Οι άνθρωποι του ελληνικού κινηματογράφου ενδιαφέρονται άραγε για την πραγματική ιστορία της τέχνης που υπηρετούν στη χώρα μας - ή μήπως όχι; (Η μαρτυρία ενός ερευνητή)

Το 2014 τιμήθηκαν τα 100 χρόνια ελληνικού κινηματογράφου, καθώς συμπληρώθηκε ένας αιώνας από τα γυρίσματα της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους, μια κινηματογραφική διασκευή της "Γκόλφως". Πραγματοποιήθηκαν κάποιες εκδηλώσεις, ενώ γράφτηκαν και άρθρα στις εφημερίδες. Αρκετοί ανέτρεξαν είτε στο ίντερνετ είτε στα - όχι και λίγα - βιβλία, που ήδη κυκλοφορούν στο εμπόριο ή βρίσκονται στα ράφια των δημοτικών βιβλιοθηκών, ώστε να μάθουν περισσότερα για την ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, πώς αυτός ξεκίνησε και πώς διαμορφώθηκε τα πρώτα χρόνια της πορείας του. Μόνο που οι πληροφορίες που προσφέρουν τα βιβλία αυτά είναι ελλιπείς, προϊόν υποτυπώδους έρευνας, που πραγματοποιήθηκε πριν από αρκετές δεκαετίες και αναπαράγεται σχεδόν μηχανικά απ' όλους τους ερευνητές.

Οι κυριότερες απορίες των Ελλήνων που γκουγκλάρουν.

Ποιος; Πού; Πώς; Πότε; Τι; Γιατί; Είναι οι έξι ερωτηματικές αντωνυμίες που αγαπούν οι... φιλομαθείς (εντός και εκτός εισαγωγικών). Κι όταν οι απαντήσεις είναι δυσεύρετες στην κανονική ζωή, έρχεται η ώρα του γκουκλαρίσματος. Η δημοφιλέστερη μηχανή αναζήτησης του ίντερνετ προσπαθεί να μαντέψει τι θα γράψει ο κάθε φιλομαθής ιντερνετάκιας που καραδοκεί ανά πάσα στιγμή και εμφανίζει τις συχνότερες φράσεις των χρηστών της. Κάπως έτσι, μπορούμε να μπούμε στο μυαλό του μέσου "δικτυωμένου" Έλληνα και να μάθουμε τις βασικές του απορίες, όπως τις έχει καταγράψει η Google το Μάιο του 2015.

7 τηλεοπτικές μανάδες που έγραψαν ιστορία

Οι τηλεοπτικές μανάδες έχουν γράψει ιστορία. Άλλες γιατί μας θύμιζαν υπερβολικά πολύ τις δικές μας μανάδες, αλλά γιατί θα θέλαμε να ήταν γνωστές μας (π.χ. η θεία που όλοι θα χαίρονταν να έχουν) και άλλες γιατί δεν θα θέλαμε ούτε γι' αστείο να τις είχαμε δίπλα μας. Τις θυμάστε; Έχετε να προτείνετε κάποια άλλη;

Ο Λέων Τολστόι για τη μητέρα του

Ο Λέων Τολστόι υπήρξε - είναι! - ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς όλων των εποχών χάρη στην επιβλητική δύναμη της γραφής του - ένα σπάνιο προσόν, που ξεχωρίζει ακριβώς τον διαχρονικό από τον ευπώλητο. Το παρακάτω, σύντομο κείμενο περιλαμβάνει αναμνήσεις των παιδικών του χρόνων σε σχέση με την αγαπημένη του μητέρα. Πιθανότατα περιλαμβανόταν στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα "Τα παιδικά χρόνια", που έγραψε το 1852 σε ηλικία 24 ετών, πολύ πριν γράψει τα μεγάλα του αριστουργήματα, όπως ο "Πόλεμος και Ειρήνη", η "Άννα Καρένινα", η "Ανάσταση" κλπ. (Η πηγή μου, ένα παλιό ελληνικό περιοδικό, δεν βοηθάει στο να επιβεβαιώσω ότι όντως αποτελεί απόσπασμα από τα "Παιδικά χρόνια"). Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, είναι πολύ ωραίο να αισθανθούμε μέσα από τις λίγες αυτές γραμμές το μοναδικό δεσμό της μητέρας και του μικρού παιδιού.

Οι καλύτερες χώρες για να ζει μια μητέρα και ν' αναθρέψει το παιδί της: 2015 edition. Η Ελλάδα μεταξύ των 20 καλύτερων χωρών

Όπως κάθε χρόνο, ο ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός, φιλανθρωπικός οργανισμός "Save The Children" δημοσίευσε έναν κατάλογο κατάταξης των κρατών αναφορικά με το πόσο φιλικά είναι για να ζήσει σε αυτά μια μητέρα σήμερα. Πρακτικά, η κατάταξη προκύπτει από το συνδυασμό πέντε κριτηρίων: ο κίνδυνος μιας μητέρας να χάσει την ζωή της, το ποσοστό θνησιμότητας παιδιών μέχρι 5 ετών, τα (σύμφωνα με το νόμο προσδιοριζόμενα) χρόνια εκπαίδευσης των παιδιών, το ετήσιο εισόδημα και το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στη διακυβέρνηση της χώρας. 

Τραγούδια που ερμηνεύθηκαν από λάθος φωνές σε πρώτη εκτέλεση

Υπάρχουν κάποια τραγούδια, που πραγματικά ξεφεύγουν από τα στενά πλαίσια της λέξης "τραγούδι" και εξελίσσονται σε πολιτιστική κληρονομιά. Αυτά είναι κτήμα όλων μας και όλοι έχουν δικαίωμα να τα ερμηνεύουν χωρίς να κοντοστεκόμαστε αχρείαστα στο αν η επανεκτέλεση είναι ανώτερη ή κατώτερη της πρώτης. Μια τέτοια κουτσομπολίστικη προσέγγιση της μουσικής μας ιστορίας είναι τόσο ανόητη, όσο ανόητη θα ήταν η απαγόρευση επανεκτέλεσης μιας τραγωδίας ή ενός σπουδαίου θεατρικού έργου, επειδή θα υπάρχει κάποιο μέτρο σύγκρισης.

Ένα γλυκό ποίημα του Γεώργιου Δροσίνη για τη γιορτή της μητέρας, που μοιάζει με... πρωτομαγιά!

"Κατά παράκληση μικρών του φίλων", όπως ο ίδιος σημείωνε, ο Γεώργιος Δροσίνης έγραψε ένα ποίημα για τη γιορτή της μητέρας, το οποίο δημοσιεύτηκε στο παιδικό περιοδικό Η Διάπλασις των Παίδων το Δεκέμβριο του 1880. Δεν γνωρίζω αν ήταν η πρώτη δημοσίευση του ποιήματος, πάντως σίγουρα αυτό δεν αναφερόταν στη γιορτή της μητέρας, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, αλλά γενικά σε μια οποιαδήποτε γιορτή μιας οποιασδήποτε μητέρας, την οποία παρομοίαζε με τη γιορτή της πρωτομαγιάς. Αφού οι μανάδες συχνά αποκαλούν "λουλούδια" τα παιδιά τους, με ποια άλλη γιορτή θα μπορούσε να παρομοιαστεί η γιορτή της μητέρας, παρά με εκείνη της πρωτομαγιάς, όταν φοράει τα καλά της και γιορτάζει η μαμά άνοιξη. 

Οι Σαουδάραβες θέλουν να αποδείξουν ότι είναι μοντέρνοι και κουλ. [βίντεο]

Η Σαουδική Αραβία θεωρείται ένα από τα πιο οπισθοδρομικά κράτη στον πλανήτη. Η χώρα κυβερνάται υπό καθεστώς απόλυτης μοναρχίας από τον οίκο των Σαούντ (στους οποίους οφείλεται και η ονομασία της), ενώ είναι γνωστή η κοινωνική περιθωριοποίηση των γυναικών, οι οποίες δεν έχουν δικαίωμα ούτε καν να οδηγήσουν αυτοκίνητο. Όποια συλληφθεί να οδηγεί, τιμωρείται αυστηρά με μαστίγιο. Και ας μην αναφερθούμε στα ανύπαρκτα δικαιώματα άλλων κοινωνικών μειονοτήτων, οι οποίες θεωρούνται... ως εξωγήινες για τις σαουδαραβικές αρχές.

Είναι ΑΥΤΗ η τροφή που αγαπούν οι πιο κουλ άνθρωποι; (Ή αλλιώς μια έρευνα για γέλια και για κλάματα)

Επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έρευνα των απελπισμένων, εκείνων δηλαδή που ψάχνουν απεγνωσμένα μια εύκολη λύση τόνωσης της ερωτικής τους ζωής. Και καθώς ο έρωτας περνάει και από το στομάχι, η αμερικανική ιστοσελίδα κοινωνικών γνωριμιών skout.com, πραγματοποίησε έρευνα για να αποδείξει ότι το ταπεινό, συνηθισμένο τοστ (σάντουιτς στο γκριλ) με σκέτο τυρί συνδέεται με έντονη σεξουαλική ζωή. Το αποτέλεσμα εκπλήσσει. 

Όταν οι Αμερικανοί ήθελαν να αγοράσουν την Ισλανδία και τη Γροιλανδία

Το Σεπτέμβριο του 1782, όταν με τη Συνθήκη του Παρισιού αναγνωριζόταν επίσημα το κράτος των ΗΠΑ, αυτό περιελάμβανε μόνο 13 πολιτείες έκτασης περίπου 2.3 εκατομμυρίων τετρ.χλμ. Μέσα σε λιγότερο από 85 χρόνια, οι πολιτείες θα γίνονταν 49 και η έκταση του κράτους, που τον 20ο αιώνα θα αναδεικνυόταν σε παγκόσμια υπερδύναμη, τετραπλασιάστηκε. Πώς έγινε αυτό; Κυρίως με εξαγορές. Μόνο το Τέξας - που αρχικά ανήκε στο Μεξικό και στη συνέχεια έγινε ανεξάρτητο - ενσωματώθηκε οικειοθελώς, ενώ μικρά ήταν τα εδαφικά κέρδη των ΗΠΑ από τον πόλεμο με το Μεξικό (1846-1848), οριοθετώντας ουσιαστικά τα σύνορα των δύο κρατών στην περιοχή εκείνη (Τέξας). Όλα τα υπόλοιπα εδάφη εξαγοράστηκαν σε διαφορετικές περιόδους, πάντα όμως με πολύ χαμηλό τίμημα.