Η μαντάμ Σουσού και ο ελληνικός στρατός

Όταν ένας περιφερειακός πόλεμος λαμβάνει χώρα πέριξ της Ευρώπης, οι πολεμικοί αναλυτές του καναπέ, του καφενείου και των σόσιαλ μίντια είναι έτοιμοι να πάρουν κι αυτοί τα όπλα και να πολεμήσουν με λύσσα τον όποιο εχθρό. Όταν δε βρίσκονται σε εξέλιξη ταυτόχρονα δύο περιφερειακοί πόλεμοι στη γειτονιά μας, οι ίδιοι καταπληκτικοί παντογνώστες αναλυτές είναι σίγουροι ότι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και απλά είναι θέμα χρόνου να εμπλακούμε σ’ αυτόν και ως χώρα. Αρκεί και μόνο οι περιφερειακοί αυτοί πόλεμοι να εξελίσσονται πέριξ της Ευρώπης, γιατί αν αύριο μεθαύριο πολεμήσουν η Ταϊλάνδη με την Καμπότζη, δεν πα να καίγεται η Μέση Ανατολή, κανείς δεν θα ενδιαφερθεί.

Τέλος πάντων, όλη αυτή η παραφιλολογία της υπερβολής, όπως συνήθως στα σόσιαλ μίντια, μου θυμίζει τη μαντάμ Σουσού του Δημήτρη Ψαθά, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί έναν από τους πλέον αντιπροσωπευτικούς τύπους του νεοέλληνα –πολύ πιο αντιπροσωπευτικό από τον Ζορμπά του Καζαντζάκη, που εκφράζει μάλλον τον τύπο που θα θέλαμε να έχουμε παρά το ποιοι είμαστε αληθινά ως Έλληνες.

Στην πρώτη ιστορία, που δεν περιλαμβάνεται στο βιβλίο με επιλεκτική συλλογή επεισοδίων των χρονογραφημάτων του Δ. Ψαθά με τις περιπέτειες της πυργοδέσποινα του Μπίθουλα ούτε αναπαράχθηκε στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ’80, μεσούντος του πολέμου στην Ευρώπη στις αρχές του 1940 ο Παναγιωτάκης κλήθηκε για μετεκπαίδευση ως αγύμναστος και η μαντάμ Σουσού δεν μπορούσε να χωνέψει ότι ο σύζυγός της στα 40 του θα ήταν ένας απλός στρατιώτης και όχι αξιωματικός, μέχρι που άκουσε τυχαία –κοινώς έστησε αφτί– δυο κυρίες του Κολωνακίου να συζητούν ενθουσιασμένες για ιδιαίτερους λόγους σχετικά με τους δικούς τους συζύγους και γενικότερα γνωστούς, οι οποίοι επίσης είχαν κληθεί για συμπληρωματική στρατιωτική εκπαίδευση.

Στη δεύτερη ιστορία, που επίσης δεν περιλαμβάνεται στο βιβλίο και δεν περιλήφθηκε στα επεισόδια του σίριαλ της δεκαετίας του ’80, συγκινημένη από το έργο των «φρουράρχων» των συνόρων μας, η Σουσού αποφάσισε να κάνει το καθήκον της ως ευγνωμονούσα Ελληνίδα του καλού κόσμου βοηθώντας τους καημένους τους «φρούραρχους» με μια εξαιρετικά γαλαντόμο φιλανθρωπική πρωτοβουλία.

Απολαύστε τις!

Η αποκριάτικη εμφάνιση που έκανε πάταγο στη Θεσσαλονίκη στα τέλη της δεκαετίας του '40 (φωτογραφίες)

Στις 23 Φεβρουαρίου 1947, οι Θεσσαλονικείς βρέθηκαν μπροστά σε μια τεράστια όσο και αναπάντεχη έκπληξη. Είκοσι δύο μήνες μετά την αυτοκτονία του, ο Αδόλφος Χίτλερ περπατούσε στους δρόμους της πόλης συνοδευόμενος από την ακολουθία του! Ήταν λοιπόν ζωντανός ο Γερμανός δικτάτορας, που είχε σπείρει το θάνατο και την καταστροφή στην Ευρώπη; Και τι γύρευε στη νύφη του Θερμαϊκού;

Η Θεσσαλονίκη ήταν η πρώτη μεγάλη ελληνική πόλη που έπεσε στα χέρια των Γερμανών στις 9 Απριλίου 1941 και επί 42 μήνες οι κάτοικοί της βίωσαν όλες τις βαρβαρότητες που χαρακτήρισαν τη γερμανική κατοχή (κατάργηση κάθε μορφής ελευθερίας, βασανιστήρια των αντιφρονούντων, εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού, πείνα), ήταν όμως και η πρώτη πόλη πανευρωπαϊκά, όπου ιδρύθηκε μια αντιστασιακή οργάνωση (η «Ελευθερία») το Μάιο του 1941.

Το Φεβρουάριο του 1947 οι εφιαλτικές μνήμες ήταν νωπές, όμως οι Θεσσαλονικείς όχι απλά δεν τρόμαξαν στη θέα του Χίτλερ να περπατά στους δρόμους της πόλης τους, αλλά τον αποθέωσαν, καθώς στο πρόσωπό του αναγνώρισαν τον συμπολίτη τους Ν. Σουσάνη, ο οποίος –διαθέτοντας προφανώς άφθονο μαύρο χιούμορ– είχε την έμπνευση μιας πραγματικά πρωτότυπης αποκριάτικής στολής, ένας ευφυέστατος τρόπος να ξορκιστεί το κακό που είχε προκαλέσει ο –νεκρός πλέον– αιμοδιψής δικτάτορας με το χαρακτηριστικό (για τα καρναβάλια) μουστάκι και τις χαρακτηριστικές (για τα καρναβάλια) νευρικές κινήσεις του σώματός του.

Η πρωτότυπη πρόταση για πασχαλινό χτένισμα από ελληνοαμερικανό κομμωτή το 1962

Μια μικρή διασημότητα κέρδισε ο ελληνοαμερικανός κομμωτής Τζέρι Λουκάτος, ιδιοκtήτης του κομμωτηρίου Pandora, τον Απρίλιο του 1962 προτείνοντας μια εντελώς πασχαλινή κουπ: αντικατέστησε τα καρούλια στα μαλλιά ενός μοντέλου με... αβγά και έβγαλε μια φωτογραφία η οποία αναπαράχθηκε από εφημερίδες της Νέας Υόρκης, όπως η New York Mirror και η Journal American. Βέβαια στην εποχή των σόσιαλ μίντια μια τέτοια πρόταση θα έκανε το γύρο του κόσμου και θα έκλεβε πραγματικά τις εντυπώσεις, ειδικά αν υπήρχε και βίντεο που θα έδειχνε το μοντέλο να σηκώνεται από την καρέκλα και να περπατάει. Καλά, αν η κοπέλα κατάφερνε ν' ανέβει ακόμη και σκάλες με τόσα αβγά στα μαλλιά, τόσο η ίδια όσο και ο κομμωτής θα έλυναν το οικονομικό τους πρόβλημα διά βίου. 

Το ελληνικό έπος του 1940 μέσα από 13 αμερικανικές γελοιογραφίες

Kάθε χρόνο, με αφορμή την επέτειο του «ΟΧΙ» και της ελληνικής εποποιίας στα αλβανικά βουνά απέναντι στον υπερφίαλο ιταλικό στρατό του Μουσολίνι, ανατρέχουμε στις  απολαυστικές γελοιογραφίες των ελληνικών εφημερίδων του '40, οι οποίες «έκαναν κέφι» -κατά το κοινώς λεγόμενο- με τον Ιταλό δικτάτορα και τη νίλα που έπαθε. Όμως δεν ήταν μόνοι οι Έλληνες γελοιογράφοι που είχαν εμπνευστεί καλλιτεχνικά από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. Το ίδιο συνέβη και με αρκετούς Αμερικανούς συναδέλφους τους, οι οποίοι δεν φάνηκαν λιγότερο επιεικείς μαζί του. 

Η ελληνοαμερικανική εφημερίδα της Νέας Υόρκης «Εθνικός Κήρυξ» αναδημοσίευε τακτικά γελοιογραφίες από διάφορες αμερικανικές εφημερίδες, από τις οποίες έκανα μια επιλογή όσων θεώρησα πιο επιτυχείς. Πού τις εντόπισα; Ανατρέχοντας στο ψηφιοποιημένο αρχείο του Εθνικού Κήρυκα στη διεύθυνση http://digital.olivesoftware.com/Olive/APA/Ekirikas/#panel=browse. 

Ξεπεράστε την ανία της καραντίνας μ' ένα βιντεοκλίπ από το Βιετνάμ

Οι Έλληνες συνηθίζουμε να κομπάζουμε ότι είμαστε ένας λαός έξω καρδιά, που αγαπάμε πολύ το γλέντι. Κι εκεί που ίσως θα περίμενε κανείς αυτό να φανεί κι στην έμπνευση των Ελλήνων τραγουδιστών με αφορμή τις μια, δυο, τρεις (θα έρθουν κι άλλες;) καραντίνες λόγω του κορωνοϊού, τα τραγούδια, που οι καραντίνες κυοφόρησαν, ήταν κατά βάση μελαγχολικά. Ok.. υπήρχαν και κανά δυο σατιρικά πανηγυρτζίδικα, τα οποία όμως ασχολήθηκαν όχι με την επιδημία, αλλά περισσότερο με το πρόσωπο του Χαρδαλιά και θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν στην επόμενη προεκλογική του εκστρατεία. 

Πετυχημένα πρωταπριλιάτικα δημοσιεύματα (πολύ) παλιών ελληνικών εφημερίδων

Τα ψέματα της πρωταπριλιάς είναι μια παράδοση με βαθιές ρίζες και στην Ελλάδα, που φτάνουν ακόμη και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Μια ιστορία, για παράδειγμα, θέλει κάτι γριές από την Αθήνα να στέλνουν έναν αγά μεσάνυχτα στο Φάληρο (που τότε λεγόταν Τρεις Πύργοι) μαζί με τα τρία ζώα του για να τους φέρει υποτιθέμενες φτηνές πραμάτειες από την Κωνσταντινούπολη. Το έθιμο επιβιώνει μέχρι σήμερα, ενώ σημαντική είναι η συμμετοχή και του τύπου (έντυπου και ηλεκτρονικού), αν και θα μπορούσε κανείς ν’ αντιτάξει ότι – ειδικά στις μέρες – οι ψευδείς ειδήσεις κάνουν πάρτι όλο το χρόνο και όχι μόνο την πρωτοχρονιά.

10 memes για τη μέρα μετά τα Χριστούγεννα

Για πολλούς ανθρώπους τα Χριστούγεννα είναι μια από τις πλέον αγαπημένες περιόδους της χρονιάς. Προετοιμάζονται με ψώνια για δώρα, ετοιμασίες στο σπίτι για μεγάλα πάρτι, φαγητά, ταξίδια... όμως τα Χριστούγεννα δεν κρατούν πάνω από δυο με τρεις το πολύ ημέρες - για όσους δεν εργάζονται την παραμονή. Μετά τι μένει; Τα memes δίνουν την απάντηση για ακόμη μια φορά και είναι διασκεδαστικά. Βέβαια τα περισσότερα είναι αμερικανικής έμπνευσης και όσο να πει κανείς στην Αμερική η επιστροφή στην κανονικότητα είναι πιο εύκολη, καθώς στην Ελλάδα τιμούμε δεόντως και την Πρωτοχρονιά με δώρα, φαγητά και κραιπάλη, ώστε τη δεύτερη μέρα του Ιανουαρίου αισθανόμαστε χειρότερα απ' ό,τι την 26η του Δεκέμβρη, κάνοντας την επιστροφή στη ρουτίνα ακόμη δυσκολότερη. Ακολουθεί μια ενδεικτική συλλογή after Christmas memes, που νομίζω ότι καλύπτει τους περισσότερους - μέρες που είναι...

Όταν η γυμναστική συναντά την πολιτική! Η πιο περίεργη διαφημιστική καμπάνια υπέρ της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος από τους ψηφοφόρους!

Πόση σχέση έχει η γυμναστική με την άσκηση του εκλογικού μας δικαιώματος; Όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο, δηλαδή καμία, εκτός κι αν κάποιος θεωρεί γυμναστική το να ανέβει τα σκαλοπάτια του εκλογικού κέντρου, όπου καλείται να ψηφίσει, να περιμένει λίγα λεπτάκια στην - όχι πάντα μεγάλη - ουρά και να κουράσει τον καρπό του ρίχνοντας το φακελάκι με την ψήφο στην κάλπη που θα του υποδείξει ο δικαστικός αντιπρόσωπος! Ίσως κάπως έτσι να το σκέφτηκαν οι αρχές της ιαπωνικής πόλης Φουκουόκα, οι οποίοι σκέφτηκαν την πιο παράξενη - και οπωσδήποτε πιο πρωτότυπη - διαφημιστική καμπάνια, προκειμένου να πείσουν τους δημότες να μην παραλείψουν να ψηφίσουν στις τοπικές εκλογές της 18ης Νοεμβρίου. 

Εφτά αποδείξεις για τη μεγάλη αγάπη των Ελβετών στις αγελάδες και στις κότες!

Οι Ελβετοί δεν είναι απλά οι σοβαροί, εσωστρεφείς γιάπηδες που εργάζονται σε τράπεζες και κανονίζουν το 24ωρό τους σύμφωνα με πανάκριβα ρολόγια ακριβείας ή διασκεδάζουν συχνάζοντας σε πολυτελή θέρετρα για σκι, όπως περίπου έχουμε σχηματίσει μια απλουστευτικά στερεοτυπική εικόνα γι' αυτούς. Μπορεί σήμερα η ελβετική οικονομία να μην είναι κατά βάση αγροτική, όμως οι παραδοσιακοί δεσμοί των Ελβετών με τις αγελάδες (και γενικότερα με τα οικόσιτα ζώα) παραμένουν ισχυροί, ώστε μόνο στην Ελβετία ίσως θα μπορούσαμε να δούμε μια σειρά απίστευτων καταστάσεων, όπως....

Shooting Stars: Ένα τραγούδι του 2009 από την Αυστραλία, που έγινε meme το 2017

Λέγεται "Shooting Stars", είναι ένα αρκετά απλό χάουζ ντίσκο τραγούδι, που τον τελευταίο μήνα (επτά και πλέον χρόνια από την εμπορική κυκλοφορία του ως single) έγινε meme συνοδεύοντας χιουμοριστικά βιντεάκια με πτώσεις. Έρχεται από τη μακρινή Αυστραλία. Αυτό από μόνο του θα αρκούσε για να χαρακτηριστεί μουσικό φαινόμενο, καθώς είναι ελάχιστα τα τραγούδια που παράγονται στην Αυστραλία για την τοπική αγορά και καταφέρνουν να γνωρίσουν διεθνή επιτυχία.

9 χιονισμένα memes

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το χιόνι δημιουργεί πολλά προβλήματα, ειδικά σε μια χώρα μεσογειακή, όπως η Ελλάδα, όπου - με εξαίρεση τις ορεινές περιοχές - συνήθως χιονίζει με απόσταση... ετών και πάντως όταν το ρίχνει, το κρατάει από λίγες ώρες μέχρι μια μέρα το πολύ. Μια στο τόσο πέφτουμε σε χιονοκυκλώνα, οπότε το χιόνι στρώνεται για τα καλά και τότε είναι που αρχίζουν τα προβλήματα. Επειδή όμως με την γκρίνια και τη μιζέρια ούτε τα προβλήματα λύνονται ούτε απολαμβάνουμε τη θετική πλευρά των πραγμάτων, τι θα λέγατε για ένα μικρό, χιουμοριστικό ταξιδάκι στη χώρα των memes με εικόνες γεμάτες χιόνι και γέλιο!

Θεατρικό ανέκδοτο: Πώς ένας Έλληνας ηθοποιός έστησε μια πολυπρόσωπη χριστουγεννιάτικη παράσταση με μοναδικό πρωταγωνιστή τον ίδιο και γκεστ ένα γάιδαρο!

Ένας ξεχασμένος - για πολλούς και ευνόητους λόγους - Έλληνας ηθοποιός στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ήταν ο Βασίλειος Ανδρονόπουλος, το όνομα του οποίου ήταν ταυτισμένο με δεκάδες θεατρικά ανέκδοτα, αστεία περιστατικά κατά τη διάρκεια παραστάσεων, στα οποία φερόταν ο ίδιος ως ο πρωταγωνιστής. Κάποια από αυτά ήταν υπερβολές ή απλές μεταφορές αντίστοιχων θεατρικών ανεκδότων με πρωταγωνιστές ηθοποιούς από το εξωτερικό. Υπήρχαν όμως και αυθεντικές διηγήσεις, τις οποίες δεν είναι εύκολο να διασταυρώσουμε - πώς άλλωστε, όταν μιλάμε για μια εποχή τόσο μακρινή; Με πάσα λοιπόν επιφύλαξη για την ακρίβεια των γεγονότων, όπως περιγράφονται στη συνέχεια, μεταφέρεται και το παρακάτω χριστουγεννιάτικο ανέκδοτο, όταν κάποια χρονιά ο Ανδρονόπουλος βρέθηκε σε πόλη της Μικράς Ασίας με ελληνικό πληθυσμό, όπου έδωσε κακήν κακώς μια αυτοσχέδια, πολυπρόσωπη θεατρική παράσταση μόνος του με τη βοήθεια ενός.. γαϊδάρου.

OMG και 3 LOL! Δημοφιλή ακρώνυμα της αγγλικής γλώσσας

Στην ελληνική γλώσσα τα ακρώνυμα δεν είναι και πολύ της μόδας, εκτός κι αν θέλουμε να βαφτίσουμε κάποιον δημόσιο οργανισμό ή ένα πολιτικό κόμμα. Πρακτικά, το μόνο ακρώνυμο, που χρησιμοποιούμε συχνά στην καθημερινότητά μας, είναι το "ΣΚ" ή το ΠΣΚ για να προσδιορίσουμε το "σαββατοκύριακο" και το "παρασκευοσαββατοκύριακο" αντίστοιχα. Αντίθετα, οι Αμερικανοί είναι μανούλες στα ακρώνυμα, κατά κύριο λόγο γεννήματα της τεχνολογίας, καθώς χρησιμοποιούνται πάρα πολύ στη γραπτή επικοινωνία μέσω sms (να, ένα ακρώνυμο!) και σε φόρουμ ή τσατ ρουμ στο διαδίκτυο. Κάποια από αυτά έχουν παγκόσμια απήχηση και τα χρησιμοποιούμε και στην Ελλάδα, ενώ άλλα τα διαβάζουμε, αλλά δεν καταλαβαίνουμε τι θέλει να πει ο ποιητής. Η λίστα που ακολουθεί είναι μάλλον η βασική, περιοριζόμενη στα πιο συχνά ακρώνυμα made in USA (γιατί οι Αμερικανοί ακόμη και για τη χώρα τους χρησιμοποιούν ακρώνυμα)!

3 ανέκδοτα από την ζωή του Μαρκ Τουέιν

"Ήμασταν δυο δίδυμα αδέρφια, ο Μαρκ και ο Ουίλιαμ. Μοιάζαμε σαν δυο σταγόνες νερό! Όταν μας έκανε το πρώτο μας λουτρό, η μαμή αντιλήφθηκε ότι ο ένας από τους δυο μας είχε  επωφεληθεί μιας στιγμής αφηρημάδας της για να πνιγεί. Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να εξακριβώσει ποιος από τους δυο μας είχε επιζήσει!. Να είμαι άραγε ο Μαρκ; Ή να είμαι ο Ουίλιαμ; Δεν ξέρω! Αυτή θα είναι η παντοτινή τραγωδία της ζωής μου"! Με αυτήν την ιστορία συνήθιζε ο διάσημος αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουέιν να αφηγείται τη γέννησή του. Μια ιστορία χαρακτηριστική του μοναδικού χιούμορ, για το οποίο ήταν γνωστός καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. 

Η θεϊκή φάρσα σε δελτίο καιρού της ιρλανδικής τηλεόρασης για το Χάλουιν!

Το Χάλουιν - αλλιώς Γιορτή των Πνευμάτων - είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ιρλανδία. Άλλωστε, το βασικό σύμβολο της γιορτής, η κολοκύθα, έχει τις ρίζες του σ' ένα ιρλανδικό έθιμο. Θέλοντας, λοιπόν, να τιμήσουν τη δημοφιλή αυτή γιορτή, οι υπεύθυνοι του δελτίου καιρού ενός ιρλανδικού καναλιού σκέφτηκαν και υλοποίησαν μια αρκετά τρομακτική φάρσα, που γίνεται ακόμα πιο τρομακτική, αφού δεν έχουμε ιδέα τι λέει η παρουσιάστρια. 

Ορισμένα από τα καλύτερα memes των Ολυμπιακών αγώνων του Ρίο

Όταν τελειώνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, μένουν οι αναμνήσεις. Στην εποχή των σόσιαλ μίντια όμως μένουν και τα memes, δηλαδή φωτογραφικά στιγμιότυπα που σχολιάστηκαν ποικιλοτρόπως από τους περισσότερους ιντερνετάκηδες ή σχόλια ευρύτερου ενδιαφέροντος με αφορμή τους αγώνες. Είναι τόσα πολλά τα memes από τους αγώνες του Ρίο, ώστε αυτή είναι μια μάλλον ενδεικτική καταγραφή, έτσι για να μην ξεχάσουμε τι βλέπαμε επί δύο εβδομάδες...

Πώς ένα ελληνικό επίθετο έριξε στα πατώματα Αμερικανό υπάλληλο και άλλες 4 κωμικοτραγικές ιστορίες Ελλήνων μεταναστών

Η μετανάστευση είναι συνήθως ένα θέμα δραματικό: πρώτα πρώτα για τον ίδιο τον άνθρωπο που ξεσπιτώνεται, αποχαιρετά φίλους και συγγενείς και αλλάζει πατρίδα (συχνά στην άλλη άκρη του κόσμου) αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Υπάρχουν όμως και κάποιες κωμικοτραγικές ιστορίες με ήρωες μετανάστες, οι οποίες μας θυμίζουν ότι στην ζωή το αστείο και το τραγικό συχνά συμβαδίζουν. Αυτή είναι μια επιλογή τέτοιων κωμικοτραγικών ιστοριών Ελλήνων μεταναστών σε Αμερική και Αυστραλία.

Τέσσερα βίντεο με τις πιο τεμπέλες γάτες που έχετε γνωρίσει!

Ποιο ζώο είναι πιο τεμπέλικο; ο σκύλος ή η γάτα; Η εύκολη απάντηση, που έρχεται πρώτη στο στόμα των περισσότερων, θα ήταν... "ο σκύλος". Όσοι έχουμε ή είχαμε σκυλιά το ξέρουμε ότι μπορούν να γίνουν υπερβολικά τεμπέλικα, να ξαπλώνουν για ώρες και να σηκώνονται από τη θέση τους απλά για να μετακινηθούν δύο βήματα παραπέρα και να συνεχίσουν αυτό που αγαπούν πολύ... το ξάπλωμα! Αντίθετα, οι γάτες δίνουν την αίσθηση ότι είναι πιο δραστήριες, ελίσσονται στο χώρο, σκαρφαλώνουν στα έπιπλα, μπαινοβγαίνουν σε κήπους και μπαλκόνια και γενικά μοιάζουν αεικίνητες. Επειδή όμως κάθε κανόνας έχει και την εξαίρεσή του, υπάρχουν κάποιες γάτες που διεκδικούν το βραβείο τεμπελιάς. Υπάρχουν βίντεο ανεβασμένα στο youtube που πιστοποιούν του λόγου το αληθές.

Αστεία παραλειπόμενα μιας αστείας αεροπειρατείας!

Τελικά, αυτή η σέλφι ομήρου και αεροπειρατή, δεν ήταν ό,τι πιο τραγελαφικό συνέβη
στην πρόσφατη αεροπειρατεία αιγυπτιακού σκάφους, πο προσγειώθηκε στην Κύπρο.

Τα διεθνή ΜΜΕ αφιέρωσαν ώρες για να καλύψουν το "θρίλερ" της αεροπειρατείας σε αεροσκάφος της Egyptair, που, ενώ εκτελούσε ένα εσωτερικό δρομολόγιο στην Αίγυπτο, προσγειώθηκε αιφνιδιαστικά στην Κύπρο. Ακόμη και μετά την απελευθέρωση σχεδόν όλων των επιβατών, λίγο μετά την προσγείωση του αεροπλάνου στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, όταν όλα έδειχναν ότι το "θρίλερ" ήταν στην πραγματικότητα μια "κωμωδία" μάλλον, το ενδιαφέρον συνεχίστηκε αμείωτο και σοβαροί δημοσιογράφοι παρέμεναν σ' επιφυλακή. Μόνο όταν ύστερα από κάποιες ώρες όλα τελείωσαν και τυπικά ομαλά και αποδείχτηκε το αστείο της όλης υπόθεσης, όπου οι "όμηροι" επιβάτες είχαν βγει ακόμη και... σέλφι με τον - και καλά - "επικίνδυνο τρομοκράτη", η υπόθεση πήρε τις πραγματικές της διαστάσεις. Και ενώ σε Ελλάδα και Κύπρο μάθαμε πολλές λεπτομέρειες για την οικογενειακή κατάσταση του Αιγύπτιου αεροπειρατή, που στο παρελθόν ήταν παντρεμένος με Ελληνοκύπρια, είχε ζήσει μάλιστα στην Κύπρο και ότι ουσιαστικά η όλη αναστάτωση που ο ίδιος προκάλεσε οφειλόταν σε... οικογενειακούς λόγους, μας διέφυγαν κάποια αστεία παραλειπόμενα από τις αντιδράσεις επιβατών κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος μιας από τις πιο αστείες αεροπειρατείες στην ιστορία.

"Το γέλιο είναι μια ανάγκη της ζωής". Μια απολαυστική ομιλία του Δημήτρη Ψαθά για τη σχέση του γέλιου με τους Έλληνες και τον καθωσπρεπισμό.

Στις 8 Ιουλίου 1948, ο θίασος Μανωλίδου-Παπά παρουσίασε στο ελληνικό κοινό της Αλεξάνδρειας την κωμωδία "Το Στραβόξυλο", ένα από τα κλασικά θεατρικά έργα ενός εκ των κορυφαίων Ελλήνων κωμωδιογράφων του 20ου αιώνα, του Δημήτρη Ψαθά. Αφορμή αποτέλεσε η επίσκεψη του θεατρικού συγγραφέα στην Αλεξάνδρεια. Λίγο πριν την έναρξη της παράστασης, ο Ψαθάς έδωσε μια σύντομη διάλεξη με τίτλο "Το γέλιο και οι Έλληνες". Και ποιος καταλληλότερος από τον Ψαθά να σχολιάσει τη σχέση των Ελλήνων με το γέλιο εστιάζοντας σ' ένα διαχρονικό ζήτημα, που διχάζει, τη σχέση του καθωσπρεπισμού με τα αστεία - ανεξάρτητα από το αν αυτό είναι "χοντροκομμένο" (κατά το κοινώς λεγόμενο) ή όχι.