Τα "σαρακοστιανά Χριστούγεννα" του 1916, όταν τα τσουρέκια και τα χριστόψωμα αντικαταστάθηκαν από την μπομπότα

"Σαρακοστιανά Χριστούγεννα". Αυτός ήταν ο τίτλος ενός χρονογραφήματος που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αστραπή στις 26 Δεκεμβρίου 1916 και αποτύπωνε εύστοχα το κλίμα που επικρατούσε τις γιορτινές εκείνες ημέρες πριν από 100 χρόνια. Συγκρίνοντας το εορταστικό τραπέζι και τη γενικότερη ατμόσφαιρα στην πρωτεύουσα μ' εκείνα των περασμένων ετών, ο χρονογράφος περιέγραφε ένα τυπικό εορταστικό τραπέζι της χρονιάς εκείνης: "Το πολύ μίαν πιατέλλαν με τρυφερά ραδίκια ή με κανέν λευκόν άνθος ενός κουνουπιδιού, λίαν δε επιφυλακτικός οφείλει να φανή [σ.σ. ο χρονογράφος] εις τα πουλερικά, το κρέας και εις αυτό ακόμη το λαρδί". Εξάλλου, πολλοί δεν στόλισαν ούτε χριστουγεννιάτικα δέντρα, καθώς "δεν απέμεινεν έλατον εις την Πάρνηθα από τας πυρκαϊάς του θέρους και αν απέμεινεν οι χωρικοί προτιμούν να το χρησιμοποιήσουν διά την εστίαν των παρά να το φέρουν εις τον ανθοπώλην της οδού Σταδίου διά να κερδίσουν εξ αυτού όσον και διά μίαν ανθοδέσμην μενεξέδων, ένα εκατοστάρικον".

Θεατρικό ανέκδοτο: Πώς ένας Έλληνας ηθοποιός έστησε μια πολυπρόσωπη χριστουγεννιάτικη παράσταση με μοναδικό πρωταγωνιστή τον ίδιο και γκεστ ένα γάιδαρο!

Ένας ξεχασμένος - για πολλούς και ευνόητους λόγους - Έλληνας ηθοποιός στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ήταν ο Βασίλειος Ανδρονόπουλος, το όνομα του οποίου ήταν ταυτισμένο με δεκάδες θεατρικά ανέκδοτα, αστεία περιστατικά κατά τη διάρκεια παραστάσεων, στα οποία φερόταν ο ίδιος ως ο πρωταγωνιστής. Κάποια από αυτά ήταν υπερβολές ή απλές μεταφορές αντίστοιχων θεατρικών ανεκδότων με πρωταγωνιστές ηθοποιούς από το εξωτερικό. Υπήρχαν όμως και αυθεντικές διηγήσεις, τις οποίες δεν είναι εύκολο να διασταυρώσουμε - πώς άλλωστε, όταν μιλάμε για μια εποχή τόσο μακρινή; Με πάσα λοιπόν επιφύλαξη για την ακρίβεια των γεγονότων, όπως περιγράφονται στη συνέχεια, μεταφέρεται και το παρακάτω χριστουγεννιάτικο ανέκδοτο, όταν κάποια χρονιά ο Ανδρονόπουλος βρέθηκε σε πόλη της Μικράς Ασίας με ελληνικό πληθυσμό, όπου έδωσε κακήν κακώς μια αυτοσχέδια, πολυπρόσωπη θεατρική παράσταση μόνος του με τη βοήθεια ενός.. γαϊδάρου.

Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση με φωτεινά μπισκότα

Η ιδέα για τα διακοσμητικά μπισκότα δεν είναι δική μου ούτε έχω δοκιμάσει να την εκτελέσω, γιατί η σχέση μου με τη μαγειρική δεν είναι η καλύτερη δυνατή, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια συνταγή με βασικό στοιχείο την ζύμη, η οποία απαιτεί ειδική τεχνική για να πετύχει. Τη βρήκα όμως πολύ έξυπνη ως ιδέα, ένας εναλλακτικός τρόπος να διακοσμήσουμε το σπίτι μας με κάτι φαγώσιμο και μάλιστα μ' ένα κατεξοχήν χριστουγεννιάτικο επιδόρπιο, όπως είναι τα μπισκότα. Αν έχετε υπόψη κάποια δικιά σας συνταγή παρασκευής μπισκότων ακολουθήστε την μέχρι το στάδιο που έχει ετοιμαστεί το ζυμάρι και ετοιμάζεστε να το κόψετε σε σχήματα με τις ειδικές φόρμες, που πωλούνται στο εμπόριο.

20 προκλητικά ανάλαφρες ατάκες της προκλητικά ανάλαφρης Ζα Ζα Γκαμπόρ

Η Ζα Ζα Γκαμπόρ το 1959. ( Wikimedia Commons)

Γεννημένη στις 6 Φεβρουαρίου 1917, για 40 μόλις μέρες η Ζα Ζα Γκαμπόρ δεν κατάφερε να συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής. Και τι ζωή ήταν αυτή! Εβραϊκής καταγωγής η ίδια, κατάφερε να ξεφύγει από την υπό ναζιστική κατοχή Ουγγαρία (η πατρίδα της) το 1941, πηγαίνοντας στην Αμερική όπου θα γνώρισε μεγάλες δόξες, μια πρώτη - και τόσο παλιομοδίτικη στα μάτια μας σήμερα - εκδοχή της διασημότητας τύπου Καρντάσιαν, δηλαδή πολύ κακό για το τίποτα και χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Βέβαια, η Ζα Ζα Γκαμπόρ τυπικά επαγγελλόταν την ηθοποιό, όμως οι ερμηνείες της στις ταινίες του Χόλιγουντ δεν έμειναν αξέχαστες.Αντίθετα, όλοι τη θυμούνται για τους εννιά γάμους με πάμπλουτους άνδρες, τα πανάκριβα διαζύγιά της, χάρη στα οποία διήγε πολυτελέστατο βίο συχνάζοντας σε αναρίθμητες κοσμικές εκδηλώσεις, ενώ ασυναγώνιστες σε ρηχότητα και ματαιοδοξία ήταν - και είναι - τα ευφυολογήματά της, προκλητικά σνομπ ατάκες που απλά καλλιεργούσαν ή επιβεβαίωναν το μύθο της ματαιόδοξης σνομπ σελέμπριτι, που ενδιαφερόταν περισσότερο για την οικονομική της ευημερία. Ο πιο αντιπροσωπευτικός φόρος τιμής στο φαινόμενο Ζα Ζα είναι μια συλλογή ορισμένων από τα πιο χαρακτηριστικά ευφυολογήματά της, ευφυολογήματα μιας ντίβας της παλιάς εποχής.

Η διαφορετική ταινία ενός Ολλανδού σκηνοθέτη, που κατασκόπευσε το κλέφτη του κινητού του τηλεφώνου μέσω του Ίντερνετ. Η αναπάντεχη εξέλιξη της ιστορίας.

Όλα ξεκίνησαν, όταν ο φοιτητής σκηνοθεσίας Άντονι βαν ντερ Μέερ έπεσε θύμα κλοπής, καθώς άγνωστος του είχε αρπάξει το iPhone του ενώ ο ίδιος απολάμβανε το μεσημεριανό του γεύμα. Αυτό που τον τάραξε περισσότερο δεν ήταν η - ομολογουμένως μεγάλη - χρηματική αξία του κλεμμένου τηλεφώνου, όσο το αίσθημα ότι ένας άγνωστος θα μπορούσε να εισχωρήσει βαθιά στην προσωπική του ζωή, μιας και στο τηλέφωνο ο Άντονι είχε αποθηκευμένες φωτογραφίες, βίντεο, sms, emails, επαφές με φίλους και γνωστούς. Αναρωτήθηκε ποιος και γιατί έκλεβε το τηλέφωνό του, ποιοι και γιατί κλέβουν γενικότερα τα τηλέφωνα από ανυποψίαστους πολίτες. Ήθελε να μάθει περισσότερα και έθεσε σ' εφαρμογή ένα περίεργο, όσο και παράτολμο σχέδιο, να αφήσει ένα δεύτερο τηλέφωνο να κλαπεί επίτηδες και στη συνέχεια να παρακολουθήσει την πορεία του με τη βοήθεια της κάμερας του δεύτερου αυτού κινητού. Αποτέλεσμα αυτής της παρακολούθησης ήταν μια ταινία περίπου 20λεπτης διάρκειας, ένα ντοκιμαντέρ (ή ριάλιτι, αν προτιμάτε) με αναπάντεχη εξέλιξη, το οποίο μάλιστα θα παρουσίαζε στα πλαίσια της διπλωματικής του εργασίας κατά την αποφοίτησή του από τη σχολή τον Ιούνιο του 2015.

Γιατί δεν πρέπει οι γονείς να αφήνουν τα παιδιά τους να κερδίζουν πάντα στα παιχνίδια;

Παίζοντας με τον 5χρονο ανιψιό μου οποιοδήποτε από τα αγαπημένα του παιχνίδι (είτε αυτό είναι αυτοκινητάκια ή μηχανές, αγώνας τρεξίματος, επιτραπέζιο κλπ.) αναπόφευκτα κάποιες φορές χάνω εγώ και κάποιες φορές χάνει εκείνος. Έτσι δεν γίνεται στα παιχνίδια; Για τη γιαγιά του όμως - η γνωστή Ελληνίδα γιαγιά που είναι πολλαπλάσια υπερπροστατευτικότερη από την Ελληνίδα μάνα - δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά αντίθετα θα πρέπει να αφήνω πάντα τον μικρό να κερδίζει, γιατί "να, κοίταξέ τον κλαίει και δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις" (σ.σ. το να κερδίζω και να χάνω δίκαια, όσο το δυνατόν επί ίσοις όροις και χωρίς πάντως να εκμεταλλεύομαι τη θέση μου ως ενήλικας). Με την άποψή της διαφωνούν ερευνητές του Amherst College, οι οποίοι σε μελέτη τους, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Experimental Child Psychology το Δεκέμβριο του 2016,  υποστηρίζουν ότι αν τα μικρά παιδιά κερδίζουν "λανθασμένα" στα παιχνίδια και στις άλλες δραστηριότητές τους, αυτό μπορεί να τους οδηγήσει στην άγνοια σημαντικών πληροφοριών για τον κόσμο στον οποίο καλούνται να μεγαλώσουν - και να επιβιώσουν, θα προσέθετα εγώ.

Πώς θα σερβίρετε βραστά αβγά σε σχήμα λουλουδιού!

Βγαλμένη από τα βάθη της ιαπωνικής παράδοσης, η παρακάτω συνταγή προτείνει έναν εναλλακτικό τρόπο σερβιρίσματος των βραστών αβγών, όπου το μαγείρεμα ενός εξαιρετικά απλού φαγητού γίνεται τέχνη. Πρόκειται για τα "χάνα ταμάγκο" ή "λουλουδένια αβγά" (όπου "χάνα" είναι η ιαπωνική λέξη για το λουλούδι και "ταμάγκο" το αβγό), τα οποία μπορεί να ετοιμάσει ο καθένας στο σπίτι του, αρκεί να έχει τσόπτσικ και βέβαια με λίγη τεχνική εξάσκηση.

Η απάντηση της γυναίκας που έχει δεχτεί το χειρότερο cyber bulling για την εξωτερική της εμφάνιση μέσα από φωτογραφικά memes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Το 2006, σε ηλικία 17 ετών, η Λίζι Βελάσκεζ έγινε παγκοσμίως γνωστή ως "η πιο άσχημη γυναίκα του πλανήτη", όπως ήταν ο τίτλος ενός βίντεο, που ανέβηκε στο YouTube. Λόγω μιας σπάνιας ασθένειας, που ονομάζεται νεογνικό προγηροειδές σύνδρομο, η Λίζι δεν μπορεί να πάρει βάρος και εξωτερικά φαίνεται πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία της ("γερασμένη"). Όμως ακόμη κι αν δεν υπήρχε μια ιατρική εξήγηση πίσω από τη διαφορετική εξωτερική της εμφάνιση (σε σχέση με άλλα κορίτσια της ηλικίας της), ο τίτλος "η πιο άσχημη γυναίκα του πλανήτη" είναι από μόνος του απόλυτα ανώριμος και εν τέλει ρατσιστικός και αποκρουστικός, καθώς χάνει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά εξαντλείται σ' ένα αμφιλεγόμενο χιούμορ με κανιβαλική διάθεση.

Ποιος ήταν ο Χρήστος ο Αράπης ή Μοναστηριώτης, ο Αφρικανός κάτοικος της Αθήνας, που ζούσε ζητιανεύοντας και ποζάροντας ως μοντέλο σε δεκάδες πίνακες

Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς τύπους της παλιάς "παλιάς Αθήνας" (που έζησε δηλαδή το 19ο αιώνα, αλλά πέθανε αρκετά πριν τη λήξη του), δημοφιλής ανάμεσα στους τότε κατοίκους της πρωτεύουσας, παρότι ο ίδιος ζούσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας ως επαίτης, ήταν ο Χρήστος ο Αράπης. Αυτό δεν ήταν το πραγματικό του επίθετο, αλλά ένας προσδιορισμός της εξωτερικής του εμφάνισης, χωρίς να έχει όμως το υποβιβαστικό έως υβριστικό περιεχόμενο που θ' αποκτούσε η λέξη "αράπης" πολλές δεκαετίες αργότερα. Τότε σήμαινε απλά τον μελαψό άνδρα με καταγωγή από τις αραβικές χώρες, αν και στην πραγματικότητα ο Χρήστος δεν ήταν Άραβας, αλλά Αφρικανός και κατά πάσα πιθανότητα Αιθίοπας.

Ο Έλληνας "γίγαντας" του 19ου αιώνα, που είχε ύψος 2 μέτρα και 33 εκατοστά

Οι μεσογειακοί λαοί γενικά και οι Έλληνες ειδικότερα δεν φημιζόμαστε για το ύψος μας. Φυσικά, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις τύπου Φασούλα ή Ρεντζιά που επιβεβαιώνουν τον κανόνα - έχει επικρατήσει άλλωστε το παρατσούκλι "Φασούλας" στους πολύ ψηλούς κι ας μην φτάνουν τα 213 εκατοστά του πρώην μπασκετμπολίστα. Ωστόσο, στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρξε ένας Έλληνας από την περιοχή του Πόντου, ο οποίος, αν ζούσε σήμερα, θα περνούσε τον Φασούλα ένα κεφάλι, ενώ μια μικρή αναφορά σ' εκείνον έκανε και ο πασίγνωστος Γάλλος μυθιστοριογράφος Ιούλιος Βερν.