Ποιοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ πρωταγωνιστούν στις καλύτερες και ποιοι στις χειρότερες ταινίες;

en.wikipedia.org

Είναι τυχαίο που κάποιοι ηθοποιοί πρωταγωνιστούν σταθερά σε ταινίες που αποθεώνονται από τους κριτικούς, ενώ άλλοι συνάδελφοί τους βλέπουν τις περισσότερες ταινίες τους να μην περνούν τη βάση; Είναι θέμα καλού ή κακού μάνατζερ, καλού ή κακού ενστίκτου του κάθε ηθοποιού ή απλά είναι θέμα ταλέντου; Άλλωστε ο ηθοποιός - πόσο μάλλον όταν υποδύεται έναν πρωταγωνιστικό ρόλο - αποτελεί πολύ σημαντική παράμετρο για το συνολικό αποτέλεσμα, που εμφανίζεται επί της οθόνης. Η αλήθεια είναι ότι η έρευνα της ιστοσελίδας vox.com δεν φτάνει στο σημείο να εξηγήσει αυτές τις συμπτώσεις, αλλά περιορίζεται να ξεχωρίσει τους ηθοποιούς που σχεδόν επί σταθερής βάσης εμφανίζονται στις καλύτερες και στις χειρότερες ταινίες της Χόλιγουντ βάσει των κριτικών που έχουν δει το φως της δημοσιότητας για την κάθε ταινία.

"Sex and the city" στην Γκάνα. Η αφρικανική εκδοχή της διάσημης τηλεοπτικής σειράς που σπάει τα ταμπού των γυναικών της Αφρικής

Μια δημοσιογράφος γύρω στα 30 αναζητά τον τέλειο άνδρα, αν και κατά βάθος είναι κολλημένη σ' έναν παλιό, μεγάλο έρωτα. Οι καλύτερές της φίλες; μια υπερδραστήρια σεξουαλικά γυναίκα που δεν φοβάται να μιλάει ανοιχτά για το σεξ και ό,τι το αφορά, μια σεμνότυφη χαμηλοβλεπούσα που σοκάρεται με κάθε συζήτηση γύρω από το σεξ και ονειρεύεται τον άνδρα του παραμυθιού, μια δικηγόρος σχετικά απελευθερωμένη που όμως γκρινιάζει για τους πάντες και τα πάντα και μια ακόμη τύπισσα που απλά... υπάρχει. Αν η τελευταία έλειπε - και δεν θα ήταν αισθητή η απουσία της εδώ που τα λέμε - το μυαλό σας ίσως θα πήγαινε στο "Sex and the city". Η τηλεοπτική όμως αυτή γυναικοπαρέα δεν ζει στη Νέα Υόρκη, αλλά σε "Μια Αφρικανική Πόλη" (αποδίδοντας στα ελληνικά τον τίτλο του σίριαλ "An African City") και πιο συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα της Γκάνα, Άκρα.

Νοτιοκορεατική μπαλάντα και μογγολική ποπ για τ' αφτιά σας μόνο

Υπάρχει ποπ ασιατικής προέλευσης; Αν ξεπεράσουμε το πρόβλημα της γλώσσας και αφεθούμε στην παγκόσμια γλώσσα της μουσικής, της σκηνικής παρουσίας και του βιντεοκλίπ, μπορούμε ν' ανακαλύψουμε τραγούδια που δεν μιλάνε ελληνικά, αγγλικά ή κάποια άλλη γνωστή μας γλώσσα - ή έστω μια γλώσσα στην οποία έχουν συνηθίσει τ' αφτιά μας. Δύο παραδείγματα: μια μπαλάντα στα νοτιοκορεατικά και ένα ποπ τραγούδι από μογγολικό συγκρότημα! Τραγουδάκια που εντάξει... δεν είναι και για να τ' ακούτε όλη μέρα (το όχι ευκαταφρόνητο, αλλά και υπερτιμημένο εμπόδιο της γλώσσας!), αλλά όμως έχουμε τη δυνατότητα να τ' ανακαλύψουμε στην εποχή του ίντερνετ και της δορυφορικής τηλεόρασης επιβεβαιώνοντας ότι η μουσική - ακόμα και στην ποπ εκδοχή της - μας φέρνει πιο κοντά, πέρα και πάνω από τα γλωσσικά σύνορα!

Τραγούδια που μας μαθαίνουν... αριθμητική (αλλά δεν απευθύνονται σε παιδιά)

Υπάρχουν πολλά τραγουδάκια που μαθαίνουν στα παιδιά τους αριθμούς και κάποια βασικά μαθηματικά. Υπάρχουν όμως και τραγούδια για ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών, που σκοπό βέβαια δεν έχουν να μάθουν μαθηματικά στους ακροατές τους, αλλά οι στίχοι είναι ολοφάνερα εμπνευσμένοι από τη στοιχειώδη αριθμητική. Για κάποιους οι στίχοι αυτών των τραγουδιών είναι απλά προϊόν έλλειψης έμπνευσης, γι' άλλους πάλι μπορεί να θεωρούνται ακόμη και ευφυείς ως ασυνήθιστοι. Αυτά τα τελευταία τραγούδια για "μεγάλους" έδωσαν την αφορμή γι' αυτό το αφιέρωμα, σε μια εποχή, άλλωστε, που ένα από τα σουξέ βασίζεται σε μια παρόμοια λογική.

Δείξε μου τα δάχτυλά σου να σου πω ποιος είσαι;

Όσοι πιστεύετε στα διάφορα τεστ προσωπικότητας και γενικά σε όσες διακηρύξεις ισχυρίζονται ότι ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου αποτυπώνεται σε διάφορα σημεία της εξωτερικής του εμφάνισης, έχετε ακόμη ένα εξωτερικό στοιχείο να εστιάσετε την προσοχή σας: τα δάχτυλα του χεριού του ανθρώπου που σας ενδιαφέρει. Όσοι πάλι δεν πιστεύετε σε τέτοια σχήματα, αλλά τα θεωρείτε παραλογισμούς, απλά δείξτε τα χέρια σας ή ζητήστε από τους άλλους να σας δείξουν τα δικά τους, ώστε να επιβεβαιώσετε για ακόμη μια φορά ότι ο χαρακτήρας ενός ανθρώπους είναι συνισταμένη πολλών διαφορετικών παραγόντων, που δεν έχουν και πολύ μεγάλη σχέση με λεπτομέρειες όπως το αν ο δείκτης του δεξιού μας χεριού είναι μικρότερος, μεγαλύτερος ή ίσος από τον παράμεσο. Τα στοιχεία βασίζονται σε αμερικανική έρευνα, όπως αναπαράχθηκε από εκπομπή της ιαπωνικής τηλεόρασης και στη συνέχεια από την ιστοσελίδα  RocketNews24.

Είναι τα "κίτρινα χαλιά" η λύση για την αποτροπή τροχαίων με θύματα παιδιά στους δρόμους των πόλεων;

Τα στοιχεία των αστυνομικών αρχών της Νοτίου Κορέας, που διαπίστωναν αύξηση στον αριθμό θανατηφόρων τροχαίων δυστυχημάτων με θύματα παιδιά (65 νερά παιδιά το 2015, + 25% σε σχέση με το 2014), εκ των οποίων το 80% λαμβάνουν χώρα σε διαβάσεις κοντά στα σχολικά κτίρια, ενεργοποίησαν τα αντανακλαστικά μιας οργάνωσης με την επωνυμία "Διεθνές Κέντρο Δικαιωμάτων του Παιδιού" (InCRC), που από τον Απρίλιο του 2015 έχει ξεκινήσει μια ενδιαφέρουσα εκστρατεία πρόληψης. Σύνθημά της είναι ότι τα "κίτρινα χαλιά" μπορούν να σώσουν τις ζωές πολλών παιδιών βοηθώντας στην αποφυγή τροχαίων ατυχημάτων.

Η πιο περίεργη διαφήμιση για χάμπουργκερ που έχετε δει

Γενικά, στις διαφημίσεις κυριαρχεί το δόγμα της πρόκλησης. Μια διαφημιστική καμπάνια θεωρείται πετυχημένη αν προκαλέσει συζητήσεις, όσο το δυνατόν περισσότερα σχόλια ανεξάρτητα από το αν αυτά είναι επικριτικά ή όχι. Και βέβαια, η πρόκληση πηγάζει κατά κύριο λόγο από την έκπληξη. Ο θεατής πρέπει να αιφνιδιαστεί βλέποντας μη αναμενόμενες εικόνες για το συγκεκριμένο προϊόν. Για παράδειγμα, ένας σκύλος που μιλάει, διαφημίζει ηλεκτρονικές συσκευές κάνοντας σλόγκαν το "Έλα Αλέκοοο"! Προφανώς με βάση το παραπάνω σκεπτικό και συνδυάζοντας τα στοιχεία της έκπληξης και της πρόκλησης, μια αλυσίδα φαστ φουντ από το Κουίνσλαντ της Αυστραλίας προωθεί τα χάμπουργκερ των καταστημάτων της συνδέοντας τα με εικόνες...γέννας. "We deliver" είναι το σλόγκαν, που στα ελληνικά μεταφράζεται "τα μεταφέρουμε", αλλά και "γεννάμε". 

Αστεία παραλειπόμενα μιας αστείας αεροπειρατείας!

Τελικά, αυτή η σέλφι ομήρου και αεροπειρατή, δεν ήταν ό,τι πιο τραγελαφικό συνέβη
στην πρόσφατη αεροπειρατεία αιγυπτιακού σκάφους, πο προσγειώθηκε στην Κύπρο.

Τα διεθνή ΜΜΕ αφιέρωσαν ώρες για να καλύψουν το "θρίλερ" της αεροπειρατείας σε αεροσκάφος της Egyptair, που, ενώ εκτελούσε ένα εσωτερικό δρομολόγιο στην Αίγυπτο, προσγειώθηκε αιφνιδιαστικά στην Κύπρο. Ακόμη και μετά την απελευθέρωση σχεδόν όλων των επιβατών, λίγο μετά την προσγείωση του αεροπλάνου στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, όταν όλα έδειχναν ότι το "θρίλερ" ήταν στην πραγματικότητα μια "κωμωδία" μάλλον, το ενδιαφέρον συνεχίστηκε αμείωτο και σοβαροί δημοσιογράφοι παρέμεναν σ' επιφυλακή. Μόνο όταν ύστερα από κάποιες ώρες όλα τελείωσαν και τυπικά ομαλά και αποδείχτηκε το αστείο της όλης υπόθεσης, όπου οι "όμηροι" επιβάτες είχαν βγει ακόμη και... σέλφι με τον - και καλά - "επικίνδυνο τρομοκράτη", η υπόθεση πήρε τις πραγματικές της διαστάσεις. Και ενώ σε Ελλάδα και Κύπρο μάθαμε πολλές λεπτομέρειες για την οικογενειακή κατάσταση του Αιγύπτιου αεροπειρατή, που στο παρελθόν ήταν παντρεμένος με Ελληνοκύπρια, είχε ζήσει μάλιστα στην Κύπρο και ότι ουσιαστικά η όλη αναστάτωση που ο ίδιος προκάλεσε οφειλόταν σε... οικογενειακούς λόγους, μας διέφυγαν κάποια αστεία παραλειπόμενα από τις αντιδράσεις επιβατών κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος μιας από τις πιο αστείες αεροπειρατείες στην ιστορία.

Η γυναίκα που θυμάται τι έκανε όταν ήταν... 12 ημερών

Facebook/Rebecca Sharrock

Αν κάποιος σας ζητούσε ν΄ανακαλέσετε στη μνήμη σας τις πρώτες  σας αναμνήσεις, θα γυρίσετε στην ηλικία των τεσσάρων με πέντε ετών, ίσως και λίγο νωρίτερα, αν έχετε στιγματιστεί από κάποιο πολύ σημαντικό για την ζωή σας γεγονός. Γενικότερα, οι αναμνήσεις ενός μέσου ανθρώπου είναι γενικές, αόριστες και ο καθένας από μας αδυνατεί να περιγράψει με λεπτομέρειες μια τυχαία μέρα της ζωής του, πολύ περισσότερο μια μέρα από την οποία έχουν παρέλθει πολλά έτη ή μια από τις.. πρώτες μέρες της ζωής του. Εξαίρεση σ' αυτόν τον κανόνα, που για τους περισσότερους φαντάζει αυτονόητος, αποτελεί η περίπτωση της 26χρονης Ρεμπέκα Σάροκ από το Μπρισμπέιν της Αυστραλίας, η οποία έχει μια εξαιρετικά καλή μνήμη, ώστε μπορεί ν' ανακαλέσει εικόνες από την εποχή που ήταν λίγων μόνο ημερών!

"Το γέλιο είναι μια ανάγκη της ζωής". Μια απολαυστική ομιλία του Δημήτρη Ψαθά για τη σχέση του γέλιου με τους Έλληνες και τον καθωσπρεπισμό.

Στις 8 Ιουλίου 1948, ο θίασος Μανωλίδου-Παπά παρουσίασε στο ελληνικό κοινό της Αλεξάνδρειας την κωμωδία "Το Στραβόξυλο", ένα από τα κλασικά θεατρικά έργα ενός εκ των κορυφαίων Ελλήνων κωμωδιογράφων του 20ου αιώνα, του Δημήτρη Ψαθά. Αφορμή αποτέλεσε η επίσκεψη του θεατρικού συγγραφέα στην Αλεξάνδρεια. Λίγο πριν την έναρξη της παράστασης, ο Ψαθάς έδωσε μια σύντομη διάλεξη με τίτλο "Το γέλιο και οι Έλληνες". Και ποιος καταλληλότερος από τον Ψαθά να σχολιάσει τη σχέση των Ελλήνων με το γέλιο εστιάζοντας σ' ένα διαχρονικό ζήτημα, που διχάζει, τη σχέση του καθωσπρεπισμού με τα αστεία - ανεξάρτητα από το αν αυτό είναι "χοντροκομμένο" (κατά το κοινώς λεγόμενο) ή όχι.