Η Κατερίνα Γιουλάκη μέσα από τρεις συνεντεύξεις της

εφημερίδα Κυριακάτικη Νίκη, 3 Μαΐου 1992/ Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής

Η Κατερίνα Γιουλάκη είχε το σπάνιο χαρακτηριστικό να θεωρείται «άνθρωπος της διπλανής πόρτας». Οι ρόλοι που έπαιξε στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, μέσω των οποίων έγινε γνωστό στο ευρύ κοινό πανελλαδικά, αλλά κυρίως ο τρόπος με τους οποίους τους προσέγγιζε –με μια ισορροπημένη φυσικότητα και λαϊκότητα, χωρίς να ολισθαίνει στον υποκριτικό λαϊκισμό– την έκαναν αγαπητή σε όλους.

Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο έγινε στη Λευκωσία τον Ιούνιο του 1959 ως μέλος του θιάσου του Ντίνου Ηλιόπουλου, που έκανε μια μεγάλη περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο. Ήταν στο έργο «Η κυρία του κυρίου» των Τσιφόρου και Βασιλειάδου, όπου η Κατερίνα Γιουλάκη έλεγε απλά την ατάκα «Κυρία, έφερα τη γούνα»!

Γνωστή στο θεατρικό κοινό έγινε παίζοντας στην «Εταιρία Θαυμάτων» του Δ. Ψαθά με πρωταγωνιστή το Δημήτρη Χορν, οπότε έγινε γνωστή κυριολεκτικά σε μια βραδιά.

Ο Θανάσης Βέγγος περιγράφει την πορεία και το μυστικό της επιτυχίας του σε τρεις σπάνιες συνεντεύξεις του τη δεκαετία του '60.

Δεκατέσσερα χρόνια από το θάνατό του στις 3 Μαΐου 2011, ο Θανάσης Βέγγος εξακολουθεί να αποτελεί ένα σπάνιο παράδειγμα λαϊκού κωμικού, που όχι απλά δεν έχει ξεπεραστεί από τον αδυσώπητο χρόνο και τα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα που αυτός φέρνει (αλλάζοντας κατά κανόνα το περιεχόμενο της λαϊκότητας στην τέχνη), αλλά εξακολουθεί να αγαπιέται από όλες τις ηλικίες, μικρούς και μεγάλους. Και οι τηλεθεατές που επιστρέφουν ξανά και ξανά στις ταινίες του, δεν επιλέγουν απλά ένα σενάριο (πολλές ταινίες του άλλωστε έχουν ένα σενάριο υποτυπώδες, που μεγαλώνει σε αξία από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή), αλλά επιλέγουν να δουν την όποια «ταινία με τον Βέγγο» και το μοναδικό, πηγαίο παίξιμό του, που χαρίζει πηγαίο άφθονο γέλιο.

«Χρωστάω τα πάντα στον κόσμο και στο Νίκο Κούνδουρο, που είναι ο άνθρωπος που άλλαξε τη ζωή μου... Τι θα ήμουνα, αν δεν μ’ εύρισκε; Ένας μικροβιοτέχνης...» παραδεχόταν σε συνέντευξή του, που δημοσίευσε η εφημερίδα Έθνος στις 10 Μαρτίου 1966.

Αλέκος Αλεξανδράκης, Τζένη Καρέζη, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος: Τι δήλωναν για την τηλεόραση οι πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, που δεν δίστασαν ν' αγκαλιάσουν τη μικρή οθόνη στα πρώτα της βήματα

Τη δεκαετία του 1970, δεν υπήρχαν πολλοί τηλεοπτικοί δέκτες στην Αθήνα. Πολλές οικογένειες δεν είχαν τηλεόραση στα σπίτια τους και έκαναν επισκέψεις σε φίλους, συγγενείς, λατρεμένους ή αχώνευτους γείτονες που διέθεταν τις «μαγικές» συσκευές. Όμως ακόμα και μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες (της σχετικά χαμηλής διείσδυσης στον πληθυσμό), η τηλεόραση έδειξε από νωρίς τη δύναμή της, χαρίζοντας μια άνευ προηγουμένου δημοτικότητα σε ήδη καταξιωμένους και αγαπημένους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου!

Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα του Αλέκου Αλεξανδράκη, ο οποίος τον Ιούνιο του 1972 άρχισε να εισβάλλει στα σπίτια των Ελλήνων τηλεθεατών υποδυόμενος τον «Παράξενο Ταξιδιώτη» στην ομώνυμη σειρά του μυστηρίου του Γιάννη Φίλιππα, που προβαλλόταν τρεις φορές την εβδομάδα με πολύ μεγάλη επιτυχία. Μάλιστα, σ’ ένα γκάλοπ τον Οκτώβριο του 1972, το σίριαλ φερόταν να έχει τηλεθέαση 80% και βρισκόταν στη δεύτερη θέση πίσω από τον «Άγνωστο Πόλεμο».

Η 30χρονη Τζένη Καρέζη για την ομορφιά και το ταλέντο - Το περιστατικό παρενόχλησης σε άλλη κοπέλα, που η ίδια σταμάτησε στα παρασκήνια ενός κινηματογραφικού στούντιο

Με αφορμή το θάνατο της Μέριλιν Μονρόε από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών στις 4 Αυγούστου 1962, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Λιμπερόπουλος απευθύνθηκε σε Ελληνίδες ηθοποιούς ζητώντας τη γνώμη τους στο ερώτημα αν οι «ωραίες σταρ» ήταν δυστυχισμένες στην προσωπική τους ζωή. Μακράν πιο ενδιαφέρουσα ήταν η συνομιλία του με την Τζένη Καρέζη, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος σε δύο μέρη, στις 16 και 17 Αυγούστου, και αξίζει να αναδημοσιευτεί στο σύνολό της.

Η ηλικίας 30 ετών Τζένη με μεγάλη ωριμότητα και διαυγείς επισημάνσεις περιέγραψε τη φιλοσοφία της για το σταρ σύστεμ και τη θέση της γυναίκας ηθοποιού μέσα σ’ αυτό, ιδίως κατά τα πρώτα της βήματα, τονίζοντας την ανάγκη η νέα καλλιτέχνης να στηρίζεται στην καλλιέργεια του ταλέντου και όχι στην εξωτερική της εμφάνιση και να κλείνει τα αυτιά στις όποιες παραπλανητικές κολακείες ή στις προτροπές των γονέων που επιχειρούν να ζήσουν μέσω των παιδιών τους όσα δεν ονειρεύονταν για τους εαυτούς τους, αλλά δεν κατάφεραν να αποκτήσουν. Παράλληλα η αγαπημένη πρωταγωνίστρια αποκάλυψε πώς η ίδια χρειάστηκε να παρέμβει για να σταματήσει μια ολοφάνερη παρενόχληση κατά νεαρού κοριτσιού με μεγάλα καλλιτεχνικά όνειρα –και μάλιστα με την ανοχή της μητέρας της!– υπενθυμίζοντας μας ότι η περιβόητη «χρυσή» εποχή του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου δεν ήταν τόσο αθώα, όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Ο Θάνος Μικρούτσικος ως φοιτητής, πριν γίνει γνωστός, για το ρόλο της νεολαίας και τον εκσυγχρονισμό των ελληνικών πανεπιστημίων - Δηλώσεις του στην εφημερίδα Έθνος το Μάρτιο του 1970

Η άρση της προληπτικής λογοκρισίας από τη χούντα των συνταγματαρχών στα τέλη του 1969, έδωσε στην εφημερίδα Έθνος το έναυσμα να δοκιμάσει τα όρια ανεκτικότητας του δικτατορικού καθεστώτος όχι απλά ασκώντας κριτική, αλλά και με σειρά αφιερωμάτων, ερευνών και δηλώσεων πολιτικών προσώπων (της προδικτατορικής περιόδου), που υπενθύμιζαν την καταλυθείσα δημοκρατία.

«ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ; ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΟΥΩ…» ήταν, για παράδειγμα, ο –όχι τυχαία επιλεγμένος– κεντρικός τίτλος της εφημερίδας στις 23 Μαρτίου 1970, από τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αρχιεπίσκοπος Μακάριος, στον απεσταλμένο του Έθνος, Σταύρο Ψυχάρη.

Την επομένη, η εφημερίδα χτύπησε με πρωτοσέλιδη δήλωση του πρώην βουλευτή Ιωάννη Ζίγδη, ο οποίος ζητούσε προφητικά το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας από πολιτικά πρόσωπα «διά να αποσοβηθούν οι επαπειλούμεναι νέαι εθνικαί δοκιμασίαι» στην Κύπρο. Το αποτέλεσμα ήταν να συλληφθούν και να καταδικαστούν στο αυτόφωρο οι εκδότες, ο διευθυντής και δημοσιογράφοι, η δε εφημερίδα εξαναγκάστηκε λίγες μέρες αργότερα σε κλείσιμο.

Η δήλωση του Ιωάννη Ζίγδη, θα εγκαινίαζε μια έρευνα της εφημερίδας με ερωτήσεις σε πολιτικά πρόσωπα σχετικά με το κυπριακό ζήτημα, η οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Ήταν η πιο τολμηρή κίνηση του Έθνος να δοκιμάσει τις αντοχές ενός καθεστώτος με έντονη δυσανεξία στην ελευθερία του λόγου, όχι όμως και η πρώτη.

Η σύλληψη του Ανδρέα Παπανδρέου από τη χούντα τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967, όπως την αφηγήθηκε η σύζυγός του, Μαραγαρίτα, σε αμερικανική εφημερίδα ένα χρόνο μετά

Μια από τις πρώτες κινήσεις των πραξικοπηματιών τα ξημερώματα της 21 Απριλίου 1967 ήταν η σύλληψη όλων των «ενοχλητικών» πολιτικών, που κατά τους χουντικούς συνιστούσαν απειλή για τη χώρα όπως εκείνοι την φαντάζονταν μέσα από τις αντιδραστικές ιδεοληψίες τους. Ένας «ενοχλητικός» ήταν και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε είχε αποτελέσει αγαπημένο στόχο των πολιτικών του αντιπάλων τα προηγούμενα χρόνια, από την πρώτη στιγμή που αποφάσισε να ασχοληθεί με την ελληνική πολιτική ζωή. 

Η ιστορία πίσω από την "Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ". Πώς ο Άγγελος Τερζάκης έγραψε το πιο γνωστό βιβλίο του τον δύσκολο χειμώνα του 1941

Όταν ήταν μικρός, ήθελε να γίνει ζωγράφος. Μετά ονειρευόταν να γίνει αστρονόμος, όμως δεν είχε αρκετή αγάπη για τα μαθηματικά και εγκατέλειψε κι αυτό του το όνειρο. Ο καθηγητής του των μαθηματικών τον αποκαλούσε «Κούτσουρο πάνω στο κούτσουρο», όμως ο Άγγελος Τερζάκης τον διέψευσε κάποια χρόνια αργότερα, διαπρέποντας ως ένας από τους πιο αναγνωρισμένους Έλληνες λογοτέχνες της γενιάς του. Ένα από τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του, αν όχι το πιο γνωστό, είναι η «Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ», ένα από τα λίγα ελληνικά μυθιστορήματα που τοποθετούνται χρονικά στη μεσαιωνική εποχή. Πίσω από το σημαντικό αυτό βιβλίο κρύβεται μια ενδιαφέρουσα ιστορία, όπως τη διηγήθηκε ο ίδιος ο Τερζάκης σε συνέντευξή του το 1949, στην οποία εκμυστηρεύτηκε τι τον ενέπνευσε εξ αρχής να ασχοληθεί με την ιστορία, αλλά και πώς ολοκλήρωσε με μια πνοή το ογκώδες αυτό μυθιστόρημα την περίοδο της μεγάλης πείνας κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Όταν ο Παλαμάς σχολίασε την εκλογή της πρώτης Ελληνίδας "Μις Ευρώπη" και παρέθετε την άποψή του περί της γυναικείας ομορφιάς.

Το Φεβρουάριο του 1930, η εκλογή της Αλίκης Διπλαράκου ως "Μις Ευρώπη" προκάλεσε ντελίριο ενθουσιασμού στην Ελλάδα, όπου τα καλλιστεία ήταν νέος (είχαν ξεκινήσει το 1929) και εξαιρετικά δημοφιλής θεσμός, ενώ κάθε επιτυχία Έλληνα ή Ελληνίδας στο εξωτερικό εκλαμβανόταν ούτως ή άλλως ως μεγάλη εθνική επιτυχία. Μπορούμε να συγκρίνουμε τη δημοσιότητα που γνώρισε η εκλογή της Διπλαράκου ως "Μις Ευρώπη" με την αντίστοιχη από τη νίκη της Έλενας Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον το 2005 και όχι τόσο με σαφώς πιο υποτονικές αναφορές για τις επιτυχίες των σύγχρονων εκπροσώπων της ελληνικής ομορφιάς στα διεθνή καλλιστεία. Για παράδειγμα, πριν λίγες μέρες μια Ελληνίδα εκλέχτηκε "Μις Ευρώπη", μόλις η τρίτη στην ιστορία μετά τη Διπλαράκου το 1930 και την Ισαβέλλα Δάρρα το 1997, αλλά ελάχιστοι γνωρίζουν το όνομά της. Και καλά κάνουμε, δηλαδή, γιατί αλίμονο αν αναγορεύσουμε σε εθνική υπόθεση την εξωτερική εμφάνιση μιας κοπέλας, που φιλοδοξεί να χτίσει μια διεθνή καριέρα στο μόντελινγκ.

Ρόζα Παρκς, η γυναίκα σύμβολο των Αφροαμερικανών. Πώς η ίδια περιέγραψε σε συνέντευξή της την άρνησή της να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε λευκό επιβάτη, σπάζοντας το άτυπο απαρτχάιντ της εποχής

Η Ρόζα Παρκς (το πατρικό της ήταν ΜακΚόλεϊ, ενώ Παρκς ήταν το επίθετο του μετέπειτα συζύγου της, Ρέιμοντ) γεννήθηκε σε μια αγροτική περιοχή της Αλαμπάμα στις 4 Φεβρουαρίου 1913. Είχαν περάσει πενήντα χρόνια από το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου, οι μαύροι των νοτίων πολιτειών δεν ζούσαν ως σκλάβοι, όμως αντιμετωπίζονταν ως πολίτες τελευταίας κατηγορίας. Ζούσαν σ' ένα καθεστώς άτυπου απαρτχάιντ. Για παράδειγμα, τα παιδιά των μαύρων, μεταξύ αυτών και η Ρόζα, πήγαιναν σε ξεχωριστά σχολεία από τα παιδιά των λευκών. Κι ενώ τα σχολεία των τελευταίων ήταν καλύτερα, με θέρμανση και με καινούρια βιβλία, τα παιδιά των Αφροαμερικανών μάθαιναν γράμματα σε πρόχειρα κτίρια, χωρίς θέρμανση, χωρίς θρανία και με ελάχιστα βιβλία - όταν δεν βοηθούσαν τις οικογένειές τους στα χωράφια.

Η Μαρία Ιορδανίδου για το βιβλίο της "Λωξάντρα" (plus Η πρώτη φωτογραφία της αληθινής Λωξάντρας)

Στις 19 Ιανουαρίου 1980, 15 λεπτά μετά τις 10 το βράδυ, η "Λωξάντρα", μια από τις πιο αγαπημένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Μαρίας Ιορδανίδου, έκανε πρεμιέρα στην τότε ΕΡΤ. Ήταν και η δικιά μου αγαπημένη σειρά, αν και την παρακολούθησα για πρώτη φορά πολλά χρόνια αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν προβαλλόταν νομίζω τα μεσημέρια της Κυριακής σε επανάληψη. Αυτό που θυμάμαι έντονα είναι η μεγάλα χαρά που είχα γι' αυτήν τη σειρά, το φιζίκ της Λωξάντρας, όπως την υποδυόταν μοναδικά η Μπέτυ Βαλάση, κάποιες "περίεργες", πολίτικες λέξεις, τις οποίες άκουγα για πρώτη φορά, αλλά και οι καυγάδες της ηρωίδας με τον αγαθό Ταρνανά. Πολλά χρόνια αργότερα παρακολούθησα τη σειρά σ' επανάληψη στην ΕΡΤ3, χάρη στην οποία θυμόμουν κάπως καλύτερα και κάποια στοιχεία από την ιστορία, ενώ πιο πρόσφατα την είδα μέσω youtube και μπορώ να πω ότι την απόλαυσα - κι ας έχουν περάσει τρεισήμισι δεκαετίες από την πρώτη της προβολή.

Ο Παλαμάς και το Νόμπελ

Ο πρώτος Έλληνας λογοτέχνης που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ ήταν ο Γεώργιος Σεφέρης το 1963. Όχι ότι δεν είχαν υπάρξει παλιότερα άλλοι Έλληνες ποιητές ή συγγραφείς ως προτεινόμενοι, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Κωστής Παλαμάς, με τον τελευταίο να μετρά ένα ρεκόρ 14 υποψηφιοτήτων. Συγκεκριμένα, ο Παλαμάς ήταν υποψήφιος κάθε χρονιά από το 1926 μέχρι το 1940 - με μόνη εξαίρεση το 1939 - ώσπου ήρθε η τριπλή Κατοχή της χώρας την άνοιξη του 1941 και ο θάνατος του ποιητή δυο χρόνια αργότερα. 

Η μη εκπληρωθείσα προφητεία του Μαρκόνι ότι η τηλεόραση θα οδηγούσε στο τέλος των πολέμων

Ακόμη και οι πιο σπουδαίοι εφευρέτες κάνουν λάθος εκτιμήσεις, ενθουσιασμένοι από τα νέα τεχνικά μέσα που ανακαλύπτονται και υπεραισιόδοξοι για την επίδραση της τεχνολογίας στην ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία. Κάπως έτσι, το 1926, ο Γουλιέλμο Μαρκόνι, ο θεωρούμενος και ως εφευρέτης του ραδιοφώνου, που το 1909 βραβεύτηκε (από κοινού με τον Καρλ Φέρνιναντ Μπράουν) με το Νόμπελ Φυσικής για τη συμβολή του στην ανάπτυξη του ασύρματου τηλεγράφου, είχε υπερεκτιμήσει την επίδραση που θα μπορούσε θεωρητικά να έχει ο τηλέγραφος σε συνδυασμό με το τηλέφωνο και την τηλεόραση, που ακόμη δεν είχε τελειοποιηθεί.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος μέσα από τα μάτια της μητέρας του: Ο καβγάς μ' ένα συμμαθητή του, η προφητεία της Μαρίκας Κοτοπούλη και η ομολογία: "Τον βλέπω πάντα σαν μικρό παιδί".

Εμπρός, 09.12.1961

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος υπήρξε όχι μόνο πολύ ταλαντούχος, αλλά κι ένας από τους πιο ευγενείς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Δύσκολα θα τον φανταζόμασταν να μπλέκει σε καβγά. Κι όμως αυτό συνέβη, κάποια στιγμή της παιδικής του ηλικίας, όταν ένιωσε να θίγεται η αξιοπρέπειά του, ακούγοντας το ρατσιστικό σχόλιο ενός συμμαθητή του. Ήταν μια "αποκάλυψη" της μητέρας του, σε μια σπάνια συνέντευξή της στο δημοσιογράφο Σταμάτη Φιλιππούλη, που δημοσιεύτηκε στο "Εμπρός" στις 9 Δεκεμβρίου 1961. Η μητέρα του αξέχαστου ηθοποιού, που μας κρατάει συντροφιά και τον θυμόμαστε μέσα από τις ταινίες του, αναφέρθηκε και στην ιδιαίτερη, σχεδόν μητρική αγάπη που του έτρεφε η άλλη σπουδαία ηθοποιός του θεάτρου, Μαρίκα Κοτοπούλη, ενώ εξέφραζε και την προτίμησή της: πού προτιμούσε να βλέπει το γιο της, στη σκηνή του θεάτρου ή στο πανί του κινηματογράφου;

Οι φεμινιστικές απόψεις του Κωστή Παλαμά

Το Δεκέμβριο του 1925, όταν μαινόταν ο πόλεμος της μίνι φούστας, την οποία θα καταργούσε διά νόμου ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος λίγους μήνες αργότερα, το περιοδικό Θεατής ζήτησε - μεταξύ άλλων προσωπικοτήτων - την άποψη του ποιητή Κωστή Παλαμά για το φεμινιστικό κίνημα και τους αγώνες των γυναικών.

Άννα Βαγενά, Κατιάνα Μπαλανίκα, Υβόννη Μαλτέζου, Μηνάς Χατζησάββας: Η πρώτη τους συνέντευξη, όταν πήραν την άδεια του ηθοποιού το 1969

Ιούνιος 1969. Έξι νεαροί ηθοποιοί, που μόλις είχαν πάρει την άδεια του ηθοποιού, κλήθηκαν να δώσουν την πρώτη τους συνέντευξη σε εφημερίδα. Ήταν στο Εμπρός της 28.06.1969 και ο δημοσιογράφος που πήρε τις μίνι συνεντεύξεις ήταν ο Σταμάτης Φιλιππούλης. "ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝ (ΣΗΜΕΡΑ ΑΓΝΩΣΤΟΙ, ΑΥΡΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ) ήταν ο τίτλος του δημοσιεύματος και πράγματι, οι τέσσερις από αυτούς θα γίνονταν γνωστοί μέσα από τις δουλειές τους στο θέατρο και αργότερα στην τηλεόραση: η Άννα Βαγενά, η Κατιάνα Μπαλανίκα, η Υβόννη Μαλτέζου και ο Μηνάς Χατζησάββας. "Μα τι να σας πούμε;" ήταν η πρώτη τους αντίδραση, μιας και ήταν ηθοποιοί χωρίς παρελθόν. Και τελικά είπαν από δυο λόγια ο καθένας για το πώς φαντάζονταν το μέλλον τους.

Η ιστορική συνάντηση του Αϊνστάιν με τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ: Μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για την αλήθεια, τη θρησκεία και την ομορφιά

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση κορυφής είχε πραγματοποιηθεί σ' ένα μικρό γερμανικό χωριό τον Αύγουστο του 1930. Ο Ινδός φιλόσοφος Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ επισκέφτηκε τον κορυφαίο επιστήμονα Άλμπερτ Αϊνστάιν στο ξύλινο σπίτι του τελευταίου, που βρισκόταν σ' ένα λόφο του χωριού Καπούτ, κοντά στο Πότσδαμ. Η συνάντηση, που δεν περιορίστηκε σε τυπικότητες, καταγράφτηκε από Γερμανό δημοσιογράφο, ο οποίος αναπαρήγαγε στην εφημερίδα, όπου εργαζόταν, τη φιλοσοφική συζήτηση των δύο σπουδαίων προσωπικοτήτων σχετικά με τη σχετικότητα της αλήθειας και της ομορφιάς, αλλά και για τη θρησκεία.

Μια πρωτότυπη συνέντευξη της Τζένης Καρέζη για τα μάτια της, τις ρυτίδες και όχι μόνο

Μια αρκετά πρωτότυπη, όσο και περίεργη στη σύλληψή της συνέντευξη είχε παραχωρήσει η Τζένη Καρέζη στη δημοσιογράφο Ελευθερία Σβορώνου, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εμπρός στις 18.03.1967. Αντικείμενό της ήταν το... πρόσωπο της ηθοποιού και τα διάφορα χαρακτηριστικά του: από τα μάτια και τη μύτη μέχρι τις ρυτίδες. Δεν ξέρω ποια ακριβώς ήταν η πρόθεση της δημοσιογράφου, όμως οι απαντήσεις της Καρέζη ήταν αρκετά έξυπνες, δεν περιορίζονταν στην επιφάνεια, αλλά περίκλειαν βαθύτερα νοήματα, που μπορούν να εκληφθούν ως στάση ζωής και συμβουλές προς έναν άνθρωπο οποιασδήποτε εποχής. Δεν ήταν τυχαία, άλλωστε, η αποστροφή της Καρέζη ότι "άρχισα να σκέφτομαι εδώ και δυο χρόνια περίπου. Και είναι μια υψίστη ηδονή".

Η εξομολόγηση της μητέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη σε εφημερίδα του 1961 - Γιατί στην αρχή ευχόταν την αποτυχία της κόρης της - Πότε την καμάρωσε για πρώτη φορά κι αποφάσισε να τη βοηθήσει με όλες της τις δυνάμεις

Μάνα και κόρη "σαν αδελφές", όπως σχολίαζε η λεζάντα της φωτογραφίας. Από την εφημερίδα Εμπρός, 18.11.1969

Σε μια σπάνια συνέντευξή της σε εφημερίδα, που δημοσιεύτηκε στο Εμπρός στις 18.11.1961, την εποχή που η καριέρα της Αλίκης είχε πλέον εκτοξευτεί για τα καλά, η μητέρα της, Έμυ Βουγιουκλάκη, θυμόταν τις αντιρρήσεις που είχε εκφράσει προς την κόρη της, κάθε φορά που εκείνη της ανήγγειλε ότι επιθυμούσε να γίνει ηθοποιός, αλλά και τη μεταστροφή της, όταν είδε την Αλίκη να παίζει στην πρώτη της παράσταση.

Πώς οι αρχαίοι Έλληνες ενέπνευσαν τον δημιουργό του κύβου του Ρούμπικ

Αποτελείται από 54 χρωματιστά τετράγωνα. Έχει 43.252.003.274.489.856.000 πιθανούς συνδυασμούς, όμως μόνο ο ένας είναι ο σωστός. Ο κύβος του Ρούμπικ δημιουργήθηκε την άνοιξη του 1974 από τον Ούγγρο αρχιτέκτονα και καθηγητή Έρνο Ρούμπικ, για να κρατήσει απασχολημένους τους φοιτητές του. Ωστόσο, το έξυπνο, όσο και δύσκολο αυτό παζλ ξέφυγε από τα όρια της πανεπιστημιακής αίθουσας και εξελίχθηκε σ' ένα από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια παγκοσμίως. Σαράντα χρόνια μετά, η δημοτικότητά του παραμένει στα ύψη και ο Έρνο Ρούμπικ έδωσε πριν από λίγες ημέρες μια συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα La Stampa, όπου αναφέρθηκε στον περίφημο κύβο, από πού άντλησε την ιδέα για τη δημιουργία, ενώ αναφέρθηκε και στο πώς ο ίδιος αντιλαμβάνεται την έννοια της επιτυχίας.

Η πρώτη γυναίκα φοιτήτρια σε ελληνικό πανεπιστήμιο.

Εφημερίς των Κυριών, 20.10.1890

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1890, ο τότε πρύτανης του Εθνικού Πανεπιστημίου Γ. Μυστριώτης εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία καλούσε τους φοιτητές να εγγραφούν εγκαίρως μέχρι και την τελευταία μέρα του μήνα, αποφασισμένος να τηρήσει αυστηρά το χρονοδιάγραμμα. 

"Ποιείται γνωστόν εις τους φοιτητάς ότι ελήφθη πρόνοια όπως πάντες οι καθηγηταί άρξωνται των παραδόσεων αυτών μέχρι της πρώτης οκτωβρίου. 

Διά τούτο προσκαλούνται οι φοιτηταί, ίνα προσέλθωσι και εγγραφώσιν εγκαίρως, διότι η πανεπιστημιακή υπηρεσία θέλει καταστή ανεπαρκής προς εγγραφήν πολλών ομού φοιτητών κατά τας τελευταίας ημέρας της ταχθείσης προθεσμίας.

Αθήναι 21 σεπτεμβρίου 1890

Ο  πρύτανις

Γ. Μιστριώτης"

Μεταξύ εκείνων που υπέβαλλαν αίτηση εγγραφής ήταν και μία γυναίκα, η Ιωάννα Στεφανόπολι, κόρη του δημοσιογράφου και εκδότη της γαλλόφωνης εφημερίδας Messager d' Athenes, Α. Στεφανόπολι. Εκείνη υπήρξε η πρώτη γυναίκα φοιτήτρια σε ελληνικό πανεπιστήμιο.