This Is Us: Η πιο ανθρώπινη σειρά της αμερικανικής τηλεόρασης τα τελευταία χρόνια

Μια από τις αμερικάνικες σειρές που ξεχώρισαν στην τηλεοπτική σεζόν 2016-17 είναι το This Is Us, μια καλοστημένη τόσο σεναριακά όσο και σκηνοθετικά σειρά, ιδιαίτερη από πολλές απόψεις, που θα την περιγράφαμε ως μια οικογενειακή - παρότι απευθύνεται κυρίως σε ενήλικες - δραματοκωμωδία (το περίφημο dramedy, που κερδίζει ολοένα περισσότερο έδαφος στην αμερικανική tv ως πιο ρεαλιστικό, αφού τι άλλο είναι η ζωή από μια διαρκής εναλλαγή χαριτωμένων και δυσάρεστων στιγμών). Ο τίτλος δεν είναι σχηματικός, αλλά εξαιρετικά εύστοχος: "Αυτοί είμαστε εμείς", άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που αντιμετωπίζουν τις ίδιες προκλήσεις με τον καθένα από μας, χωρίς φυσικά να ξεφεύγουν κάποια στοιχεία υπερβολής, που είναι αναπόφευκτα όταν μιλάμε για μια σειρά πολλών επεισοδίων, που μάλιστα θα συνεχιστεί για τουλάχιστον δύο ακόμη σεζόν.

Από την ερωτική επιστολογραφία σπουδαίων ανθρώπων του παγκόσμιου πνεύματος

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν εφευρεθεί το τηλέφωνο, οι άνθρωποι επικοινωνούσαν μεταξύ τους με επιστολές. Ένα ξεχωριστό είδος επιστολών ήταν τα ερωτικά ραβασάκια, μηνύματα που αντάλλασσαν οι ερωτευμένοι μεταξύ  τους για να κάνουν ερωτικές εξομολογήσεις και να εκφράσουν γενικότερα τα συναισθήματά τους. Εδώ που τα λέμε, βέβαια, ας μην χρεώνουμε απλά στο τηλέφωνο αυτήν την αλλαγή νοοτροπίας ως προς τον τρόπο επικοινωνίας, κάτι όχι απαραίτητα κακό σε τελική ανάλυση, αφού το ίντερνετ και η δυνατότητα αποστολής ολόκληρων κατεβατών σε μηδενικό χρόνο δεν αντέστρεψε την τάση ούτε συνέβαλε στην αναγέννηση της ερωτικής επιστολογραφίας. Απλά οι άνθρωποι εκφραζόμαστε αλλιώς.

Πώς ο "Έλληνας" έγινε συνώνυμος του "Χαρτοκλέφτη" στη Γαλλία το 18ο αιώνα

Ένας Έλληνας τυχοδιώκτης, κατάφερε να μετατρέψει τη λέξη "Έλληνας" (μιλώντας για το γαλλικό "grec") συνώνυμο του χαρτοκλέφτη στη Γαλλία τουλάχιστον μέχρι τα χρόνια της γαλλικής επανάστασης. Τόλμησε να επιδείξει τις χαρτοκλεφτικές του ικανότητες ακόμη και μέσα στη βασιλική αυλή, έβγαλε εκατομμύρια, αλλά στο τέλος δεν στάθηκε το ίδιο τυχερός, η αλήθεια αποκαλύφθηκε και ο ίδιος τιμωρήθηκε αυστηρά. Αυτή είναι η αξιοπερίεργη ιστορία του.

Ποια ήταν η αγγαρεία που αρνούνταν να κάνουν οι Έλληνες των πρώτων χρόνων του ελληνικού κράτους και την έκαναν γι' αυτούς οι Μαλτέζοι

Η ταύτιση της Φιλιππινέζας με την παραδουλεύτρα και του Αλβανού με τον χαμάλη, τον άνθρωπο που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας όσες δουλειές σνομπάρουν οι - και καλά καλύτεροι - Ελληναράδες, αποτελούν δύο από τα στίγματα της σύγχρονης Ελλάδας, που φανερώνουν ότι οι Έλληνες είμαστε περισσότερο ρατσιστές απ' όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Ωστόσο αυτή η τάση να χρησιμοποιούμε τους ξένους για δουλειές που θεωρούμε κατώτερες και συνηθίζουμε να τις αποφεύγουμε ακόμη και σε περίοδο βαριάς οικονομικής κρίσης (πλην εξαιρέσεων φυσικά, μιας και τίποτα δεν είναι απόλυτο σ' αυτήν την ζωή), δεν είναι τόσο καινούριο φαινόμενο, αλλά κάτι αντίστοιχο παρατηρούταν ακόμη και στα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους και πιο συγκεκριμένα στο πιο αναπτυγμένο μέρος του, το Ναύπλιο, την περίοδο που ήταν η πρωτεύουσα. Μόνο που τότε δεν υπήρχαν Αλβανοί για όλες τις δουλειές, αλλά Μαλτέζοι!

Το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο (από άμαξα), που καταγράφηκε στον αθηναϊκό τύπο το Φεβρουάριο του 1870. Ο νεκρός ήταν από τα επιφανέστερα πρόσωπα της εποχής

Το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο (ή καροδρομικό δυστύχημα κατά τη γλώσσα της εποχής) που απασχόλησε τον αθηναϊκό τύπο, σημειώθηκε μεταξύ 11 το πρωί και 1 το μεσημέρι της 31ης Ιανουαρίου 1870 (π.η. ή 12 Φεβρουαρίου σύμφωνα με το σημερινό, που άλλωστε το ακολουθούσαν ήδη από τότε οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες). Θύμα ήταν ο έφορος της Εθνικής Βιβλιοθήκης Μιχαήλ Γ. Σχινάς, από τα επιφανή πρόσωπα της αθηναϊκής κοινωνίας, ο οποίος κατά το παρελθόν είχε διατελέσει βουλευτής και διπλωμάτης. Γι' αυτό άλλωστε ασχολήθηκαν οι εφημερίδες με το τραγικό περιστατικό εξ αιτίας του οποίου ο Σχινάς έχασε την ζωή του, εστιάζοντας κυρίως στο πρόσωπο του νεκρού και τις ευθύνες για το δυστύχημα.

Είναι αυτό το τραγούδι που κάνει τα μωρά πραγματικά χαρούμενα;

Δυο ερευνητές, ο Κάσπαρ Άντιμαν (λέκτορα στο πανεπιστήμιο Γκόλντσμιθς του Λονδίνου) και η Λόρεν Στιούαρτ (ψυχολόγος ειδικευμένη σε θέματα μουσικής) ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας μια ομολογουμένως πρωτότυπη αποστολή. Κλήθηκαν να συμβάλλουν με τις θεωρητικές τους γνώσεις στη δημιουργία ενός τραγουδιού, που θα είναι "επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι θα κάνει τα μωρά χαρούμενα". Το κατάφεραν;

Πώς θα μπορούσε να είναι το ιδανικό μουσικό τάλεντ σόου;

Δεν ξέρω πόσο καυτό θέμα είναι τα μουσικά τάλεντ σόου σε μια εποχή, που η ελληνική τηλεόραση έχει παραγεμίσει με τόσο πολλές - υπερβολικά πολλές! - σχετικές εκπομπές. Ειδικός δεν είμαι, αλλά ένας απλός τηλεθεατής, που έχει άποψη όχι για το ποιο από τα τάλεντ σόου που βλέπουμε, είναι και το καλύτερο, αλλά για το πώς θα μπορούσε να είναι ένα ιδανικό τάλεντ σόου, τι θα κρατούσε και τι θα συνδύαζε απ' όσα βλέπουμε ήδη στις τηλεοράσεις μας και τι καινούριο θα μπορούσε να προτείνει.

Γιατί οι Γάλλοι συνηθίζουν να τρώνε κρέπες στις 2 Φεβρουαρίου;

Στις 2 Φεβρουαρίου, η εκκλησία γιορτάζει την Υπαπαντή, δηλαδή την εμφάνιση του Ιησού στο ναό σαράντα μέρες μετά τη γέννησή του, όπως γινόταν με όλα τα πρωτότοκα αγόρια σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή. Η γιορτή αυτή δεν είναι μόνο ελληνική ή ορθόδοξη υπόθεση, αλλά γιορτάζεται και στις δυτικές εκκλησίες. Στη Γαλλία μάλιστα η μέρα αυτή, που στα γαλλικά ονομάζεται La Chandeleur, είναι συνδεδεμένη μ' ένα εξαιρετικά γευστικό έθιμο, καθώς οι Γάλλοι συνηθίζουν να τη γιορτάζουν τρώγοντας κρέπες - όχι όλη μέρα, αλλά το βράδυ!

Οι ανατολικοευρωπαίοι ξαναθυμούνται (και κριτικάρουν) τα χρόνια του Κομμουνισμού μέσα από κινηματογραφικά μιούζικαλ!

Αν και ζούμε στην εποχή του "La la land", η αλήθεια είναι ότι τα κινηματογραφικά μιούζικαλ περνούν κρίση και γυρίζονται με το σταγονόμετρο. Μέχρι το "La la land", αποτελούσε ένα μάλλον ξεχασμένο είδος και δεν ξέρουμε πόσο εύκολα αυτό θ' αλλάξει στο άμεσο μέλλον. Ωστόσο, σε ορισμένες πρώην κομμουνιστικές χώρες, τα μιούζικαλ αποτελούν ένα πρωτότυπο μέσο επιστροφής στα χρόνια του κομμουνισμού συνδυάζοντας από τη μια τη σάτιρα των κακώς κειμένων της περιόδου εκείνης κι από την άλλη μια ανθρώπινη νοσταλγία για το παρελθόν με σημείο αναφοράς τη μουσική. Πώς σας φαίνεται ο συνδυασμός;

"Μπλα μπλα μπλα", "Λα λα λα", "Μπαμ μπαμ" και "Ντινγκ Ντονγκ Ντονγκ". Ξένα τραγούδια με εφευρετικά απλοϊκούς τίτλους

Η γλώσσα της μουσικής είναι παγκόσμια και δεν γνωρίζει σύνορα. Πολλές φορές δεν γνωρίζει σύνορα και η κακή προφορά των αγγλικών, που είναι η δημοφιλέστερη γλώσσα όσων φιλοδοξούν σε μια διεθνή καριέρα. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που ένας εξαιρετικά αφελής στίχος, ειδικά αν συνοδεύεται από έναν εξαιρετικά αφελή και απλό - σε βαθμό απλοϊκότητας - τίτλο, βοηθάει σημαντικά την επιτυχία ενός τραγουδιού. Εκεί στην αλλαγή της χιλιετίας (λίγο πριν λίγο μετά) πολλά ευρωπαϊκά συγκροτήματα ή μεμονωμένοι τραγουδιστές προσπάθησαν να σπάσουν τους γλωσσικούς φραγμούς ή απλά να εντυπωσιάσουν (με μια αμφιλεγόμενη αίσθηση περί εντυπωσιασμού) παρουσιάζοντας κατά κύριο λόγο απλοϊκά τραγούδια με γελοίους τίτλους. Σε κάποιες περιπτώσεις το γελοίο του τίτλου ήταν αντιπροσωπευτικό του περιεχομένου, άλλες πάλι φορές ήταν απλά μια ατυχέστατη επιλογή. Ας πρόσεχαν! {Προσοχή: όσοι ψάχνετε ποιοτική ξένη μουσική υψηλού επιπέδου, αυτό το αφιέρωμα δεν είναι για εσάς)