ανασήκωμα των ώμων. Ποιος νοιάζεται για μια χώρα τόσο μακρινή, χαμένη στα βάθη της κεντρικής Ασίας, χωρίς ιδιαίτερο γεωπολιτικό ενδιαφέρον; Τι κι αν τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται κατά συρροή, τι κι αν η δημοκρατία περιορίζεται σε μια κατ' όνομα μόνο επίφαση νομιμοποίησης της δικτατορικής εξουσίας του προέδρου Ισλάμ Καρίμοφ, που κυβερνά τη χώρα από το 1991 (συνεχίζοντας την από το 1989 θητεία του στο αξίωμα του Πρώτου Γραμματέα του τοπικού Κομμουνιστικού Κόμματος). Κι όμως υπάρχει ένα στοιχείο, που καθιστά την περίπτωση του Ουζμπεκιστάν άξια της προσοχής όλων μας, λόγω του φόρου αίματος που κάθε χρόνο πληρώνουν οι κάτοικοι της χώρας, οι οποίοι υποχρεώνονται από το καθεστώς να εργάζονται μέχρι θανάτου στις φυτείες βάμβακος.
