Τέσσερις ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα

Όταν τη δεκαετία του 1930 κυκλοφόρησε στα ελληνικά μια συλλογή ιστοριών με ήρωα των Νασρεντίν Χότζα, αυτός παρουσιάστηκε ως ένας "Αίσωπος της Τουρκίας". Βέβαια, η τουρκική καταγωγή του Χότζα αμφισβητείται από πολλούς λαούς, οι οποίοι τον διεκδικούν με τον ίδιο ζήλο, όπως στην αρχαιότητα έριζαν επτά πόλεις για το ποια από αυτές γέννησε τον Όμηρο. Το μυστήριο δεν θα λυθεί σύντομα, όμως δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία τελικά να το λύσουμε - αν και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Νασρνετίν ήταν μάλλον ιρανικής καταγωγής, αλλά έζησε το 13ο αιώνα στο Ακ Σεχίρ της περιοχής του Ικονίου, που τότε ανήκε στο κράτος των Σελτζούκων Τούρκων. Οι σατιρικές και σε μεγάλο βαθμό διδακτικές ιστορίες του Χότζα δεν έχουν σύνορα, αλλά χαρακτηρίζονται από οικουμενικότητα και διαχρονικότητα, ώστε διαβάζονται το ίδιο ευχάριστα και τον 21ο αιώνα. Ας πάρουμε μια μικρή μόνο γεύση από τέσσερις ιστορίες του Χότζα.

Είναι αυτός ο τρόπος για να κερδίσεις μια παρτίδα μπλακτζάκ κοιτώντας στα μάτια τους συμπαίκτες σου;

Για να κερδίσεις στα χαρτιά πρέπει να έχεις καλό φύλο. Αυτό όμως δεν είναι πάντα αρκετό, καθώς ο καλός παίκτης ξέρει να μπλοφάρει, να κρατάει κλειστά τα.. χαρτιά του και να αιφνιδιάζει τους συμπαίκτες του. Με λίγα λόγια, απαιτείται συνδυασμός προσωπικής τύχης και ψυχολογίας των αντιδράσεων του αντιπάλου. Ή μήπως υπάρχει κάποιο μυστικό, κάποιος κοινός τόπος στις αντιδράσεις και του έμπειρου χαρτόμουτρου, που μπορεί να προδώσει το φύλλο του; 

Οι χώρες με την καλύτερη και τη χειρότερη φήμη για το 2016.

Τα επίπεδα εμπιστοσύνης, εκτίμησης, θαυμασμού και σεβασμού που απολαμβάνουν τα κράτη βάσει των απαντήσεων 48.000 ανθρώπων, οι οποίοι εκπροσωπούν τις 8 ισχυρότερες χώρες του πλανήτη (G8) είναι τα κριτήρια κατάταξης 70 κρατών ανάλογα με τη φήμη τους, όπως δημοσιεύεται από το Reputation Institute. Για παράδειγμα, οι ερωτώμενοι αξιολογούν την κάθε χώρα για το κατά πόσο αποτελεί ασφαλή προορισμό, αν είναι όμορφη, αν οι κάτοικοι της είναι φιλικοί και φιλόξενοι, αν εφαρμόζονται προοδευτικές κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές, αν κυβερνώνται από ικανές κυβερνήσεις κλπ. Φυσικά, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι απαντήσεις είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικές, αλλά και η "φήμη" δεν είναι από μόνη της μια έννοια εντελώς υποκειμενική; 

Οι χειρότεροι (και πιο ανόητοι) ποδηλάτες της Κίνας σ' ένα βίντεο

Με τις μητροπόλεις των εκατομμυρίων κατοίκων να πνίγονται από τα καυσαέρια και τη μόλυνση της ατμόσφαιρας δεν είναι τυχαίο που το 37% των Κινέζων χρησιμοποιούν αποκλειστικά το ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι το ποσοστό αυτό είναι και μικρό. Από την άλλη, το ποδήλατο είναι μεν ένα μέσο μεταφοράς φιλικότατο προς το περιβάλλον, όμως μπορεί να γίνει και πολύ επικίνδυνο, όταν οι ποδηλάτες δεν έχουν σωστή οδηγική συμπεριφορά, κάτι για το οποίο πολλοί Κινέζοι δεν θα μπορούσαν να περηφανεύονται, αν κρίνει κανείς από τα πολλά φωτοαφιερώματα ή βίντεο της ζούγκλας που επικρατεί στους κινέζικους δρόμους. Το παρακάτω βίντεο περιορίζεται να προβάλλει περίεργες οδηγικές συμπεριφορές ποδηλατών, τους οποίους κανείς δεν θα ήθελε να συναντήσει στο δρόμο του πόσο μάλλον να τους εμπιστευτεί ως οδηγούς - εκτός κι αν σας αρέσει η επικίνδυνη σε βαθμό ανοησίας οδήγηση.

Συχνά, αδικαιολόγητα γλωσσικά και ορθογραφικά λάθη στο γραπτό λόγο

Με κίνδυνο να παρομοιαστώ με τους γκρινιάριδες παππούδες του Μάπετ Σόου ή να φανώ ως εμμονικός με τη γλώσσα, θα μου επιτρέψετε να βγάλω ένα είδος απωθημένων (αν και στο προφίλ του μπλογκ σημειώνω ρητά ότι το παρόν ιστολόγιο δεν έχει προσανατολισμό έκφρασης αποθημένων) για μια σειρά από γλωσσικά λάθη που αναπαράγονται σωρηδόν σε ηλεκτρονικές σελίδες και εφημερίδες, λάθη που θεωρώ επιεικώς γελοία. Οκ, είναι ανθρώπινο να μην ξέρει κάποιος σωστά την ορθογραφία μιας δύσκολης ή σπάνιας λέξης (αν και όποιος γράφει είτε σε Word είτε σε μπλογκ καλό είναι να ρίχνει μια δεύτερη ματιά σε όσες λέξεις εμφανίζονται με μια κόκκινη γραμμούλα από κάτω), όμως μερικά λάθη είναι πραγματικά αδιανόητα.

Από τσιράκι σε παπουτσάδικο.. ηθοποιός. Πώς ο Βασίλης Αυλωνίτης και άλλοι (πολύ παλιοί) Έλληνες ηθοποιοί βγήκαν στο σανίδι.

Βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικές τις ιστορίες του πώς κάποιοι παλιοί ηθοποιοί, σε μια εποχή που το επάγγελμα αυτό ήταν πολύ παρεξηγημένο και θεωρούταν ακόμη και ανήθικο, ξεκίνησαν την καριέρα τους μέσα από διαφορετικά επαγγελματικά μετερίζια (είτε επειδή οι ίδιοι το είχαν αποφασίσει είτε επειδή τους τα είχαν επιβάλει οι οικογένειές τους) προτού καταλήξουν να βγουν στο θεατρικό σανίδι. Εδώ έχω κάνει μια ενδεικτική επιλογή με ενδιαφέρουσες ιστορίες για τους Βασίλη Αυλωνίτη, Σοφία Βέμπο, Χρήστο Ευθυμίου, Αλέξανδρο Μινωτή, Χριστόφορο Νέζερ, Πέτρο Κυριακό, Κυριάκο Μαυρέα και Μιχαήλ Κωνσταντίνου.

Νίκος Σταυρίδης: Το πρώτο του επάγγελμα όντας ακόμη μαθητής στη Σάμο και το ρουσφέτι που ζήτησε από πολιτικό πρόσωπο, όταν πήγε στην Αθήνα

Ο Νίκος Σταυρίδης υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, η εικόνα του οποίου είναι αρκετά οικεία και αγαπητή ακόμη και τόσες δεκαετίες μετά το θάνατό του (κάτι που βέβαια οφείλεται στη δύναμη της μαγείας του κινηματογράφου αλλά και στη σπάνια δύναμη πολλών ελληνικών ταινιών των δεκαετιών του 50 και του 60, που έχουν αντέξει στο χρόνο μέχρι σήμερα). Για την ζωή του πριν βγει στο θεατρικό σανίδι γνωρίζουμε ελάχιστα. Ένα ελάχιστο φως θα ρίξει αυτό το μικρό αφιέρωμα, που βασίζεται σε αφήγηση του ίδιου του ηθοποιού.

Πώς ένα ελληνικό επίθετο έριξε στα πατώματα Αμερικανό υπάλληλο και άλλες 4 κωμικοτραγικές ιστορίες Ελλήνων μεταναστών

Η μετανάστευση είναι συνήθως ένα θέμα δραματικό: πρώτα πρώτα για τον ίδιο τον άνθρωπο που ξεσπιτώνεται, αποχαιρετά φίλους και συγγενείς και αλλάζει πατρίδα (συχνά στην άλλη άκρη του κόσμου) αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Υπάρχουν όμως και κάποιες κωμικοτραγικές ιστορίες με ήρωες μετανάστες, οι οποίες μας θυμίζουν ότι στην ζωή το αστείο και το τραγικό συχνά συμβαδίζουν. Αυτή είναι μια επιλογή τέτοιων κωμικοτραγικών ιστοριών Ελλήνων μεταναστών σε Αμερική και Αυστραλία.

Με αφορμή μια αθώα παιδική ερώτηση σκέψεις τον κρυμμένο ρατσισμό της διπλανής πόρτας

Πρόσφατα, βρέθηκα σ' έναν παιδότοπο, εκεί όπου τα μικρά παιδιά ξεσαλώνουν με την ψυχή τους, οι μαμάδες βρίσκουν την ευκαιρία να τα ξαναπούνε και οι μπαμπάδες... απουσιάζουν! Ως θείος ενός μπόμπιρα που γιόρταζε, δεν είχα σκεφθεί ότι θα μπορούσα να βρω την ευκαιρία μιας ολότελα δικαιολογημένης απουσίας, αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που φαντάζομαι ότι θα με απασχολήσει ξανά του χρόνου. Άλλο ήταν αυτό, που μου έκανε εντύπωση και το ξαναφέρνω στη μνήμη μου με αφορμή την παγκόσμια συζήτηση για το μίσος ενός ανθρώπου, που από μικρός έχει γαλουχηθεί σ' έναν ορισμένο τρόπο σκέψης απέναντι σε κάθε λογής μειονότητα και μεγαλώνοντας μπορεί να φτάσει ακόμη και στο έγκλημα. 

Η αναβίωση της άμεσης δημοκρατίας σε ελβετικά καντόνια μέσω των Landsgemeinde

Άμεση Δημοκρατία στο ελβετικό καντόνι Γκλάρους. Πηγή: www.pictures-switzerland.com

Η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ένας θεσμός αντιπροσωπευτικός, που ελάχιστη σχέση με την άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας. Οι λόγοι αυτής της διαφοροποίησης είναι κατανοητοί: τα σημερινά κράτη δεν έχουν καμία σχέση με τις πόλεις κράτη της αρχαίας Ελλάδας, αλλά η έκταση, ο πληθυσμός τους, όπως και η διεύρυνση των πληθυσμιακών ομάδων με κατοχυρωμένα πολιτικά δικαιώματα καθιστούν πρακτικά ανέφικτη τη μίμηση των προτύπων της αθηναϊκής δημοκρατίας του "χρυσού αιώνα". Γιατί καλά τα λέγαν οι αρχαίοι Αθηναίοι, όμως μην ξεχνάμε ότι ο πληθυσμός τους δεν ανερχόταν σε εκατομμύρια, ενώ πολιτικά δικαιώματα δεν είχαν οι γυναίκες ούτε οι δούλοι, δηλαδή μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Ωστόσο, υπάρχουν και σήμερα περιοχές όπου η άμεση δημοκρατία δεν αποτελεί απλά μια υποσημείωση των βιβλίων ιστορίας, αλλά αποτελεί επίσημη πολιτική πρακτική για θέματα τοπικού ενδιαφέροντος.