Μπέλλα Σμάρω: η Ελληνίδα βεντέτα, στην οποία χρωστούσε ευγνωμοσύνη η Ρένα Βλαχοπούλου. Η παραμυθένια ζωή της, η καριέρα στην Αμερική και... τα M&Ms!

Σ’ όλη της την ζωή η Ρένα Βλαχοπούλου είχε μόνο καλά λόγια να πει για την – ξεχασμένη σήμερα – χορεύτρια Μπέλλα Σμάρω και τη βοήθεια που εκείνη της είχε προσφέρει κατά την πρώτη της επίσημη εμφάνιση ως τραγουδίστρια στο νυχτερινό κέντρο «Όασις» στις 10 Αυγούστου 1940. Όπως αναφέρει ο Μάκης Δελαπόρτας στην επίσημη βιογραφία της αγαπημένης ηθοποιού, τη βραδιά εκείνη η Ρένα Βλαχοπούλου, που δεν ήξερε πώς έπρεπε να ντυθεί κατάλληλα για να τραγουδήσει σ’ ένα νυχτερινό κέντρο, εμφανίστηκε ντυμένη απλά. Τελείως ακομπλεξάριστη απέναντι στην πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια, που είχε ήδη εντυπωσιάσει με τη φωνή της, η μεγάλη βεντέτα του μαγαζιού, η διάσημη χορεύτρια Μπέλλα Σμάρω «εκείνη την πρώτη βραδιά της Ρένας, της φέρθηκε άψογα. Την έντυσε με ένα καταπληκτικό κρινολίνο, την έβαψε και τη χτένισε. Είναι κάτι που η Ρένα δεν το ξέχασε ποτέ. Το φουστάνι όμως ήταν αρκετά φαρδύ για τη Ρένα. Με καρφίτσες, με παραμάνες, η χορεύτρια προσπάθησε να της το στερεώσει γιατί από στιγμή σε στιγμή θα έπρεπε να βγει στη σκηνή. Έτσι κι έγινε!» (Μάκης Δελαπόρτας, Βίβα Ρένα, εκδόσεις Άγκυρα) - άσχετα αν στη συνέχεια, επειδή οι δυο γυναίκες είχαν διαφορετικό ύψος και το φόρεμα ήταν αρκετά μακρύ, κατά λάθος η Βλαχοπούλου το πάτησε και σωριάστηκε καταγής προκαλώντας τα γέλια και τα χειροκροτήματα των θεατών, οι οποίοι δεν είχαν καταλάβει τίποτε και εξέλαβαν το ατύχημα ως κωμικό σκετσάκι.

Μια περίεργη θεατρική δίκη: Όταν ένας θεατής ένιωσε θιγμένος από μια κριτική, που χαρακτήριζε το κοινό "απομεινάρι ενός καθυστερημένου τμήματος της κοινωνίας" και "χωρίς καμιά καλλιέργεια"

Υπάρχουν αρκετοί ηθοποιοί, οι οποίοι εκφράζουν δημόσια τη δυσαρέσκειά τους για τις αρνητικές κριτικές που δέχονται είτε οι ίδιοι προσωπικά είτε οι παραστάσεις τους συνολικότερα από τους κριτικούς θεάτρου. Πολύ σπάνια όμως οι αντιπαραθέσεις αυτές φτάνουν μέχρι την αίθουσα των δικαστηρίων, καθώς στο τέλος υπερισχύει ο σεβασμός στην ελευθερία του κάθε ανθρώπου – πόσο μάλλον ενός επαγγελματία κριτικού – να εκφράσει την τεκμηριωμένη άποψή του. Άλλωστε, οι πιο εκρηκτικοί ηθοποιοί, αυτοί που ενοχλούνται περισσότερο σε σημείο να εκφράζονται δημόσια κατά των αρνητικών κριτικών, είναι κατά κύριο λόγο εκείνοι που σημειώνουν εμπορική επιτυχία, ώστε δεν μπορεί εύκολα να χωρέσει ο νους τους ότι η εμπορική αυτή επιτυχία δεν αναγνωρίζεται και καλλιτεχνικά. Τι γίνεται όμως όταν ένας θεατής αποφασίζει να μηνύσει έναν κριτικό, επειδή αισθάνθηκε να θίγεται προσωπικά από το κείμενό του; Μοιάζει ευφάνταστο σενάριο κι όμως συνέβη στην Αθήνα του 1950.

Ένα ελληνικό βιβλίο με λέξεις χωρίς ρο!, όπου η ελευθερία γίνεται... ξεσκλαβία!

Αν το ελληνικό αλφάβητο διέθετε 23 γράμματα αντί για 24, αν για παράδειγμα έλειπε το ρο, πολλές από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε, θα ήταν αγνώριστες! Θα είχαν αναπόφευκτα διαφορετική ετυμολογία, άρα και διαφορετικό τρόπο εκφοράς. Μια γενική ιδέα για αυτό το τόσο ευφάνταστο σενάριο παίρνουμε από ένα βιβλίο του 1827 με τίτλο «Επτά πληγαί της Ελλάδος», συγγραφέας του οποίου ήταν ο λόγιος Σπυρίδων Βαλέτας (υπογράφοντάς το απλά με τα αρχικά Σ.Β.). Στις μόλις 26 σελίδες του βιβλίου αυτού και υπό τη μορφή επτά διαλόγων ο Βαλέτας περιγράφει τις επτά – κατά τη γνώμη του – σημαντικότερες πληγές του εκκολαπτόμενου ακόμα ελληνικού κράτους, προτού καν αυτό εξασφαλίσει την ανεξαρτησία του. Η ιδιαιτερότητα του βιβλίου είναι ότι ο συγγραφέας δεν χρησιμοποιεί το γράμμα ρο ούτε μία φορά - ή μάλλον το χρησιμοποιεί ελάχιστες φορές και μόνο σε υποσημειώσεις ή σε λέξεις εντός παρενθέσεων (κάποιες ελληνικές και κάποιες ξένες) θέλοντας να διευκρινίσει στους αναγνώστες του το νόημα ορισμένων λέξεων ή φράσεων που ο ίδιος επινόησε (ή απλά επέλεξε να χρησιμοποιήσει) μόνο και μόνο για ν’ αποφύγει να συμπεριλάβει το γράμμα ρο.

Πώς ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης αναστάτωσε την Αθήνα και τον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1889

Πορτρέτο του Τζακ του Αντεροβγάλτη,
όπως το οραματίστηκε ο πνευματιστής
Στιούαρτ Κάμπερλαντ το 1889

Ο πιο γνωστός, όσο και αινιγματικός σίριαλ κίλερ, την πραγματική ταυτότητα του οποίου ποτέ δεν θα μάθουμε, υπήρξε αναμφίβολα ο περιβόητος Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Τα ειδεχθή εγκλήματά του, για τον ακριβή αριθμό των οποίων επίσης δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι, με θύματα εκδιδόμενες γυναίκες στη συνοικία Ουαϊτσάπελ του Λονδίνου το φθινόπωρο του 1888, τον κατέστησαν διάσημο παγκοσμίως. Το ψευδώνυμό του αυτό, καθώς ο άγνωστος αυτός άνδρας ξεκοίλιαζε τα θύματά του, τον κατέστησε συνώνυμο της απόλυτης φρίκης ακόμα και στην Ελλάδα, όπου μάλιστα ξέσπασε μια μικρή ταραχή στις αρχές του 1889 εξαιτίας μιας φήμης, που ήθελε τον Αντεροβγάλτη να έχει ταξιδέψει μέχρι τον Πειραιά προς αναζήτηση νέων θυμάτων!

Η πρώτη θερμάστρα που εμφανίστηκε στην Αθήνα. Έγινε αξιοθέατο και αποτέλεσε αντικείμενο θαυμασμού από τους κατοίκους της.

Τις πολύ κρύες χειμωνιάτικες νύχτες όλοι οι άνθρωποι αναζητούν τη συντροφιά ενός θερμαντικού σώματος – άσχετα αν ακόμα και στη εποχή μας για μια (έστω και μικρή) μερίδα πληθυσμού αυτό εξακολουθεί να θεωρείται πολυτέλεια. Οι επιλογές σήμερα είναι πολλές: από το παραδοσιακό τζάκι μέχρι κάποιο καλοριφέρ, ένα κλιματιστικό, μια σόμπα, ένα ηλεκτρικό καλοριφέρ, γενικά κάποια από τις πολλές θερμάστρες που κυκλοφορούν στην αγορά. Όταν βέβαια το ελληνικό κράτος βρισκόταν στα γεννοφάσκια του, οι κάτοικοί του γνώριζαν μονάχα το τζάκι και την κουβέρτα, καθώς η θερμάστρα ήταν μια πρόοδος ακόμα άγνωστη σ' αυτήν τη γωνιά του πλανήτη, όχι όμως και στους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Το μυστικό για το κόψιμο του τσιγάρου βρίσκεται μήπως στην ελάττωση του αλκοόλ;

Έστω ότι μια από τις μεγάλες αποφάσεις που πήρατε για τη νέα χρονιά, είναι να κόψετε το κάπνισμα. Πώς θα το καταφέρετε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο; Ρωτώντας θα πάρετε διαφορετικές γνώμες: άλλος το έκοψε μαχαίρι με τη θέλησή του και μόνο, άλλος το περιόρισε σταδιακά, άλλος έβαλε ειδικό τσιρότο στο σώμα του, άλλος το γύρισε στο ηλεκτρονικό κλπ. Μήπως όμως να μειώνατε την κατανάλωση αλκοόλ για σίγουρα αποτελέσματα;

7 ξένα τραγούδια περιμένουν να τα ανακαλύψετε...

Έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια από τις τελευταίες μου μουσικές προτάσεις μέσα από το μπλογκ και νομίζω ήρθε η ώρα για ένα αφιέρωμα σε ορισμένα ξένα (σύγχρονα) τραγούδια, που ανακάλυψα ψάχνοντας στο διαδίκτυο τη διετία αυτή, τα περισσότερα από τα οποία - ίσως κι όλα - δεν έχετε ακούσει στα ραδιόφωνα, αλλά αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε λίγα λεπτά από το χρόνο σας για να τα ακούσετε και ίσως τα εντάξετε και στη δική σας playlist.

10 memes για τη μέρα μετά τα Χριστούγεννα

Για πολλούς ανθρώπους τα Χριστούγεννα είναι μια από τις πλέον αγαπημένες περιόδους της χρονιάς. Προετοιμάζονται με ψώνια για δώρα, ετοιμασίες στο σπίτι για μεγάλα πάρτι, φαγητά, ταξίδια... όμως τα Χριστούγεννα δεν κρατούν πάνω από δυο με τρεις το πολύ ημέρες - για όσους δεν εργάζονται την παραμονή. Μετά τι μένει; Τα memes δίνουν την απάντηση για ακόμη μια φορά και είναι διασκεδαστικά. Βέβαια τα περισσότερα είναι αμερικανικής έμπνευσης και όσο να πει κανείς στην Αμερική η επιστροφή στην κανονικότητα είναι πιο εύκολη, καθώς στην Ελλάδα τιμούμε δεόντως και την Πρωτοχρονιά με δώρα, φαγητά και κραιπάλη, ώστε τη δεύτερη μέρα του Ιανουαρίου αισθανόμαστε χειρότερα απ' ό,τι την 26η του Δεκέμβρη, κάνοντας την επιστροφή στη ρουτίνα ακόμη δυσκολότερη. Ακολουθεί μια ενδεικτική συλλογή after Christmas memes, που νομίζω ότι καλύπτει τους περισσότερους - μέρες που είναι...

Πώς γιορτάζουν τα Χριστούγεννα οι Ισπανοί

πηγή: pixabay.com/

Τι κοινά έχουν ο ελληνικός και ο ισπανικός εορτασμός του εορταστικού δωδεκαήμερου των Χριστουγέννων; Ο κατά κανόνα ήπιος μεσογειακός καιρός είναι σίγουρα ένα κοινό, όμως η αλήθεια είναι ότι οι παραδόσεις των δύο λαών διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους. Οι Ισπανοί έχουν τα δικά τους έθιμα, κάποιες ιδιαίτερες προλήψεις, αλλά και διαφορετικές ημερομηνίες μοιράσματος των δώρων. Και καλά κάνουν, γιατί αν ήμασταν όλοι ίδιοι, ο κόσμος μας θα ήταν βαρετός. Ας πάρουμε μια ιδέα των πιο χαρακτηριστικών χριστουγεννιάτικων εθίμων των Ισπανών.

Η εξέγερση των φοιτητών εναντίον των συμφοιτητριών τους, μια δολοφονική απόπειρα και η πρώτη διαγραφή φοιτητή στην ιστορία του Πανεπιστημίου.

Η εγγραφή της Ιωάννας Στεφανόπολι, της πρώτης γυναίκας φοιτήτριας σε ελληνικό πανεπιστήμιο, τον Οκτώβριο του 1890 δεν προκάλεσε ιδιαίτερες αντιδράσεις μεταξύ των συμφοιτητών της γένους αρσενικού. Όπως έγραφε τότε η Εφημερίδα των Κυριών, «Οι φοιτηταί της φιλολογικής σχολής, ου μόνον ουδαμώς εφάνησαν εκπλαγέντες διά το πρωτοφανές, της εν ταις παραδόσεσιν αυτών φοιτήσεως γυναικός, αλλά μετά σεβασμού και υπερηφανείας εδέχθησαν την πνευματικήν αυτών αδελφήν, πιστοποιούντες ούτω την περί του ευγενούς χαρακτήρος του Έλληνος φοιτητού....». Ακολούθησαν οι εγγραφές και άλλων φοιτητριών, οι οποίες εντάχθηκαν επίσης ομαλά στην πανεπιστημιακή κοινότητα, ώστε το Φεβρουάριο του 1895, η Καλιρρόη Παρρέν σχολίαζε (και πάλι) στην Εφημερίδα των Κυριών ότι «απαρατήρητος σχεδόν παρέρχεται από το πολύ κοινόν η φοίτησις γυναικών εν τω ημετέρων Πανεπιστημίω». Το σχόλιο αυτό ενδεχομένως να αποτύπωνε την πραγματικότητα, όπως ήταν διαμορφωμένη στο μοναδικό – τότε – Πανεπιστήμιο της χώρας, όμως λίγους μήνες αργότερα θα αποδεικνυόταν ότι για ορισμένους φοιτητές οι συμφοιτήτριές τους αποτελούσαν κόκκινο πανί.