Πώς οι Καταλανοί βουλευτές έβαλαν τα γυαλιά στους Έλληνες συναδέλφους τους

Δεν ήταν ίσως ο πιο διασκεδαστικός τρόπος για να περάσω το χτεσινό απόγευμα, ήταν όμως αρκετά διδακτικός. Μόλις ολοκλήρωσα ένα μακροσκελέστατο άρθρο για το μπλογκ σχετικά με τις εντυπώσεις μου από το γενικότερο δημόσιο διάλογο των τελευταίων ημερών ως προς το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση φύλου, συντονίστηκα με το καταλανικό δίκτυο TV3 (μέσω στρίμινγκ από το διαδίκτυο), καθώς ακριβώς εκείνη τη στιγμή ξεκινούσε στο Κοινοβούλιο της Καταλονίας η συζήτηση σχετικά με το δημοψήφισμα της 1ης Οκτωβρίου.

Σχολιάζοντας το δημόσιο διάλογο με αφορμή το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου

Και τώρα που ψηφίστηκε στο σύνολό του το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, ένα νομοσχέδιο με το οποίο συμφωνούσα εξ αρχής καθώς εκσυγχρονίζει το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο σχετικά με το ζήτημα αλλαγής φύλου και κατ' επέκταση συμβάλλει στην ομαλότερη ένταξη των ατόμων με δυσφορία φύλου στην κοινωνία (αν και αυτό το τελευταίο δεν εξαρτάται απλά από το γράμμα ενός νόμου, αλλά από την κοινωνική συνείδηση), ας σταθούμε λίγο στο γενικότερο πνεύμα του δημόσιου διαλόγου των τελευταίων ημερών. Ήταν ένας διάλογος βγαλμένος από το παρελθόν, αποκαλυπτικός της οπισθοδρόμησης και ανεπάρκειας του ελληνικού πολιτικού κόσμου.

Πώς οι εφημερίδες είχαν καταγράψει την επίθεση της 17χρονης Σωτηρίας Μπέλλου στο σύζυγό της με βιτριόλι το Σεπτέμβριο του 1939

Η πρώτη φορά που τ' όνομα της Σωτηρίας Μπέλλου δημοσιεύτηκε στις αθηναϊκές εφημερίδες ήταν στις 26 Σεπτεμβρίου 1939. Αφορμή δεν αποτέλεσε η σπουδαία φωνής της γυναίκας που αργότερα θα κυριαρχούσε στο χώρο του ρεμπέτικου τραγουδιού, αλλά ένα έγκλημα με πρωταγωνίστρια την ίδια. Μια μέρα νωρίτερα, η 17χρονη Σωτηρία Μπέλλου είχε ρίξει βιτριόλι στον 27χρονο εν διαστάσει συζύγου της, Ευάγγελου Τρεμπούρα, σοφέρ στο επάγγελμα, προκαλώντας του φρικτά τραύματα. 

Οι 33 κινηματογραφικές εμφανίσεις της Τζένης Καρέζη

Με 33 κινηματογραφικές εμφανίσεις (μεταξύ αυτών και μία γαλλική ταινία) η Τζένη Καρέζη άφησε το δικό της στίγμα στον ελληνικό κινηματογράφο, ενώ αναδείχτηκε στη μια από τις δύο κορυφαίες του σταρ. Φυσικά, η Καρέζη δεν υπήρξε απλά μια καλή κινηματογραφική ηθοποιός, αλλά από πολύ νωρίς απέδειξε - και επί σειρά δεκαετιών μέχρι το θάνατό της επιβεβαίωσε - ότι ήταν και μια καθηλωτική θεατρίνα. Ανατρέξτε στο πολύ σύντομο βιντεάκι που υπάρχει στο Youtube από την τελευταία σκηνή της τελευταίας της θεατρικής παράστασης ("Διαμάντια και μπλουζ" της Λούλας Αναγνωστάκη) και σίγουρα θ' ανατριχιάσετε.
Όμως αυτό εδώ το αφιέρωμα επικεντρώνεται αποκλειστικά στις κινηματογραφικές εμφανίσεις της Καρέζη, τις 33 στον αριθμό, που θα μπορούσαν να είναι τουλάχιστον 34, καθώς στην πολύ αρχή της καριέρας της της είχε δοθεί ο ρόλος της κόρης της Δούκισσας της Πλακεντίας στην ομώνυμη ταινία της Μαρίας Πλυτά, αλλά τελικά εκείνη "λόγω του φόρτου εργασίας εζήτησεν από την παραγωγόν της ταινίας όπως απαλλαγή των υποχρεώσεών της", όπως διαβάζουμε σε εφημερίδα τον Ιούνιο του 1955. Αριθμώ σε χρονολογική σειρά όλες τις ταινίες στις οποίες η αξέχαστη ηθοποιός εμφανίστηκε (ανεξάρτητα αν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ή όχι) και παραθέτω σύντομες περιλήψεις των ταινιών αυτών πάνω στη βάση των δημοσιευμάτων της εποχής. Μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε αγαπημένες ταινίες της Καρέζη, να γνωρίσουμε κάποιες που δεν έχουν πολυπαιχτεί στην τηλεόραση, αλλά και εμμέσως να δούμε χρονικά την εξέλιξή της κατά τη διάρκεια της αποκαλούμενης και ως "χρυσής" περιόδου του ελληνικού κινηματογράφου.

Όλα τα καλά χωράνε: Η επιστροφή

Μετά από μια δεκαπενταετία παρά τρεις μήνες το pc έμεινε από καύσιμα. Βέβαια, επί σειρά μηνών ο υπολογιστής μου αντιμετώπιζε κάποια προβληματάκια, που κανονικά θα έπρεπε να με κάνει προνοητικό για την καλύτερη δυνατή προστασία των προσωπικών μου αρχείων. Δεν προνόησα, αλλά τουλάχιστον τα αρχεία σώθηκαν αν και ο σκληρός δίσκος ήταν σχεδόν κατεστραμμένος. Πάλι καλά!

ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

Μια σειρά από απρόοπτα, όσο και σοβαρά τεχνικά προβλήματα δεν επέτρεψαν την τακτική ανανέωση του μπλογκ τις τελευταίες αρκετές εβδομάδες. Δυστυχώς, το τελευταίο δεκαπενθήμερο η εξέλιξη της κατάστασης ήταν αρνητική (κοινώς ο υπολογιστής μου έμεινε από δυνάμεις), ενώ - το σημαντικότερο - δεν γνωρίζω αν θα μπορέσω να σώσω το προσωπικό μου αρχείο, από το οποίο αντλούσα πληροφορίες για μια σειρά θεμάτων που ανέβηκαν ή ήταν έτοιμα ν' ανέβουν στο παρόν ιστολόγιο.

Αν όλα πάνε καλά (κι αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα από τη μια μπορέσω σύντομα ν' αγοράσω καινούριο μηχάνημα, γιατί οκ... δεν μου τρέχουν τα λεφτά από τις τσέπες, κι από την άλλη ότι θα μπορέσω να σώσω το αρχείο μου), θα επανέλθω σύντομα με νέες ανανεώσεις και με όσα καλά θέματα νομίζω ότι χωράνε στο προσωπικό μου ιστολόγιο. Αλλιώς, το ραντεβού μας θα ανανεωθεί με κάποια χρονική καθυστέρηση ανάλογα με τις εξελίξεις. 

Ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια...

Η πρώτη (;) φορά που ο Ορέστης Μακρής υποδύθηκε τον "Μπεκρή" στο θέατρο και ο ύμνος που γράφτηκε για την ερμηνεία του

Ο Ορέστης Μακρής το 1932

Ένας από τους αγαπημένους Έλληνες ηθοποιούς του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου ήταν και ο Ορέστης Μακρής, ο οποίος αγαπήθηκε πολύ τόσο με το ραφιναρισμένο κωμικό του ταλέντο σε σειρά ταινιών, όσο και με την εξαιρετική δραματική ερμηνεία του στον "Μεθύστακα" του Γιώργου Τζαβέλλα, την πρώτη ελληνική ταινία που έκοψε πάνω από 300.000 εισιτήρια. Ο Μακρής βέβαια ήταν και ένας σπουδαίος θεατρικός ηθοποιός, ο οποίος είχε πολλές φορές υποδυθεί - σ' ένα κωμικό όμως πλαίσιο - το ρόλο του μεθύστακα, ήδη από τη δεκαετία του '30. Σ' όλες τις βιογραφίες του Μακρή, που έχω διαβάσει στο διαδίκτυο, αναφέρεται ότι η πρώτη του θεατρική εμφάνιση στο ρόλο του μπεκρή, πραγματοποιήθηκε το 1932 στα πλαίσια της επιθεώρησης "Παπαγάλος". Ωστόσο, αυτή η πληροφορία φαίνεται ότι δεν είναι απόλυτα ακριβής, καθώς ο Μακρής είχε δώσει ρεσιτάλ γέλιου υποδυόμενος έναν τύπο μπεκρή σε μια επιθεώρηση, που παρουσιάστηκε στο κοινό της Θεσσαλονίκης το Μάιο του 1931.

Γιατί οι βρετανικές εκλογές διεξάγονται τις Πέμπτες;

Χρησιμοποιούν το δικό τους μετρικό σύστημα, όπου τα εκατοστά, τα μέτρα και τα κιλά ακούγονται ακαταλαβίστικα. Επιμένουν να οδηγούν στα δεξιά και καμαρώνουν γι' αυτό. Δεν μπήκαν ούτε για μια στιγμή στον πειρασμό να εγκαταλείψουν την αγαπημένη τους στερλίνα και με την πρώτη ευκαιρία την έκαναν με ελαφρά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού αισθάνονται πρώτα και πάνω απ' όλα Βρετανοί. Μέρος της ιδιόμορφης βρετανικής παράδοσης είναι και η επιλογή της Πέμπτης ως η ημέρα διεξαγωγής των κάθε λογής εκλογικών αναμετρήσεων είτε πρόκειται για δημοψήφισμα είτε για τις καθιερωμένες γενικές ή τοπικές εκλογές, ενώ ακόμη και στις ευρωεκλογές οι Βρετανοί προσέρχονται - ή μήπως θα ήταν προτιμότερο εν όψει Brexit να γράψω "προσέρχονταν" - στις κάλπες πριν τους άλλους Ευρωπαίους. Γιατί όμως πρέπει να είναι Πέμπτη και όχι ας πούμε Κυριακή, όπως συνηθίζεται από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες;

Η αναπαλαίωση της ελληνικής τηλεόρασης (μια τηλεοπτική κριτική εφ' όλης της ύλης)

Η μόδα ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια από την αμερικανική τηλεόραση και αφορούσε κυρίως το κομμάτι της μυθοπλασίας, όπου ο ανταγωνισμός γίνεται ολοένα μεγαλύτερος και δυσκολότερος με δεκάδες νέες τηλεοπτικές παραγωγές από δεκάδες - πλέον - συνδρομητικά κανάλια. Σειρές που είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο τους πριν αρκετά χρόνια και πλέον ζούσαν στις νοσταλγικές αναμνήσεις των τηλεθεατών, γνωστές στις νεώτερες γενιές χάρη στο Youtube ή τις πρωινές επαναλήψεις σε περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς, υπέστησαν ένα λίφτινγκ και επέστρεψαν ή ετοιμάζονται να επιστρέψουν στις οθόνες είτε με τη μορφή του σίκουελ (Prison Break, X-Files, Ντάλας, 90210, Μέλροουζ Πλέις, Gilmore Girls, Σπίτι για πέντε κλπ.) είτε γραμμένες από την αρχή με τα σενάριά τους προσαρμοσμένα στη σημερινή εποχή και στις σημερινές τηλεοπτικές απαιτήσεις (Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Δυναστεία).

Πώς η νίκη του Λουξεμβούργου στη Γιουροβίζιον το 1965 έθεσε σε κίνηση μια σειρά από γεγονότα, τα οποία κατέληξαν στη γέννηση τριών τραγουδιών, που έμειναν στην ιστορία!

Στις 20 Μαρτίου 1965, στη Νάπολη της Ιταλίας πραγματοποιήθηκε ο 10ος διαγωνισμός τραγουδιού της Γιουροβίζιον. Δεκαοχτώ τραγούδια συμμετείχαν, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν από παλιομοδίτικα έως αφόρητα ακόμη και για τα δεδομένα της εποχής. Στην πραγματικότητα, μόνο ένα τραγούδι ξεχώριζε, αυτό που κέρδισε και την πρώτη θέση, ένα χαριτωμένο ποπ τραγουδάκι με τίτλο "Poupée de cire, poupée de son", που εκπροσωπούσε τη Λουξεμβούργο, παρότι η ερμηνεύτρια, η 17χρονη Φρανς Γκαλ, είχε εμφανείς φωνητικές αδυναμίες.