7 ξένα τραγούδια περιμένουν να τα ανακαλύψετε...

Έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια από τις τελευταίες μου μουσικές προτάσεις μέσα από το μπλογκ και νομίζω ήρθε η ώρα για ένα αφιέρωμα σε ορισμένα ξένα (σύγχρονα) τραγούδια, που ανακάλυψα ψάχνοντας στο διαδίκτυο τη διετία αυτή, τα περισσότερα από τα οποία - ίσως κι όλα - δεν έχετε ακούσει στα ραδιόφωνα, αλλά αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε λίγα λεπτά από το χρόνο σας για να τα ακούσετε και ίσως τα εντάξετε και στη δική σας playlist.

10 memes για τη μέρα μετά τα Χριστούγεννα

Για πολλούς ανθρώπους τα Χριστούγεννα είναι μια από τις πλέον αγαπημένες περιόδους της χρονιάς. Προετοιμάζονται με ψώνια για δώρα, ετοιμασίες στο σπίτι για μεγάλα πάρτι, φαγητά, ταξίδια... όμως τα Χριστούγεννα δεν κρατούν πάνω από δυο με τρεις το πολύ ημέρες - για όσους δεν εργάζονται την παραμονή. Μετά τι μένει; Τα memes δίνουν την απάντηση για ακόμη μια φορά και είναι διασκεδαστικά. Βέβαια τα περισσότερα είναι αμερικανικής έμπνευσης και όσο να πει κανείς στην Αμερική η επιστροφή στην κανονικότητα είναι πιο εύκολη, καθώς στην Ελλάδα τιμούμε δεόντως και την Πρωτοχρονιά με δώρα, φαγητά και κραιπάλη, ώστε τη δεύτερη μέρα του Ιανουαρίου αισθανόμαστε χειρότερα απ' ό,τι την 26η του Δεκέμβρη, κάνοντας την επιστροφή στη ρουτίνα ακόμη δυσκολότερη. Ακολουθεί μια ενδεικτική συλλογή after Christmas memes, που νομίζω ότι καλύπτει τους περισσότερους - μέρες που είναι...

Πώς γιορτάζουν τα Χριστούγεννα οι Ισπανοί

πηγή: pixabay.com/

Τι κοινά έχουν ο ελληνικός και ο ισπανικός εορτασμός του εορταστικού δωδεκαήμερου των Χριστουγέννων; Ο κατά κανόνα ήπιος μεσογειακός καιρός είναι σίγουρα ένα κοινό, όμως η αλήθεια είναι ότι οι παραδόσεις των δύο λαών διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους. Οι Ισπανοί έχουν τα δικά τους έθιμα, κάποιες ιδιαίτερες προλήψεις, αλλά και διαφορετικές ημερομηνίες μοιράσματος των δώρων. Και καλά κάνουν, γιατί αν ήμασταν όλοι ίδιοι, ο κόσμος μας θα ήταν βαρετός. Ας πάρουμε μια ιδέα των πιο χαρακτηριστικών χριστουγεννιάτικων εθίμων των Ισπανών.

Η εξέγερση των φοιτητών εναντίον των συμφοιτητριών τους, μια δολοφονική απόπειρα και η πρώτη διαγραφή φοιτητή στην ιστορία του Πανεπιστημίου.

Η εγγραφή της Ιωάννας Στεφανόπολι, της πρώτης γυναίκας φοιτήτριας σε ελληνικό πανεπιστήμιο, τον Οκτώβριο του 1890 δεν προκάλεσε ιδιαίτερες αντιδράσεις μεταξύ των συμφοιτητών της γένους αρσενικού. Όπως έγραφε τότε η Εφημερίδα των Κυριών, «Οι φοιτηταί της φιλολογικής σχολής, ου μόνον ουδαμώς εφάνησαν εκπλαγέντες διά το πρωτοφανές, της εν ταις παραδόσεσιν αυτών φοιτήσεως γυναικός, αλλά μετά σεβασμού και υπερηφανείας εδέχθησαν την πνευματικήν αυτών αδελφήν, πιστοποιούντες ούτω την περί του ευγενούς χαρακτήρος του Έλληνος φοιτητού....». Ακολούθησαν οι εγγραφές και άλλων φοιτητριών, οι οποίες εντάχθηκαν επίσης ομαλά στην πανεπιστημιακή κοινότητα, ώστε το Φεβρουάριο του 1895, η Καλιρρόη Παρρέν σχολίαζε (και πάλι) στην Εφημερίδα των Κυριών ότι «απαρατήρητος σχεδόν παρέρχεται από το πολύ κοινόν η φοίτησις γυναικών εν τω ημετέρων Πανεπιστημίω». Το σχόλιο αυτό ενδεχομένως να αποτύπωνε την πραγματικότητα, όπως ήταν διαμορφωμένη στο μοναδικό – τότε – Πανεπιστήμιο της χώρας, όμως λίγους μήνες αργότερα θα αποδεικνυόταν ότι για ορισμένους φοιτητές οι συμφοιτήτριές τους αποτελούσαν κόκκινο πανί.

Ο πρώτος άγριος τσακωμός στην ελληνική Βουλή: οι «μασκαράδες» και τα «μπουκέτα». Η συγγνώμη των πρωταγωνιστών

«Τσόκαρο», «γελοίος»... είναι μερικές από τις φιλοφρονήσεις που ακούστηκαν πρόσφατα εντός του Κοινοβουλίου, στο ναό αυτό της Δημοκρατίας, όπου βέβαια κατά καιρούς έχουν ακουστεί και χειρότερα. Η αλήθεια είναι ότι συχνά ο εκάστοτε προεδρεύων μιας συνεδρίασης αναγκάζεται να παρέμβει για να ηρεμήσουν τα πνεύματα, μιας και οι λεκτικές αντιμαχίες σε υψηλούς τόνους δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο – με πρωταγωνιστές κυρίως βουλευτές που δεν έχουν την υπομονή ν’ ακούσουν ολόκληρη την ομιλία του αγορητή περιμένοντας να έρθει η σειρά τους για να μιλήσουν, αλλά κρίνουν χρήσιμο να διακόπτουν τους συναδέλφους τους για να εκστομίσουν κάποια ειρωνεία, εξυπνάδα ή ενίοτε και προσβολή. Τουλάχιστον η ελληνική Βουλή έχει πάρα πολλά χρόνια να ζήσει στιγμές απείρου κάλλους με αντιπαραθέσεις που δεν είναι μόνο λεκτικές αλλά και σωματικές. Αν ανατρέξουμε στο μακρινό παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι ο πρώτος μεγάλος τσακωμός εντός του Κοινοβουλίου με προσβλητικές εκφράσεις, αλλά και χειροδικία, εκδηλώθηκε στα πρώτα χρόνια κοινοβουλευτικού βίου, μόνο που τότε οι πρωταγωνιστές είχαν το θάρρος να ζητήσουν εκ των υστέρων συγγνώμη για τη διαγωγή τους.

Όταν το ελληνικό Δημόσιο υποχρέωσε τη Χριστίνα Ωνάση να καταβάλει ιλιγγιώδη φόρο κληρονομιάς

Μετά το θάνατο του Έλληνα μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση στις 15 Μαρτίου 1975, η περιουσία του σχεδόν μοιράστηκε στη μοναχοκόρη του, Χριστίνα, η οποία έλαβε το 55%, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό διατέθηκε στο ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης», που συστάθηκε το Δεκέμβριο του 1975 -  κατ’ εφαρμογή της ρητής εντολής του αποθανόντα μέσω της διαθήκης του – με έδρα το Λιχτενστάιν στη μνήμη του πρόωρα χαμένου γιου του. Ωστόσο, μετά το θάνατο του πατέρα της η Χριστίνα Ωνάση δεν υπέβαλε την απαραίτητη εκ του νόμου δήλωση στην Εφορία και το 1977 το ελληνικό Δημόσιο της καταλόγισε πρόστιμο μαζί με τον ανάλογο φόρο.

Η πράξη αυτή προσβλήθηκε από τη Χριστίνα Ωνάση και έκτοτε το θέμα ξεχάστηκε από το Δημόσιο, που απλά αδιαφόρησε πιθανότατα για πολιτικούς λόγους. Άλλωστε, η Χριστίνα Ωνάση διατηρούσε καλές σχέσεις με την κυβέρνηση Καραμανλή, στην οποία – στο ελληνικό Δημόσιο για την ακρίβεια – δώρισε την πολυτελή θαλαμηγό του πατέρα της, «Χριστίνα», προκειμένου να χρησιμοποιούταν ως η επίσημη θαλαμηγός του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Άλμπερτ Αϊνστάιν: Η αλληγορική ιστορία με την οποία προσπάθησε να εξηγήσει τη θεωρία της σχετικότητας και η γνωριμία του με Ελληνίδα δημοσιογράφο

πηγή: Wikipedia

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ήταν μια μεγαλοφυία του 20^ου αιώνα, ο άνθρωπος που άνοιξε νέους δρόμους στην πρόοδο της επιστήμης αλλά και στην ίδια την ιστορία της ανθρωπότητας, καθώς με τη θεωρία της σχετικότητας συνέβαλε καθοριστικά στην επίτευξη της διάσπασης του ατόμου με ό,τι θετικό και αρνητικό αυτό επέφερε στη συνέχεια. Παράλληλα, όμως, ο Αϊνστάιν ήταν ένας άνθρωπος μετριόφρων, εξαιρετικά χαμηλών τόνων, ο οποίος απέφευγε τη δημοσιότητα και τους δημοσιογράφους, που συχνά τον πολιορκούσαν για μια συνέντευξη. Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω ανέκδοτο από μια συνάντησή του με εκπροσώπους του τύπου.

Η συμβουλή ενός δισεκατομμυριούχου 100 ετών: Yi de fu ren

Το 1967, σε ηλικία 49 ετών, ο Τσανγκ Γιουν Τσουνγκ χρησιμοποίησε δύο μεταχειρισμένα πλοία για την ίδρυση της ναυτιλιακής του εταιρίας Pacific International Lines στη Σιγκαπούρη. Πενήντα χρόνια μετά, ο στόλος της εταιρίας του αριθμούσε 160 πλοία. Μπορεί το Μάρτιο του 2018 να το πήρε απόφαση και να παρέδωσε τελικά τη διοίκηση της εταιρίας σ' ένα από τα 14 παιδιά του, όμως αυτό ήταν μια μάλλον τυπική  διαδικασία. Στα 100 του χρόνια, ο Τσανγκ Γιουν Τσουνγκ δεν είναι απλά ο μεγαλύτερος σε ηλικία δισεκατομμυριούχος του πλανήτη, η προσωπική περιουσία του οποίου υπολογίζεται σε 1.8 δισεκατομμύρια δολάρια (σύμφωνα με το Forbes, Δεκέμβριος 2018), αλλά παραμένει ένας εξαιρετικά δραστήριος άνθρωπος - κι αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό παράδειγμα για όλους μας παρά το αν η περιουσία του αριθμεί κάποια δισεκατομμύρια ή όχι. 

3 σύνορα κρατών που είναι ορατά από το διάστημα

Για ορισμένους τα σύνορα είναι απλά κάτι γραμμές στο χάρτη, που σχεδιάζονται από ανθρώπους - και πολλές φορές αυθαίρετα στα πλαίσια ενός παζαριού ερήμην των ανθρώπων, όπως ο χωρισμός των συνόρων στη Μέση Ανατολή με τη συμφωνία Σάικς-Πικότ το Μάιο του 1916, η "μητέρα" των προβλημάτων στην περιοχή. Η αλήθεια είναι ότι διασχίζοντας απλά κάποια σύνορα, ένας άνθρωπος μπορεί να βρεθεί στην κυριολεξία από τη μια στιγμή στην άλλη - μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο - σε μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα. 

"Guerilla Girl": Μια ελληνοαμερικανική ταινία του 1952, που προσπάθησε ανεπιτυχώς να αναπαραστήσει τα Δεκεμβριανά

Τι γίνεται όταν ένας σκηνοθέτης προσπαθεί χωρίς κεφάλαια να γυρίσει μια ταινία μ’ ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα, όπως τα αιματηρά Δεκεμβριανά του 1944, πολύ λίγα χρόνια μετά την εξέλιξη των γεγονότων, που προκαλούσαν ακόμη – και συνεχίζουν να προκαλούν πολλές δεκαετίες μετά – έντονα πάθη, προσπαθώντας όμως να κρατήσεις τις ισορροπίες; Μια άνοστη σούπα, που δεν αφήνει κανέναν ικανοποιημένο στο τέλος, ώστε η ταινία ξεχνιέται τελείως με το πέρασμα του χρόνου.