Ποια ήταν η αγγαρεία που αρνούνταν να κάνουν οι Έλληνες των πρώτων χρόνων του ελληνικού κράτους και την έκαναν γι' αυτούς οι Μαλτέζοι

Η ταύτιση της Φιλιππινέζας με την παραδουλεύτρα και του Αλβανού με τον χαμάλη, τον άνθρωπο που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας όσες δουλειές σνομπάρουν οι - και καλά καλύτεροι - Ελληναράδες, αποτελούν δύο από τα στίγματα της σύγχρονης Ελλάδας, που φανερώνουν ότι οι Έλληνες είμαστε περισσότερο ρατσιστές απ' όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Ωστόσο αυτή η τάση να χρησιμοποιούμε τους ξένους για δουλειές που θεωρούμε κατώτερες και συνηθίζουμε να τις αποφεύγουμε ακόμη και σε περίοδο βαριάς οικονομικής κρίσης (πλην εξαιρέσεων φυσικά, μιας και τίποτα δεν είναι απόλυτο σ' αυτήν την ζωή), δεν είναι τόσο καινούριο φαινόμενο, αλλά κάτι αντίστοιχο παρατηρούταν ακόμη και στα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους και πιο συγκεκριμένα στο πιο αναπτυγμένο μέρος του, το Ναύπλιο, την περίοδο που ήταν η πρωτεύουσα. Μόνο που τότε δεν υπήρχαν Αλβανοί για όλες τις δουλειές, αλλά Μαλτέζοι!

Το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο (από άμαξα), που καταγράφηκε στον αθηναϊκό τύπο το Φεβρουάριο του 1870. Ο νεκρός ήταν από τα επιφανέστερα πρόσωπα της εποχής

Το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο (ή καροδρομικό δυστύχημα κατά τη γλώσσα της εποχής) που απασχόλησε τον αθηναϊκό τύπο, σημειώθηκε μεταξύ 11 το πρωί και 1 το μεσημέρι της 31ης Ιανουαρίου 1870 (π.η. ή 12 Φεβρουαρίου σύμφωνα με το σημερινό, που άλλωστε το ακολουθούσαν ήδη από τότε οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες). Θύμα ήταν ο έφορος της Εθνικής Βιβλιοθήκης Μιχαήλ Γ. Σχινάς, από τα επιφανή πρόσωπα της αθηναϊκής κοινωνίας, ο οποίος κατά το παρελθόν είχε διατελέσει βουλευτής και διπλωμάτης. Γι' αυτό άλλωστε ασχολήθηκαν οι εφημερίδες με το τραγικό περιστατικό εξ αιτίας του οποίου ο Σχινάς έχασε την ζωή του, εστιάζοντας κυρίως στο πρόσωπο του νεκρού και τις ευθύνες για το δυστύχημα.

Είναι αυτό το τραγούδι που κάνει τα μωρά πραγματικά χαρούμενα;

Δυο ερευνητές, ο Κάσπαρ Άντιμαν (λέκτορα στο πανεπιστήμιο Γκόλντσμιθς του Λονδίνου) και η Λόρεν Στιούαρτ (ψυχολόγος ειδικευμένη σε θέματα μουσικής) ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας μια ομολογουμένως πρωτότυπη αποστολή. Κλήθηκαν να συμβάλλουν με τις θεωρητικές τους γνώσεις στη δημιουργία ενός τραγουδιού, που θα είναι "επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι θα κάνει τα μωρά χαρούμενα". Το κατάφεραν;

Πώς θα μπορούσε να είναι το ιδανικό μουσικό τάλεντ σόου;

Δεν ξέρω πόσο καυτό θέμα είναι τα μουσικά τάλεντ σόου σε μια εποχή, που η ελληνική τηλεόραση έχει παραγεμίσει με τόσο πολλές - υπερβολικά πολλές! - σχετικές εκπομπές. Ειδικός δεν είμαι, αλλά ένας απλός τηλεθεατής, που έχει άποψη όχι για το ποιο από τα τάλεντ σόου που βλέπουμε, είναι και το καλύτερο, αλλά για το πώς θα μπορούσε να είναι ένα ιδανικό τάλεντ σόου, τι θα κρατούσε και τι θα συνδύαζε απ' όσα βλέπουμε ήδη στις τηλεοράσεις μας και τι καινούριο θα μπορούσε να προτείνει.

Γιατί οι Γάλλοι συνηθίζουν να τρώνε κρέπες στις 2 Φεβρουαρίου;

Στις 2 Φεβρουαρίου, η εκκλησία γιορτάζει την Υπαπαντή, δηλαδή την εμφάνιση του Ιησού στο ναό σαράντα μέρες μετά τη γέννησή του, όπως γινόταν με όλα τα πρωτότοκα αγόρια σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή. Η γιορτή αυτή δεν είναι μόνο ελληνική ή ορθόδοξη υπόθεση, αλλά γιορτάζεται και στις δυτικές εκκλησίες. Στη Γαλλία μάλιστα η μέρα αυτή, που στα γαλλικά ονομάζεται La Chandeleur, είναι συνδεδεμένη μ' ένα εξαιρετικά γευστικό έθιμο, καθώς οι Γάλλοι συνηθίζουν να τη γιορτάζουν τρώγοντας κρέπες - όχι όλη μέρα, αλλά το βράδυ!

Οι ανατολικοευρωπαίοι ξαναθυμούνται (και κριτικάρουν) τα χρόνια του Κομμουνισμού μέσα από κινηματογραφικά μιούζικαλ!

Αν και ζούμε στην εποχή του "La la land", η αλήθεια είναι ότι τα κινηματογραφικά μιούζικαλ περνούν κρίση και γυρίζονται με το σταγονόμετρο. Μέχρι το "La la land", αποτελούσε ένα μάλλον ξεχασμένο είδος και δεν ξέρουμε πόσο εύκολα αυτό θ' αλλάξει στο άμεσο μέλλον. Ωστόσο, σε ορισμένες πρώην κομμουνιστικές χώρες, τα μιούζικαλ αποτελούν ένα πρωτότυπο μέσο επιστροφής στα χρόνια του κομμουνισμού συνδυάζοντας από τη μια τη σάτιρα των κακώς κειμένων της περιόδου εκείνης κι από την άλλη μια ανθρώπινη νοσταλγία για το παρελθόν με σημείο αναφοράς τη μουσική. Πώς σας φαίνεται ο συνδυασμός;

"Μπλα μπλα μπλα", "Λα λα λα", "Μπαμ μπαμ" και "Ντινγκ Ντονγκ Ντονγκ". Ξένα τραγούδια με εφευρετικά απλοϊκούς τίτλους

Η γλώσσα της μουσικής είναι παγκόσμια και δεν γνωρίζει σύνορα. Πολλές φορές δεν γνωρίζει σύνορα και η κακή προφορά των αγγλικών, που είναι η δημοφιλέστερη γλώσσα όσων φιλοδοξούν σε μια διεθνή καριέρα. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που ένας εξαιρετικά αφελής στίχος, ειδικά αν συνοδεύεται από έναν εξαιρετικά αφελή και απλό - σε βαθμό απλοϊκότητας - τίτλο, βοηθάει σημαντικά την επιτυχία ενός τραγουδιού. Εκεί στην αλλαγή της χιλιετίας (λίγο πριν λίγο μετά) πολλά ευρωπαϊκά συγκροτήματα ή μεμονωμένοι τραγουδιστές προσπάθησαν να σπάσουν τους γλωσσικούς φραγμούς ή απλά να εντυπωσιάσουν (με μια αμφιλεγόμενη αίσθηση περί εντυπωσιασμού) παρουσιάζοντας κατά κύριο λόγο απλοϊκά τραγούδια με γελοίους τίτλους. Σε κάποιες περιπτώσεις το γελοίο του τίτλου ήταν αντιπροσωπευτικό του περιεχομένου, άλλες πάλι φορές ήταν απλά μια ατυχέστατη επιλογή. Ας πρόσεχαν! {Προσοχή: όσοι ψάχνετε ποιοτική ξένη μουσική υψηλού επιπέδου, αυτό το αφιέρωμα δεν είναι για εσάς)

Πόσο yolo μπορούμε να είμαστε, όταν φωτογραφιζόμαστε σ' ένα μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη του Ολοκαυτώματος; Η απάντηση ενός Ισραηλινού καλλιτέχνη [εικόνες]

Yolocaust ονομάζεται η πρωτοβουλία του Ισραηλινού σατιρικού καλλιτέχνη και συγγραφέα Σαχάκ Σαπίρα, ο οποίος επιχειρεί να μας προβληματίσει σε σχέση μ' ένα θέμα, που μπορεί να μην είναι κρίσιμο για την καθημερινότητά μας, όμως συνδέεται στενότατα με την ιστορική μνήμη, η οποία είναι κρίσιμη προϋπόθεση, ώστε να μην επαναλάβει η ανθρωπότητα τα λάθη και τις τραγωδίες του παρελθόντος, όπως ήταν το φρικτό έγκλημα του ολοκαυτώματος.

Η περιγραφή ενός γάμου (με κακό τέλος) μεταξύ δύο ανδρών στη Ρώμη το 16ο αιώνα

Μέχρι το 1563, στη δυτική Ευρώπη οι γαμήλιες τελετές ήταν μια περισσότερο αστική παρά εκκλησιαστική υπόθεση. Αρκούσε η ελεύθερη ανταλλαγή όρκων μεταξύ των δύο συζύγων και η υπογραφή ενός συμβολαίου μεταβίβασης περιουσίας (από τη νύφη στο γαμπρό) ενώπιον του συμβολαιογράφου. Ωστόσο, το 1563, η Σύνοδος του Τρέντο, η οποία συγκλήθηκε το 1545 με σκοπό να ανασυγκροτήσει τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, το κύρος της οποίας βρισκόταν υπό αμφισβήτηση (Θρησκευτική Μεταρρύθμιση), ανάμεσα στ' άλλα αποφάσισε ότι οι γάμοι θα έπρεπε πλέον να τελούν αποκλειστικά σ' έναν ιερό ναό από εξουσιοδοτημένο ιερέα με την παρουσία μαρτύρων και με την τήρηση κανόνων δημοσιότητας. 

Η Τζένιφερ έπεσε θύμα cyber bulling εξαιτίας μιας άτυχης στιγμής, που έγινε διαδυκτιακό meme. Αυτή είναι η απάντηση και το μήνυμά της σε όλους μας

H Jennifer Knapp Wilkinson έγινε διάσημη, όταν μια φωτογραφία της να πέφτει από το αμαξίδιό της μέσα στο σουπερμάρκετ (είναι η φωτογραφία που βλέπετε πιο πάνω) έγινε viral και στη συνέχεια δημοφιλές ιντερνετικό meme, συνοδευόμενο από χλευαστικά σχόλια, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπονοούσαν (και στοχοποιούσαν) το σωματικός της βάρος. Η γυναίκα αυτή πάσχει από παχυσαρκία, που είναι, όπως η ίδια παραδέχεται, αποτέλεσμα ψυχικών διαταραχών (κατάθλιψη, μετατραυματικό στρες και διαταραχή προσωπικότητας) σε συνδυασμό μ' ένα σοβαρό και σπάνιο πρόβλημα στη σπονδυλική της στήλη, από μια παραλλαγή του οποίου έπασχαν και οι δυο γονείς της, ενώ είναι εξαιρετικά πιθανό να το κληρονομήσουν και τα παιδιά της. Επί χρόνια η φωτογραφία της κάνει το γύρο του διαδικτύου, πάντα με παραλλαγές αφόρητα κοροϊδευτικών σχολίων, τα οποία φυσικά έχει διαβάσει πολλές φορές και η ίδια. Πριν μερικές εβδομάδες, η Τζένιφερ βρήκε το θάρρος και απαντώντας σε μια ερώτηση για τα δικά της 15 λεπτά δημοσιότητας (στην ιστοσελίδα Quora), όχι απλά έδωσε την εξήγηση του τι πραγματικά συνέβη τη στιγμή εκείνη του ατυχούς περιστατικού της φωτογραφίας, αλλά περνάει και το δικό της έντονο μήνυμα κατά του διαδικτυακού μπούλινγκ, του οποίου η ίδια έχει υπάρξει θύμα.