Τρία ποιήματα για την Πρωτοχρονιά

Για τους ποιητές, το τέλος του χρόνου αποτελεί μια ευκαιρία στοχασμού. Κάτι αλλάζει, αλλά τι είναι αυτό; Ένας νέος χρόνος ξεκινάει, αλλά τι θα καινούριο, τι διαφορετικό θα φέρει; Πόσο πιεστικές είναι οι αναμνήσεις του παρελθόντος, που όλο και ξεμακραίνουν; Τρεις Έλληνες ποιητές (ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο Ιωάννης Πολέμης και ο Κωστής Παλαμάς) έχουν σχολιάσει μέσα από τους στίχους τους - με διαφορετικό ύφος και διάθεση ο καθένας - το μεταίχμιο που συμβολίζει η πρώτη μέρα του χρόνου

Οι 20 εμπορικότερες ταινίες παγκοσμίως για το 2016

Δύο είναι τα κοινά μυστικά του Χόλιγουντ: α) οι αβανταδόρικοι ρόλοι για Όσκαρ είναι οι ενσαρκώσεις/πιστές αντιγραφές(/μιμήσεις) ιστορικών προσωπικοτήτων (κατά προτίμηση της αμερικάνικης ιστορίας) και β) το κλειδί της επιτυχίας στο box office είναι οι σούπερ ήρωες και οι ταινίες κινουμένων σχεδίων, που έχουν παγκόσμια απήχηση. Φέτος, υπήρξε και μια καινοτομία. Στο παγκόσμιο τοπ20 βρέθηκαν και δύο κινέζικες ταινίες. Πρόκειται για τη "Γοργόνα" και το "Monster Hunt", δύο ταινίες επιστημονικής φαντασίας (η πρώτη ρομαντική κομεντί και η δεύτερη κωμική περιπέτεια), που συνέθλιψαν όλα τα ρεκόρ του κινεζικού box office, επιβεβαιώνοντας τη σαφή άνοδο του εμπορικού κινεζικού κινηματογράφου κατά την τελευταία δεκαετία. Και μη βιαστείτε να βρείτε τη δικαιολογία ότι οι Κινέζοι είναι πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι, καθώς οι εισπράξεις των δύο ταινιών οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο κινεζικό κοινό, ενώ αντίθετα οι αμερικανικές παραγωγές διανέμονται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. 

Όταν το τρολάρισμα στο τουίτερ έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορο

Διάβαζα σ' ένα ηλεκτρονικό περιοδικό τις τοπ κακίες που γράφτηκαν στο τουίτερ με αφορμή το θάνατο του Τζορτζ Μάικλ, δηλαδή τις γνωστές εξυπνάδες τύπου "Σαν να πέθανε ο ΛεΠα από καρδιοπάθειες απ' τις πολλές συμπάθειες" κανιβαλίζοντας το γεγονός ότι ο τραγουδιστής του "Law Christrmas" πέθανε Χριστούγεννα. Κατ' αρχήν να δηλώσω ότι θεωρώ ήρωα τον συντάκτη του δημοσιεύματος, που άντεξε να διαβάσει τόση ανοησία μαζεμένη, ώστε να ξεχωρίσει τα εξωφρενικότερα των εξωφρενικότερων τουίτερ. Από κει και μετά απλά απομένει μια θλιβερή διαπίστωση: Στον κόσμο της τουίτερλαντ μήπως έχει χαθεί η μπάλα;

2016: Η χρονιά που σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής και δύσκολα θα την ξεχάσουμε

Έχω την εντύπωση ότι το πρόσωπο της χρονιάς, που ετοιμάζεται να φύγει (στο καλό!), δεν ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ ή κάποιο από τα πολλά πρόσωπα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σόκαραν την παγκόσμια κοινή γνώμη, αλλά αντίθετα αυτός ο "τίτλος" θα έπρεπε να αποδοθεί σ' έναν τυπάκο χωρίς πρόσωπο, που κυκλοφορεί με μαύρο χιτώνα και μαύρη κουκούλα, στα χέρια του κρατάει το δρεπάνι του θεριστή, φήμες λένε ότι το επάγγελμά του είναι βαρκάρης στη λίμνη Αχερουσία, ενώ συχνά μπαίνει στις ζωές μας για να τις διαλύσει απρόσκλητος και σίγουρα ανεπιθύμητος. Τον χρησιμοποιούμε και σαν παράδειγμα προς αποφυγή: "Τι στέκεσαι από πάνω μου σαν τον Χάρο" λέμε, όταν κάποιος ενοχλητικός δεν εννοεί να ξεκολλήσει από δίπλα μας, αλλά επιμένει να μας δυσκολεύει με την επίμονη παρουσία του. 

Τα "σαρακοστιανά Χριστούγεννα" του 1916, όταν τα τσουρέκια και τα χριστόψωμα αντικαταστάθηκαν από την μπομπότα

"Σαρακοστιανά Χριστούγεννα". Αυτός ήταν ο τίτλος ενός χρονογραφήματος που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αστραπή στις 26 Δεκεμβρίου 1916 και αποτύπωνε εύστοχα το κλίμα που επικρατούσε τις γιορτινές εκείνες ημέρες πριν από 100 χρόνια. Συγκρίνοντας το εορταστικό τραπέζι και τη γενικότερη ατμόσφαιρα στην πρωτεύουσα μ' εκείνα των περασμένων ετών, ο χρονογράφος περιέγραφε ένα τυπικό εορταστικό τραπέζι της χρονιάς εκείνης: "Το πολύ μίαν πιατέλλαν με τρυφερά ραδίκια ή με κανέν λευκόν άνθος ενός κουνουπιδιού, λίαν δε επιφυλακτικός οφείλει να φανή [σ.σ. ο χρονογράφος] εις τα πουλερικά, το κρέας και εις αυτό ακόμη το λαρδί". Εξάλλου, πολλοί δεν στόλισαν ούτε χριστουγεννιάτικα δέντρα, καθώς "δεν απέμεινεν έλατον εις την Πάρνηθα από τας πυρκαϊάς του θέρους και αν απέμεινεν οι χωρικοί προτιμούν να το χρησιμοποιήσουν διά την εστίαν των παρά να το φέρουν εις τον ανθοπώλην της οδού Σταδίου διά να κερδίσουν εξ αυτού όσον και διά μίαν ανθοδέσμην μενεξέδων, ένα εκατοστάρικον".

Θεατρικό ανέκδοτο: Πώς ένας Έλληνας ηθοποιός έστησε μια πολυπρόσωπη χριστουγεννιάτικη παράσταση με μοναδικό πρωταγωνιστή τον ίδιο και γκεστ ένα γάιδαρο!

Ένας ξεχασμένος - για πολλούς και ευνόητους λόγους - Έλληνας ηθοποιός στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ήταν ο Βασίλειος Ανδρονόπουλος, το όνομα του οποίου ήταν ταυτισμένο με δεκάδες θεατρικά ανέκδοτα, αστεία περιστατικά κατά τη διάρκεια παραστάσεων, στα οποία φερόταν ο ίδιος ως ο πρωταγωνιστής. Κάποια από αυτά ήταν υπερβολές ή απλές μεταφορές αντίστοιχων θεατρικών ανεκδότων με πρωταγωνιστές ηθοποιούς από το εξωτερικό. Υπήρχαν όμως και αυθεντικές διηγήσεις, τις οποίες δεν είναι εύκολο να διασταυρώσουμε - πώς άλλωστε, όταν μιλάμε για μια εποχή τόσο μακρινή; Με πάσα λοιπόν επιφύλαξη για την ακρίβεια των γεγονότων, όπως περιγράφονται στη συνέχεια, μεταφέρεται και το παρακάτω χριστουγεννιάτικο ανέκδοτο, όταν κάποια χρονιά ο Ανδρονόπουλος βρέθηκε σε πόλη της Μικράς Ασίας με ελληνικό πληθυσμό, όπου έδωσε κακήν κακώς μια αυτοσχέδια, πολυπρόσωπη θεατρική παράσταση μόνος του με τη βοήθεια ενός.. γαϊδάρου.

Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση με φωτεινά μπισκότα

Η ιδέα για τα διακοσμητικά μπισκότα δεν είναι δική μου ούτε έχω δοκιμάσει να την εκτελέσω, γιατί η σχέση μου με τη μαγειρική δεν είναι η καλύτερη δυνατή, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια συνταγή με βασικό στοιχείο την ζύμη, η οποία απαιτεί ειδική τεχνική για να πετύχει. Τη βρήκα όμως πολύ έξυπνη ως ιδέα, ένας εναλλακτικός τρόπος να διακοσμήσουμε το σπίτι μας με κάτι φαγώσιμο και μάλιστα μ' ένα κατεξοχήν χριστουγεννιάτικο επιδόρπιο, όπως είναι τα μπισκότα. Αν έχετε υπόψη κάποια δικιά σας συνταγή παρασκευής μπισκότων ακολουθήστε την μέχρι το στάδιο που έχει ετοιμαστεί το ζυμάρι και ετοιμάζεστε να το κόψετε σε σχήματα με τις ειδικές φόρμες, που πωλούνται στο εμπόριο.

20 προκλητικά ανάλαφρες ατάκες της προκλητικά ανάλαφρης Ζα Ζα Γκαμπόρ

Η Ζα Ζα Γκαμπόρ το 1959. ( Wikimedia Commons)

Γεννημένη στις 6 Φεβρουαρίου 1917, για 40 μόλις μέρες η Ζα Ζα Γκαμπόρ δεν κατάφερε να συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής. Και τι ζωή ήταν αυτή! Εβραϊκής καταγωγής η ίδια, κατάφερε να ξεφύγει από την υπό ναζιστική κατοχή Ουγγαρία (η πατρίδα της) το 1941, πηγαίνοντας στην Αμερική όπου θα γνώρισε μεγάλες δόξες, μια πρώτη - και τόσο παλιομοδίτικη στα μάτια μας σήμερα - εκδοχή της διασημότητας τύπου Καρντάσιαν, δηλαδή πολύ κακό για το τίποτα και χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Βέβαια, η Ζα Ζα Γκαμπόρ τυπικά επαγγελλόταν την ηθοποιό, όμως οι ερμηνείες της στις ταινίες του Χόλιγουντ δεν έμειναν αξέχαστες.Αντίθετα, όλοι τη θυμούνται για τους εννιά γάμους με πάμπλουτους άνδρες, τα πανάκριβα διαζύγιά της, χάρη στα οποία διήγε πολυτελέστατο βίο συχνάζοντας σε αναρίθμητες κοσμικές εκδηλώσεις, ενώ ασυναγώνιστες σε ρηχότητα και ματαιοδοξία ήταν - και είναι - τα ευφυολογήματά της, προκλητικά σνομπ ατάκες που απλά καλλιεργούσαν ή επιβεβαίωναν το μύθο της ματαιόδοξης σνομπ σελέμπριτι, που ενδιαφερόταν περισσότερο για την οικονομική της ευημερία. Ο πιο αντιπροσωπευτικός φόρος τιμής στο φαινόμενο Ζα Ζα είναι μια συλλογή ορισμένων από τα πιο χαρακτηριστικά ευφυολογήματά της, ευφυολογήματα μιας ντίβας της παλιάς εποχής.

Η διαφορετική ταινία ενός Ολλανδού σκηνοθέτη, που κατασκόπευσε το κλέφτη του κινητού του τηλεφώνου μέσω του Ίντερνετ. Η αναπάντεχη εξέλιξη της ιστορίας.

Όλα ξεκίνησαν, όταν ο φοιτητής σκηνοθεσίας Άντονι βαν ντερ Μέερ έπεσε θύμα κλοπής, καθώς άγνωστος του είχε αρπάξει το iPhone του ενώ ο ίδιος απολάμβανε το μεσημεριανό του γεύμα. Αυτό που τον τάραξε περισσότερο δεν ήταν η - ομολογουμένως μεγάλη - χρηματική αξία του κλεμμένου τηλεφώνου, όσο το αίσθημα ότι ένας άγνωστος θα μπορούσε να εισχωρήσει βαθιά στην προσωπική του ζωή, μιας και στο τηλέφωνο ο Άντονι είχε αποθηκευμένες φωτογραφίες, βίντεο, sms, emails, επαφές με φίλους και γνωστούς. Αναρωτήθηκε ποιος και γιατί έκλεβε το τηλέφωνό του, ποιοι και γιατί κλέβουν γενικότερα τα τηλέφωνα από ανυποψίαστους πολίτες. Ήθελε να μάθει περισσότερα και έθεσε σ' εφαρμογή ένα περίεργο, όσο και παράτολμο σχέδιο, να αφήσει ένα δεύτερο τηλέφωνο να κλαπεί επίτηδες και στη συνέχεια να παρακολουθήσει την πορεία του με τη βοήθεια της κάμερας του δεύτερου αυτού κινητού. Αποτέλεσμα αυτής της παρακολούθησης ήταν μια ταινία περίπου 20λεπτης διάρκειας, ένα ντοκιμαντέρ (ή ριάλιτι, αν προτιμάτε) με αναπάντεχη εξέλιξη, το οποίο μάλιστα θα παρουσίαζε στα πλαίσια της διπλωματικής του εργασίας κατά την αποφοίτησή του από τη σχολή τον Ιούνιο του 2015.

Γιατί δεν πρέπει οι γονείς να αφήνουν τα παιδιά τους να κερδίζουν πάντα στα παιχνίδια;

Παίζοντας με τον 5χρονο ανιψιό μου οποιοδήποτε από τα αγαπημένα του παιχνίδι (είτε αυτό είναι αυτοκινητάκια ή μηχανές, αγώνας τρεξίματος, επιτραπέζιο κλπ.) αναπόφευκτα κάποιες φορές χάνω εγώ και κάποιες φορές χάνει εκείνος. Έτσι δεν γίνεται στα παιχνίδια; Για τη γιαγιά του όμως - η γνωστή Ελληνίδα γιαγιά που είναι πολλαπλάσια υπερπροστατευτικότερη από την Ελληνίδα μάνα - δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά αντίθετα θα πρέπει να αφήνω πάντα τον μικρό να κερδίζει, γιατί "να, κοίταξέ τον κλαίει και δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις" (σ.σ. το να κερδίζω και να χάνω δίκαια, όσο το δυνατόν επί ίσοις όροις και χωρίς πάντως να εκμεταλλεύομαι τη θέση μου ως ενήλικας). Με την άποψή της διαφωνούν ερευνητές του Amherst College, οι οποίοι σε μελέτη τους, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Experimental Child Psychology το Δεκέμβριο του 2016,  υποστηρίζουν ότι αν τα μικρά παιδιά κερδίζουν "λανθασμένα" στα παιχνίδια και στις άλλες δραστηριότητές τους, αυτό μπορεί να τους οδηγήσει στην άγνοια σημαντικών πληροφοριών για τον κόσμο στον οποίο καλούνται να μεγαλώσουν - και να επιβιώσουν, θα προσέθετα εγώ.