Τελικά, τι σημαίνει η αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης στα μπουκάλια με εμφιαλωμένο νερό;

Είναι μια απορία, που –λίγο ή πολύ– την έχουμε όλοι μας. Τι ακριβώς υπονοεί η ημερομηνία λήξης στα μπουκάλια με εμφιαλωμένο νερό; Το νερό δεν είναι σαλάμι ή κάποιο άλλο ευαίσθητο τρόφιμο, ώστε να χαλάσει μετά την πάροδο ορισμένων μηνών –ενώ παραμένει κλειστό το μπουκάλι– με κίνδυνο να δηλητηριαστούμε. Και πώς όμως προσδιορίζεται εξ αρχής η ημερομηνία λήξης που αναγράφεται στο μπουκάλι; Μπαίνει μια ημερομηνία αυθαίρετα ή υπάρχει ορισμένο κριτήριο και ποιο είναι αυτό;

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνει ο μέσος άνθρωπος στην εποχή της ταχύτητας, όταν ψάχνει απαντήσεις σε ένα οποιοδήποτε –εύκολο ή δύσκολο– ερώτημα; Αναζήτηση στο Google, που μάλιστα προσφέρει και επισκόπηση ΑΙ, στην οποία διαβάζουμε: «Το εμφιαλωμένο νερό δεν λήγει με την έννοια που λήγουν τα τρόφιμα. Η ημερομηνία λήξης που αναγράφεται στη φιάλη αφορά κυρίως τη συσκευασία (πλαστική φιάλη) και όχι το νερό καθαυτό. Το νερό δεν αλλοιώνεται με τον ίδιο τρόπο που αλλοιώνονται τα τρόφιμα».

Γιατί τότε αναγράφεται η ημερομηνία λήξης; Η τεχνητή νοημοσύνη δίνει και πάλι την απάντηση: «Η πλαστική φιάλη μπορεί να φθείρεται με την πάροδο του χρόνου και να απελευθερώνει ουσίες στο νερό. Η ημερομηνία λήξης ενημερώνει για την ασφάλεια της συσκευασίας και όχι του νερού», όπως επίσης «Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, η ποιότητα του νερού μπορεί να επηρεαστεί ελαφρώς, αλλά δεν καθίσταται επικίνδυνη για κατανάλωση».

Η ιστορία γύρω από την εισαγωγή της πατάτας στην Ελλάδα ή γιατί η 28η Φεβρουαρίου θα μπορούσε να ανακηρυχθεί και «εθνική μέρα πατάτας»

Όλοι έχουμε ακούσει την ιστορία –στην πραγματικότητα το μύθο– για το πώς ο Ιωάννης Καποδίστριας κατάφερε να διαδώσει την καλλιέργεια της πατάτας στους επαναστατημένους Έλληνες προς τα τέλη της τρίτης δεκαετίας του 19ου αιώνα με ένα τέχνασμα. Βέβαια οι πηγές δεν συμφωνούν ακριβώς στο υποτιθέμενο τέχνασμα του πρώτου κυβερνήτη κι αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό να καταλάβουμε ότι πρόκειται για μύθο και όχι για ιστορική αλήθεια.

Εντόπισα μία εκδοχή (εφημερίδα Εστία, 20.10.1914) που υποστηρίζει ότι ο Ι. Καποδίστριας διέταξε να αφεθεί ένα μεγάλο φορτίο πατατών στην προκυμαία του Ναυπλίου χωρίς καμία απολύτως επίβλεψη, ώστε οι διερχόμενοι από το σημείο άνθρωποι του λαού άρχισαν να κλέβουν τις παρατημένες πατάτες κάτω από τα σκοπίμως «στραβά μάτια» των αρχών.

Υπάρχει φυσικά και η μακράν δημοφιλέστερη εκδοχή, ότι στην προκυμαία της Αίγινας (και όχι του Ναυπλίου), διοργανώθηκαν συλλαλητήρια διαμαρτυρίας  αγανακτισμένων πολιτών που κατηγορούσαν τον Καποδίστρια ως «προδότη» και «άθεο», που ήθελε να καταστρέψει το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού με τις πατάτες, και ότι ως απάντηση ο κυβερνήτης διέταξε την αυστηρή φρούρηση του φορτίου, που αρχικά συναντούσε την πλήρη αδιαφορία των ντόπιων, εντός αποθηκών, με αποτέλεσμα οι ντόπιοι ν’ αλλάξουν σιγά σιγά μυαλά υπό το σκεπτικό ότι για να φυλάσσεται τόσο αυστηρά αυτός ο άγνωστος καρπός, θα πρέπει να ήταν και πολύτιμος. Και κάπως έτσι, υπό την ανοχή των φρουρών οι πατάτες σύντομα εξαφανίστηκαν!

Δύο καλοκαιρινά ποτά του... 19ου αιώνα!

Μια από τις σημαντικότερες αθηναϊκές εφημερίδες στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν η Εφημερίς, στο δυναμικό της οποίας ανήκαν άνθρωποι των γραμμάτων, αλλά και πολλοί δημοσιογράφοι που αργότερα σταδιοδρόμησαν στην πολιτική. Μία από τις στήλες της εφημερίδες ήταν και «ΤΟ ΠΙΑΤΟΝ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ» με καθημερινές προτάσεις για την κουζίνα, καθώς η εφημερίδα απευθυνόταν σε όλη την οικογένεια και δεν περιοριζόταν μόνο στην τρέχουσα πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα. Στο φύλλο της 10.05.1893, ο συντάκτης της στήλης, κατόπιν απαίτησης των αναγνωστών, μοιράστηκε δύο προτάσεις για «θερινά ποτά» εν όψει του επερχόμενου, πάντα ζεστού ελληνικού καλοκαιριού.

Ποιο ήταν το εθνικό φαγητό των Ελλήνων πριν τη φασολάδα;

Ποιο είναι το εθνικό φαγητό των Ελλήνων; Ένας ξένος θα υποθέσει πιθανότερα ότι το πιο χαρακτηριστικό φαγητό της Ελλάδας είναι ο μουσακάς ή ο γύρος. Ένας Έλληνας σχετικά μεγάλης ηλικίας -ή και μικρότερος που άκουσε από τους γονείς και τους παππούδες του τα περί φασολάδας- θα επέλεγε ως απάντηση ένα από τα λιγότερο δημοφιλή πιάτα της ελληνικής κουζίνας, ιδιαίτερα μεταξύ των παιδιών.

Κακά τα ψέματα, η φασολάδα είναι μεν ένα φαγητό που δεν έχει εκλείψει από το ελληνικό τραπέζι, όμως θεωρείται λιγότερο ελκυστική απ’ όσο θα περίμενε κανείς από ένα πιάτο υποτίθεται «εθνικό». Αντίθετα, με βάση τη δημοφιλία, σήμερα ως «εθνικά πιάτα» θα μπορούσαμε να περιγράψουμε μάλλον φαγητά όπως το παστίτσιο, τις τηγανητές πατάτες συνοδεία μιας μερίδας κρέατος, το αρνάκι στη σούβλα (που είναι συνδεδεμένο και με το παραδοσιακό ελληνικό Πάσχα) και γενικότερα φαγητά με βάση ή απαραίτητο συστατικό στοιχείο το κρέας.

Τα πρώτα καλαμάκια στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1888 και οι... αντιδράσεις!

Μέχρι τον Ιούλιο του 1888, τα καλαμάκια ήταν άγνωστα για τους περισσότερους Αθηναίους. Τα ήξερα και τα είχαν χρησιμοποιήσει μόνο όσοι ταξίδευαν στο εξωτερικό και κυρίως στο Παρίσι, όπου απολάμβαναν γρανίτες και παγωμένους καφέδες, ροφήματα επίσης παντελώς άγνωστα στο μέσο Αθηναίο της εποχής. Τα πρώτα καλαμάκια ήρθαν στην Αθήνα μαζί με τις πρώτες γρανίτες χάρη στον ζαχαροπλάστη Κωστή Γιαννάκη, που είχε το πιο διάσημο ζαχαροπλαστείο της πρωτεύουσας (βρισκόταν στην αρχή της οδού Ερμού) και διαρκώς εισήγαγε πολλές καινοτομίες για τους πελάτες του.

Γνώριζε το μουρουνέλαιο Μόλερς όποιος έζησε στα χρόνια του Κωνσταντίνου Κανάρη, του μπουρλοτιέρη;

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μεγάλη διαφημιστική εκστρατεία γύρω από το μουρουνέλαιο, κυρίως από την εταιρία Moller’s, η οποία μάλιστα έχει παρουσιάσει αρκετά επιτυχημένα κλιπάκια, υπό την έννοια ότι έχουν γίνει αντικείμενο συζήτησης. Τώρα, το αν θα επιλέξετε το μουρουνέλαιο Μόλερς ή κάποιας άλλης εταιρίας, αυτό είναι δική σας επιλογή· πιθανόν να μπορεί να σας διαφωτίσει σχετικά ο φαρμακοποιός που εμπιστεύεστε, αλλά δεν θα μπω στη διαδικασία να σας συστήσω το ένα ή το άλλο προϊόν, γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός του αφιερώματος που διαβάζετε.

Αφορμή αποτελεί ένα από τα διαφημιστικά σποτ της εταιρίας Moller’s, εκείνο στο οποίο ένας παππούς συζητάει με τον εγγονό του σε μια βάρκα την ώρα του ψαρέματος και του αποκαλύπτει ότι ακόμα και ο δικός του παππούς (δηλαδή ο προ προπάππους του μικρού) έπινε το μουρουνέλαιο της συγκεκριμένης εταιρίας. Εντυπωσιασμένο το παιδάκι αναφωνεί: «Κι ο παππούς σου;», για ν’ αναρωτηθεί στη συνέχεια: «Και πότε έζησε ο παππούς σου;» και ν’ ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος μεταξύ παππού και εγγονού: «Τον καιρό του Κωνσταντίνου Κανάρη!»· «Του μπουρλοτιέρη;»· «Ναιιιιι, του μπουρλοτιέρη! Μπαμ! μπαμ! μπαμ!». Και το ερώτημα είναι… είχε έρθει το μουρουνέλαιο Μόλερς στην Ελλάδα όσο ζούσε ο Κωνσταντίνος Κανάρης ή τέλος πάντων θα μπορούσε να το γνωρίζει κάποιος που έζησε στα χρόνια του μπουρλοτιέρη;

Η ταβέρνα "Μεθυσμένο Καράβι" και ο "Δεκάλογος του Μπεκρή"

Τα παραδοσιακά ταβερνάκια της Πλάκας αποτελούν τη γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα μιας πυκνοκατοικημένης και κοσμοπολίτικης πόλης, όπως είναι η σημερινή Αθήνα. Λείπουν όμως και κάποιες ταβέρνες που κάποτε άφησαν το δικό τους ιδιαίτερο στίγμα και έγραψαν ιστορία στην ζωή της περιοχής, όπως για παράδειγμα η λογοτεχνική ταβέρνα «Μεθυσμένο Καράβι», ιδιοκτησία του λογοτέχνη Μίχου Κάρη (φιλολογικό ψευδώνυμο του Μιχαήλ Καρυστινού), που για μια εικοσαετία, μεταξύ 1942 και 1962, υποδεχόταν τους φίλους του κρασιού στην οδό Αφροδίτης 7 στην Πλάκα.

Το μυστικό για το κόψιμο του τσιγάρου βρίσκεται μήπως στην ελάττωση του αλκοόλ;

Έστω ότι μια από τις μεγάλες αποφάσεις που πήρατε για τη νέα χρονιά, είναι να κόψετε το κάπνισμα. Πώς θα το καταφέρετε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο; Ρωτώντας θα πάρετε διαφορετικές γνώμες: άλλος το έκοψε μαχαίρι με τη θέλησή του και μόνο, άλλος το περιόρισε σταδιακά, άλλος έβαλε ειδικό τσιρότο στο σώμα του, άλλος το γύρισε στο ηλεκτρονικό κλπ. Μήπως όμως να μειώνατε την κατανάλωση αλκοόλ για σίγουρα αποτελέσματα;

Μπορεί το αλκοόλ να βοηθήσει τις επιδόσεις μας στην εκμάθηση ξένων γλωσσών;

Το χάος που επικρατεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο αποδεικνύεται μεταξύ άλλων και από τις αναπάντεχες έρευνες που σκαρφίζονται ορισμένοι θέλοντας να βρουν κάποια διασύνδεση ανάμεσα σε δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Κάπως έτσι Βρετανοί και Ολλανδοί ερευνητές θέλησαν να ανακαλύψουν αν το αλκοόλ βοηθάει, δυσκολεύει ή απλά αφήνει ανεπηρέαστες τις επιδόσεις μας στην εκμάθηση ξένων γλωσσών.

Πώς το "τελευταίο μπέργκερ που πουλήθηκε στην Ισλανδία" διατηρείται αναλλοίωτο επί εννιά χρόνια!

Μπορεί η Ισλανδία να ήταν το χαϊδεμένο κράτος των ΗΠΑ ήδη από το 1941, όταν η ισλανδική κυβέρνηση προσκάλεσε τους Αμερικανούς ν' αναλάβουν την άμυνα της χώρας σε δύσκολους και επικίνδυνους καιρούς, όμως ένα από τα κατεξοχήν σύμβολα της μεταπολεμικής αμερικανικής οικονομίας, η αλυσίδα φαστ φουντ McDonald's, άνοιξε το πρώτο της κατάστημα στην πρωτεύουσα Ρέικιαβικ μόλις στις 9 Σεπτεμβρίου 1993, όταν στην Ελλάδα το πρώτο εστιατόριο McDonald's είχε εγκαινιαστεί σχεδόν δυο χρόνια νωρίτερα (12 Νοεμβρίου 1991). Στην Ισλανδία βέβαια το γεγονός πήρε μεγάλες διαστάσεις, καθώς στα εγκαίνια έδωσε το παρόν και ο τότε πρωθυπουργός  της χώρας. 

Μια ελληνική σαλάτα από... τη Νέα Ζηλανδία!

Σερρφάροντας στο ίντερνετ, στο δημοφιλές νεοζηλανδέζικο πόρταλ www.stuff.co.nz εντόπισα την παρακάτω συνταγή για μια «ελληνική πράσινη σαλάτα» με βασικό συστατικό το μαρούλι. «Φαίνεται ότι είναι νόστιμη σαλάτα, αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω τι την κάνει ελληνική» αναρωτιέται ένας από τους σχολιαστές του δημοσιεύματος (που περιλαμβάνει και άλλες συνταγές μεσογειακής διατροφής, η μία εκ των οποίων περιλαμβάνει και τυρί φέτα, χωρίς όμως το φαγητό να ταυτοποιείται ως «ελληνικό») και θα συμφωνήσω μαζί του. Ίσως ο εμπνευστής της να τη βάφτισε «ελληνική», επειδή συνιστά τη χρησιμοποίηση μαρουλιού ποικιλίας ρομάνα, που καλλιεργείται μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα, αν και εναλλακτικά επιτρέπει τη χρήση της ποικιλίας των μαρουλιών παγόβουνου, που όμως συναντάται στην Ιταλία και της βορειότερες χώρες!

Ο καφές φραπέ που απολάμβαναν οι επισκέπτες στις... προπολεμικές Διεθνείς Εκθέσεις της Θεσσαλονίκης!

Με την πατρότητα του παραδοσιακού καφέ να αποτελεί σημείο έριδας μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων (είναι ελληνικός ή τούρκικος;), δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο φραπέ αποτελεί μια καθαρά ελληνική εφεύρεση. Ειδικά το φραπόγαλο αποτελεί ένα είδος εθνικού καφέ, αφού είναι μακράν η δημοφιλέστερη επιλογή τόσο στα καφέ όσο και στα σπίτια (σε πιο νέες ηλικίες κυρίως και οπωσδήποτε τα καλοκαίρια σε μια ευρύτερη ηλικιακή γκάμα).

Ίσως η πιο περίεργη συμβουλή για το πώς θα ξεπεράσετε το χωρισμό

Φανταστείτε το σκηνικό από σίριαλ του Λευτέρη Καπώνη. Ένας φρεσκοχωρισμένος άνδρας τα πίνει μόνος του στο μπαρ για να ξεχάσει και παράλληλα πιάνει ψιλή κουβέντα με τον μπάρμαν, ο οποίος πάντα έχει τη σωστή λύση για όλα τα προβλήματα, ένα είδος γκουρού των ανθρώπινων σχέσεων. Βέβαια, σε σίριαλ του Καπώνη ο πρωταγωνιστής μας δεν θα ήταν γκέι (ή αν ήταν, θα απεικονιζόταν μάλλον ως καρικατούρα), όπως ο νεαρός Ιάπωνας που μοιράστηκε μέσω τουίτερ την παράξενη συμβουλή που του έδωσε ο μπαρτέντερ ενός κλαμπ στην πατρίδα του. Επειδή όμως σε θέμα σχέσεων και κυρίως χωρισμού, δεν υπάρχουν διακρίσεις ανάλογα με το φύλο ή τις σεξουαλικές προτιμήσεις αυτού που υποφέρει, διαβάστε την εξαιρετικά πρωτότυπη και οπωσδήποτε αναπάντεχη συμβουλή του Ιάπωνα μπαρτέντερ κι αν θέλετε, δοκιμάστε τη κι εσείς – δεν έχετε και τίποτα να χάσετε, εκτός από λίγα χρήματα – μήπως τέλος πάντων καταφέρετε να ξεπεράσετε εκείνον ή εκείνη που έχει στοιχειώσει τα όνειρά σας από τη μέρα που σας χώρισε.

2300 Αμερικανοί τραυματίστηκαν εξαιτίας της πίτσας το 2017. Πώς δεν θα συμβεί το ίδιο και σ' εσάς!

Εντάξει... Ότι η πίτσα δεν κατατάσσεται μεταξύ των πιο υγιεινών, αλλά αντιθέτως βρίσκεται σε περίοπτη θέση μεταξύ των πλέον ανθυγιεινών τροφών, το ξέρουμε όλοι λίγο πολύ - ακόμη και οι πλέον φανατικοί οπαδοί! Υπάρχουν βέβαια και οι χορτοφαγικές πίτσες, που κάνουν τη διαφορά, αλλά οι συνηθισμένες πίτσες με τυριά και σαλάμια τουλάχιστον, συν κάποιες ιδιαίτερες γεύσεις με διπλά τυριά, αβγά, κρέατα και ό,τι άλλο λιπαρό και εκρηκτικά φονικό μπορεί να φανταστεί ένας εξαιρετικά λαίμαργος ανθρώπινος νους, μπορούν κυριολεκτικά να σκοτώσουν, όταν το μέτρο εκλείψει. Συνήθως βέβαια, όταν πλέον συμβεί το μοιραίο, η πίτσα δεν αφήνει τα ίχνη της, αλλά αυτά συγχέονται με τα ίχνη άλλων ανθυγιεινών και εξίσου - ίσως και περισσότερο - επικίνδυνων τροφών. Όταν όμως πρόκειται για απλά καθημερινά ατυχήματα, που μπορούν να στείλουν τον οποιονδήποτε στο νοσοκομείο στα καλά καθούμενα, οι ευθύνες της πίτσας δεν μπορούν να κρυφτούν εύκολα.

Γιατί οι Ιάπωνες σερβιτόροι δεν παίρνουν φιλοδωρήματα και πώς αποζημιώνονται!

Δεν ξέρω πόσοι Έλληνες έχουν τα χρήματα αλλά και την υπομονή για να ταξιδέψουν μέχρι την Ιαπωνία, αν όμως είστε ένας από αυτούς, θα προσέξετε ότι οι Ιάπωνες δεν συνηθίζουν ν' αφήνουν φιλοδωρήματα (πουρμπουάρ, όπως λένε και οι Γάλλοι, δηλαδή λίγα χρήματα "για να πιει" κάτι ο σερβιτόρος). Δεν βρέθηκα ποτέ σε διπλανό τραπέζι ελληνικού εστιατορίου με Ιάπωνα τουρίστα, αλλά φαντάζομαι ότι τη συνήθειά τους αυτήν δεν την αλλάζει ο ευγενής αυτός λαός της Άπω Ανατολής ούτε στις ανά τον κόσμο εξορμήσεις αναψυχής του. Μην βιαστείτε να τους κακολογήσετε, αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι περισσότεροι Ιάπωνες υποτίθεται ότι είναι τσιγκούνηδες, αλλά η συνήθεια αυτή, της αποφυγής φιλοδωρήματος, είναι γερά εδραιωμένη σε όλους - ανοιχτοχέρηδες και σφιχτοχέρηδες - και οφείλεται στη γενικότερη ιαπωνική κουλτούρα. 

Ο γολγοθάς για το ιδανικό βράσιμο και ξεφλούδισμα των αβγών!

Ακούμε καμιά φορά γνωστούς ή φίλους να δηλώνουν με στόμφο ότι δεν μπορούν να βράσουν ούτε αβγό. Όσοι δεν έχουμε αποπειραθεί καν ένα παρόμοιο εγχείρημα, δηλαδή να βράσουμε αυτήν την εξαιρετικά θρεπτική τροφή που μας προσφέρει η κότα, νομίζουμε ότι ο γνωστός μας υπερβάλλει αστεϊζόμενος θεωρώντας ότι σιγά το δύσκολο, να βράσει κανείς ένα αβγό. Φυσικά το ίδιο νομίζουμε και για το βράσιμο των μακαρονιών μέχρι να διαπιστώσουμε ότι ένα απαραίτητο μυστικό για την επιτυχία τους είναι η ρίψη της σωστής ποσότητας αλατιού, όπως επίσης και για το τηγάνισμα της λατρεμένης πατάτας μέχρι που τα βρίσκουμε μπαστούνια στο περιβόητο ξεφλούδισμα (ειδικά όσοι είμαστε αριστερόχειρες), αλλά και στη συνέχεια, όταν πρέπει να προσέχουμε να μην αρπάξει καμιά πατάτα την ώρα του τηγανίσματος - και πώς να μην αρπάξει όταν σπάνια θα βρεθούν δυο πατάτες κομμένες στο ίδιο μέγεθος!

Αγαπημένα φαγητά, που οι Ιάπωνες μπορούν να τα απολαμβάνουν και σε περίεργες γεύσεις!

Οι Ιάπωνες είναι ένας ιδιαίτερος λαός, που ακολουθεί μεν τις τάσεις του δυτικού πολιτισμού, όμως πάντα προσδίδει σ' αυτές το δικό του, ξεχωριστό στίγμα. Αυτό φαίνεται στη μουσική, στη μόδα ή ακόμα και στο φαγητό. Ας εστιάσουμε στο τελευταίο. Οι αλυσίδες φαστ φουντ μια χαρά βασιλεύουν στις μεγάλες ιαπωνικές πόλεις, όμως αυτές δεν στέκονται μόνο στα κλασικά πιάτα, αλλά κάνουν και δικές τους, ιδιαίτερες προτάσεις είτε σε επίπεδο εξωτερικής εμφάνισης είτε και περιεχομένου. Σνακ δημοφιλή σ' όλον τον πλανήτη, κυκλοφορούν στην Ιαπωνία και σε γεύσεις, που δύσκολα θα μπορούσε να σκεφτεί και ο πιο προχωρημένος νους. Και βέβαια, δεν είναι απλά τα φαγητά του εμπορίου που διεκδικούν ιδιαίτερες πινελιές, αλλά οι Ιάπωνες έχουν ιδιαίτερες γευσιγνωστικές προτάσεις και σε απλά γεύματα που ετοιμάζουν στα σπίτια τους. Πάρτε μια ιδέα.

Παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή; Ο τύπος που σαβουριάζει 4000 θερμίδες σ' ένα γεύμα την ημέρα και παραμένει φέτες

Τα λιγουρεύεστε; (πηγή: www.instagram.com/blake_201/)

Στις φωτογραφίες δίπλα βλέπετε τον Μπλέικ Χόρτον την ώρα του φαγητού. Ο Μπλέικ, 34 ετών με καταγωγή από το Πάραμους του Νιου Τζέρσεϊ, είναι ένας ακόμη Ίνστα σταρ, ένας τύπος δηλαδή την ύπαρξη του οποίου κανονικά θα γνώριζαν μόνο η οικογένεια και οι φίλοι του, αλλά χάρη στο Ίνσταγκραμ έχει αποκτήσει εκατοντάδες χιλιάδες "φίλους" (223.000 ακόλουθοι μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές)!

Γιατί οι Γάλλοι συνηθίζουν να τρώνε κρέπες στις 2 Φεβρουαρίου;

Στις 2 Φεβρουαρίου, η εκκλησία γιορτάζει την Υπαπαντή, δηλαδή την εμφάνιση του Ιησού στο ναό σαράντα μέρες μετά τη γέννησή του, όπως γινόταν με όλα τα πρωτότοκα αγόρια σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή. Η γιορτή αυτή δεν είναι μόνο ελληνική ή ορθόδοξη υπόθεση, αλλά γιορτάζεται και στις δυτικές εκκλησίες. Στη Γαλλία μάλιστα η μέρα αυτή, που στα γαλλικά ονομάζεται La Chandeleur, είναι συνδεδεμένη μ' ένα εξαιρετικά γευστικό έθιμο, καθώς οι Γάλλοι συνηθίζουν να τη γιορτάζουν τρώγοντας κρέπες - όχι όλη μέρα, αλλά το βράδυ!

Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση με φωτεινά μπισκότα

Η ιδέα για τα διακοσμητικά μπισκότα δεν είναι δική μου ούτε έχω δοκιμάσει να την εκτελέσω, γιατί η σχέση μου με τη μαγειρική δεν είναι η καλύτερη δυνατή, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια συνταγή με βασικό στοιχείο την ζύμη, η οποία απαιτεί ειδική τεχνική για να πετύχει. Τη βρήκα όμως πολύ έξυπνη ως ιδέα, ένας εναλλακτικός τρόπος να διακοσμήσουμε το σπίτι μας με κάτι φαγώσιμο και μάλιστα μ' ένα κατεξοχήν χριστουγεννιάτικο επιδόρπιο, όπως είναι τα μπισκότα. Αν έχετε υπόψη κάποια δικιά σας συνταγή παρασκευής μπισκότων ακολουθήστε την μέχρι το στάδιο που έχει ετοιμαστεί το ζυμάρι και ετοιμάζεστε να το κόψετε σε σχήματα με τις ειδικές φόρμες, που πωλούνται στο εμπόριο.