Αγαπημένα φαγητά, που οι Ιάπωνες μπορούν να τα απολαμβάνουν και σε περίεργες γεύσεις!

Οι Ιάπωνες είναι ένας ιδιαίτερος λαός, που ακολουθεί μεν τις τάσεις του δυτικού πολιτισμού, όμως πάντα προσδίδει σ' αυτές το δικό του, ξεχωριστό στίγμα. Αυτό φαίνεται στη μουσική, στη μόδα ή ακόμα και στο φαγητό. Ας εστιάσουμε στο τελευταίο. Οι αλυσίδες φαστ φουντ μια χαρά βασιλεύουν στις μεγάλες ιαπωνικές πόλεις, όμως αυτές δεν στέκονται μόνο στα κλασικά πιάτα, αλλά κάνουν και δικές τους, ιδιαίτερες προτάσεις είτε σε επίπεδο εξωτερικής εμφάνισης είτε και περιεχομένου. Σνακ δημοφιλή σ' όλον τον πλανήτη, κυκλοφορούν στην Ιαπωνία και σε γεύσεις, που δύσκολα θα μπορούσε να σκεφτεί και ο πιο προχωρημένος νους. Και βέβαια, δεν είναι απλά τα φαγητά του εμπορίου που διεκδικούν ιδιαίτερες πινελιές, αλλά οι Ιάπωνες έχουν ιδιαίτερες γευσιγνωστικές προτάσεις και σε απλά γεύματα που ετοιμάζουν στα σπίτια τους. Πάρτε μια ιδέα.

Το ανατριχιαστικό τραγούδι με το οποίο ξυπνούν και κοιμούνται οι κάτοικοι της Πιονγκγιάνγκ στη Βόρειο Κορέα

Το Σεπτέμβριο του 2008, ο Χέλμουτ Ουτενθάλερ ξεκίνησε από τη Βιέννη με το τρένο έχοντας ως προορισμό του τη Βόρειο Κορέα. Στο ταξίδι αυτό τον συνόδεψε στην πορεία κι ένας φίλος του, οι δε εμπειρίες τους τόσο από το μακρινό ταξίδι των 13000 χιλιομέτρων όσο και από την 36ωρη παραμονή και περιήγησή τους στο πιο μυστηριώδες κράτος του πλανήτη (και μάλιστα χωρίς να έχουν πάνω από το κεφάλι τους κάποιον από τους περιηγητές που φορτώνει το βορειοκορεατικό καθεστώς στους λιγοστούς ξένους τουρίστες) έχουν καταγραφεί στο πολύ ενδιαφέρον μπλογκ vienna-pyongyang.blogspot.gr/.

Τι συνέβη το Πάσχα του 1847, όταν ο αντισημιτισμός των Αθηναίων χτύπησε κόκκινο και γράφτηκε μια μαύρη σελίδα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας (υπόθεση Πασίφικο)

Την άνοιξη του 1847, η οικονομική κατάσταση του ελληνικού κράτους δεν ήταν ιδιαίτερα ανθηρή και η κυβέρνηση Κωλέττη διερευνούσε την προοπτική σύναψης ενός εξωτερικού δανείου. Με σκοπό τη διεξαγωγή σχετικών διαπραγματεύσεων, άλλωστε, το Μάρτιο του 1847 βρέθηκε στην Αθήνα ο Γάλλος τραπεζίτης Ιάκωβος Μάγερ Ρότσιλντ. Κατά σύμπτωση, η επίσκεψη του Ρότσιλντ στην Αθήνα συνέπεσε με τον εορτασμό του Ορθόδοξου Πάσχα (23 Μαρτίου/4 Απριλίου 1847). Αυτή η σύμπτωση θα οδηγούσε σε μια μαύρη σελίδα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ένα πρωτοφανές ξέσπασμα αντισημιτισμού, οι παρενέργειες του οποίου θα διαρκούσαν πολλά χρόνια και θα οδηγούσαν ακόμη και στο ναυτικό αποκλεισμό της χώρας.

11 πράγματα που ίσως δεν γνωρίζατε για τη Δομινικανή Δημοκρατία

Με αφορμή ένα τηλεπαιχνίδι, πολλοί Έλληνες έμαθαν ότι στην Καραϊβική θάλασσα υπάρχει κι ένα κράτος που ονομάζεται Δομινικανή Δημοκρατία. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι οι περισσότεροι νομίζουν ότι η χώρα λέγεται Άγιος Δομήνικος, όταν αυτή (στα ισπανικά Σάντο Ντομίνγκο) είναι απλά η ονομασία της πρωτεύουσας, αλλά κι αυτή ακόμα η γνώση είναι κατάκτηση για ένα λαό που νομίζει ότι αποτελεί το κέντρο του κόσμου και δεν πολυασχολείται με ό,τι συμβαίνει εκτός συνόρων - εκτός κι αν πρόκειται για αληθινούς ή φανταστικούς εχθρούς. Τέλος πάντων, επειδή είναι λίγα τα όσα γνωρίζουμε για τη μακρινή αυτή χώρα, την ιστορία της και την καθημερινότητα των κατοίκων της, επιχείρησα να συγκεντρώσω κάποιες μικρές, αλλά - εκτιμώ - ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Γιατί στην Ουρουγουάη δεν γιορτάζουν τη Μεγάλη Εβδομάδα, αλλά την Εβδομάδα Τουρισμού

Γενικά, είναι παραδεκτό ότι η επιρροή της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας στις χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι πάρα πολύ μεγάλη, σαφώς μεγαλύτερη από ό,τι στα ευρωπαϊκά κράτη ή όπου αλλού στον πλανήτη. Ωστόσο, κάθε κανόνας έχει και την εξαίρεσή του, που στην περίπτωση της Λατινικής Αμερικής ονομάζεται Ουρουγουάη. Η μικρή αυτή χώρα, την ύπαρξη της οποίας οι περισσότεροι Έλληνες έμαθαν χάρη στις τηλεοπτικές "Σαβατογεννημένες", είναι το πιο "λαϊκό" κράτος του δυτικού κόσμου, σε σύγκριση με το οποίο ακόμη και η Γαλλία μοιάζει κάπως συντηρητική στα θέματα χωρισμού κράτους και εκκλησίας.

Η πρώτη ανύψωση και πτήση αερόστατου στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1890. Η πρώτη περιγραφή της Αθήνας από ψηλά

Το 1786, ο Αδαμάντιος Κοραής πληροφορούσε τον φίλο του Πρωτοψάλτη, για το "περίεργον" αλλά και "οφελείας άξιον μετά καιρόν" εύρημα των αδερφών Μογκολφιέρι, που δεν ήταν άλλο από το αερόστατο. Εκατόν τέσσερα χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 1890, το αερόστατο θα γινόταν για πρώτη φορά από κοντά αντικείμενο θαυμασμού από τους κατοίκους της Αθήνας, οι οποίοι για πρώτη φορά στην ζωή τους θα έβλεπαν ανύψωση της τόσο παλιάς αυτής εφεύρεσης. Ήταν η πρώτη ανύψωση αερόστατου στα όρια του ελληνικού κράτους και αυτό οφειλόταν στον Έντουαρντ Σπελτερίνι.

Όταν ο Γιάννης Γκιωνάκης κλέφτηκε με μια υποψήφια των ελληνικών καλλιστείων

Λέγεται ότι οι κωμικοί ηθοποιοί συνήθως έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στις γυναίκες απ' ό,τι οι ζεν πρεμιέ. Ή έστω αυτό λεγόταν κυρίως για τους ηθοποιούς του '50 και του '60, όπως ο Χατζηχρήστος, ο Γκιωνάκης κ.ά. Ο Γκιωνάκης μάλιστα είχε πρωταγωνιστήσει και σε ένα μικρό ερωτικό σκανδαλάκι που γνώρισε αρκετή δημοσιότητα το καλοκαίρι του 1952, στην εκούσια απαγωγή ενός μοντέλου που μάλιστα είχε διεκδικήσει τον τίτλο της "Σταρ Ελλάς" λίγους μήνες νωρίτερα.

Ποια ήταν η νεαρή Γαριφαλιά, το κοριτσάκι που επέζησε της καταστροφής των Ψαρών από τους Τούρκους, βρέθηκε στην Αμερική και έγινε πρότυπο για τις νεαρές Αμερικανίδες στα μέσα του 19ου αιώνα μετά τον αναπάντεχο θάνατό της σε ηλικία 13 ετών;

Η καταστροφή των Ψαρών και η σχεδόν ολοκληρωτική εξόντωση του πληθυσμού του νησιού από τους Τούρκους τον Ιούνιο του 1824 ήταν ένα από τα πιο δραματικά γεγονότα της περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης, που μάλιστα προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις σε Ευρώπη και Αμερική. Ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναπάντεχο σύμβολο της καταστροφής υπήρξε ένα μικρό κορίτσι, που αρχικά είχε αιχμαλωτιστεί από τους Τούρκους και οδηγήθηκε στη Σμύρνη προφανώς για πουληθεί ως σκλάβα. Εκεί αγοράστηκε από έναν Αμερικανό έμπορο και στη συνέχεια στάλθηκε με το πλοίο στη Βοστόνη, όπου υιοθετήθηκε από μια εύπορη αμερικανική οικογένεια, πιθανότατα την οικογένεια του έμπορου που την αγόρασε και της χάρισε την ελευθερία της. Οι αμερικανικές εφημερίδες της ονόμαζαν Garafilia Mohalbey ή Mohalbi. Προφανώς, όμως, το βαφτιστικό της όνομα ήταν Γαριφαλιά, ενώ δεν υπάρχει μεγάλη σιγουριά για το πώς ακριβώς προφερόταν το επίθετό της ούτε καν αν ήταν σωστά γραμμένο και δεν είχε γίνει κάποια παραφθορά (π.χ. το σωστό θα μπορούσε να είναι "Μιχάλμπεη" ή κάτι παρόμοιο).

Η ίδρυση και οι πρώτες δράσεις της Φιλικής Εταιρίας σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός ιδρυτικού της στελέχους, του Εμμανουήλ Ξάνθου

Πολλοί ήταν οι άνθρωποι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη γέννηση και την επιτυχία της επανάστασης του 1821, όμως αργότερα, μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους όχι απλά δεν τιμήθηκαν ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης για τη συμβολή τους, αλλά τέθηκαν στο περιθώριο. Κάποιοι έπεσαν θύματα φατριαστικής εκδίκησης, ενώ σε αμήχανη θέση βρέθηκαν όσοι δεν συμμετείχαν μεν σε μάχες, αλλά η συμβολή τους για το ξέσπασμα και την επιτυχία της επανάστασης ήταν αδιαμφισβήτητη και υπέρτατα σημαντική. Ο Εμμανουήλ Ξάνθος ανήκει στη δεύτερη αυτή κατηγορία. Δεν πήρε τα όπλα και δεν πολέμησε σε κάποια μάχη κατά των Τούρκων, όμως κανείς δεν μπορεί ν' αμφισβητήσει ότι όντας ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρίας, αλλά και χάρη στη γενικότερη κινητικότητα που επέδειξε για την επιτυχία του αγώνα σε πολιτικό επίπεδο, συνέβαλε στο μέγιστο δυνατό βαθμό να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα, ώστε μετά να ιδρυθεί ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, ένα κράτος που δίσταζε ν' αναγνωρίσει τη συνεισφορά του Ξάνθου στον αγώνα.

Ιστορικά κείμενα: Η επιστολή της Μαντώς Μαυρογένους στον Όθωνα λίγους μήνες πριν το θάνατό της διεκδικώντας ίση οικονομική μεταχείριση με τους άνδρες αγωνιστές

Σε ποίημά του αφιερωμένο στη Μαντώ Μαυρογένους, ο Γάλλος ποιητής Λεόν Μπαρά έγραψε: «Η αρχαιότητα θα της αφιέρωνε ναούς για να διαιωνίσει το λαμπρό της παράδειγμα και θα την έβλεπε σαν μια θεότητα». Όμως η Μαντώ Μαυρογένους δεν έτυχε τόσο μεγάλων τιμών, όσο ζούσε. Στην περίπτωση της ίσχυσε αυτό που έγραψε ένας άλλος Γάλλος φιλέλληνας, ο αξιωματικός Μαξίμ Ρενμπώ αναφορικά με τη Μαντώ: «Η πιο αγνή αγάπη στην πατρίδα, γεμάτη αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια, χωρίς κανένα προσωπικό συμφέρον και χωρίς καμία μέριμνα για το προσωπικό της μέλλον».