5 φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν ότι η πρωτεύουσα της Ελβετίας αποτελεί παράδεισο για τις γάτες

Είναι η Ελβετία το καλύτερο μέρος για να ζουν οι γάτες; Αυτό ισχυριζόταν το περιοδικό National geographic το 2019. Ο λόγος; «Έχουν ελευθερία, αυτονομία και τη δική τους γατοκεντρική αρχιτεκτονική. Στη μια πλευρά κάποιας πολυώροφης μονοκατοικίας ή κάποιας πολυκατοικίας συνήθως κατασκευάζονται σκάλες και ράμπες, σχεδιασμένες κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν οι γάτες να έρχονται και να φεύγουν όποτε θέλουν».

Αφορμή για το σχόλιο του περιοδικού ήταν το βιβλίο μιας Γερμανίδας φωτογράφου, της Μπριγκίτε Σούστερ, με τίτλο «Arcatecture – Swiss Cat Ladders». Το βιβλίο προκάλεσε αίσθηση και ακολούθησε σειρά σχετικών αφιερωμάτων σ’ όλον τον κόσμο, αναπαράγοντας από αυτό διάφορες φωτογραφίες με σκάλες που υπάρχουν σε πολλά σπίτια της ελβετικής πρωτεύουσας, της Βέρνης, οι οποίες –τηρουμένων των αναλογιών– θυμίζουν κάπως τις λεγόμενες «σκάλες υπηρεσίας» των παλιών σπιτιών, μόνο που αυτές στη Βέρνη, αλλά και σε άλλες πόλεις και χωριά της χώρας των Άλπεων, είναι αφιερωμένες αποκλειστικά και μόνο στις γάτες.

Η αποκριάτικη εμφάνιση που έκανε πάταγο στη Θεσσαλονίκη στα τέλη της δεκαετίας του '40 (φωτογραφίες)

Στις 23 Φεβρουαρίου 1947, οι Θεσσαλονικείς βρέθηκαν μπροστά σε μια τεράστια όσο και αναπάντεχη έκπληξη. Είκοσι δύο μήνες μετά την αυτοκτονία του, ο Αδόλφος Χίτλερ περπατούσε στους δρόμους της πόλης συνοδευόμενος από την ακολουθία του! Ήταν λοιπόν ζωντανός ο Γερμανός δικτάτορας, που είχε σπείρει το θάνατο και την καταστροφή στην Ευρώπη; Και τι γύρευε στη νύφη του Θερμαϊκού;

Η Θεσσαλονίκη ήταν η πρώτη μεγάλη ελληνική πόλη που έπεσε στα χέρια των Γερμανών στις 9 Απριλίου 1941 και επί 42 μήνες οι κάτοικοί της βίωσαν όλες τις βαρβαρότητες που χαρακτήρισαν τη γερμανική κατοχή (κατάργηση κάθε μορφής ελευθερίας, βασανιστήρια των αντιφρονούντων, εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού, πείνα), ήταν όμως και η πρώτη πόλη πανευρωπαϊκά, όπου ιδρύθηκε μια αντιστασιακή οργάνωση (η «Ελευθερία») το Μάιο του 1941.

Το Φεβρουάριο του 1947 οι εφιαλτικές μνήμες ήταν νωπές, όμως οι Θεσσαλονικείς όχι απλά δεν τρόμαξαν στη θέα του Χίτλερ να περπατά στους δρόμους της πόλης τους, αλλά τον αποθέωσαν, καθώς στο πρόσωπό του αναγνώρισαν τον συμπολίτη τους Ν. Σουσάνη, ο οποίος –διαθέτοντας προφανώς άφθονο μαύρο χιούμορ– είχε την έμπνευση μιας πραγματικά πρωτότυπης αποκριάτικής στολής, ένας ευφυέστατος τρόπος να ξορκιστεί το κακό που είχε προκαλέσει ο –νεκρός πλέον– αιμοδιψής δικτάτορας με το χαρακτηριστικό (για τα καρναβάλια) μουστάκι και τις χαρακτηριστικές (για τα καρναβάλια) νευρικές κινήσεις του σώματός του.

Αγαπημένοι Έλληνες ηθοποιοί σε σπάνιες, παλιές φωτογραφικές εμφανίσεις τους στον ελληνικό τύπο

Ανατρέχοντας στα φύλλα παλιών εφημερίδων, κάποιες φορές βρισκόμαστε προ ευχάριστων εκπλήξεων. Ο λόγος γίνεται για φωτογραφικές εκπλήξεις, που μας δίνουν την ευκαιρία να δούμε αγαπημένα πρόσωπα του θεάματος σε πολύ μικρότερη ηλικία από αυτήν που τους γνωρίσαμε ως θεατές. Αυτή είναι και η επιθυμία του παρόντος αφιερώματος, να μοιραστούμε άγνωστες ή ελάχιστα γνωστές φωτογραφίες αγαπημένων ηθοποιών γυρνώντας το χρόνο πολλά χρόνια πίσω.

Ένας από τους πιο γνωστούς και πιο αγαπημένους Έλληνες ηθοποιούς –για πολλά χρόνια και παρουσιαστής ειδήσεων στην ΕΡΤ όπως θυμούνται οι παλιότεροι– είναι ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος. Εγγονός της σπουδαίας και βραβευμένης με Όσκαρ ηθοποιού Κατίνας Παξινού, για την οποία συχνά μιλάει στις συνεντεύξεις του, ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος έκανε το φωτογραφικό ντεμπούτο του στις σελίδες του ελληνικού τύπου σε ηλικία μόλις 3.5 ετών στο πλευρό της διάσημης γιαγιάς του, αλλά και του μεγαλύτερου αδελφού του, Φαίδωνα. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος στις 19 Μαΐου 1951.

Οι πρώτες καμηλοπαρδάλεις που γεννήθηκαν στην Ελλάδα

Ζώο που εντυπωσιάζει με το τεράστιο ύψος του, χωρίς όμως να τρομάζει τους ανθρώπους μιας και είναι φυτοφάγο, η καμηλοπάρδαλη δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη από τους επισκέπτες ενός ζωολογικού κήπου. Κι αν σήμερα χάρη στην τηλεόραση και το ίντερνετ μπορούμε να θαυμάσουμε όσο συχνά θέλουμε αυτό το κατεξοχήν αφρικανικό άκακο θηλαστικό, στην Ελλάδα των αρχών του 20ου αιώνα ο μοναδικός τρόπος να το θαυμάσει κανείς –πέρα ίσως από κάποια εικονογραφημένα βιβλία– ήταν με μια επίσκεψη στο ζωολογικό κήπο του Παλαιού Φαλήρου. Πώς βρέθηκαν εκεί; Τις δύο καμηλοπαρδάλεις του Κήπου, μία αρσενική και μία θηλυκή, τις είχε φέρει από την Αλεξάνδρεια ο εκ Κύπρου Λοΐζος Ν. Λοΐζου δαπανώντας ένα πολύ σεβαστό για την εποχή ποσό.

Μικρές πληροφορίες από το μακρινό παρελθόν της ελληνικής κοινότητας του Σουδάν

Με αφορμή τον ακήρυχτο εμφύλιο στο Σουδάν και την αγωνία για την τύχη της ελληνικής κοινότητας που διαμένει στη βορειοαφρικανική χώρα, επιχειρώ μια αναδρομή στο μακρινό παρελθόν της ελληνικής παρουσίας εκεί.

1. Στα τέλη του 1885 οι εφημερίδες έγραψαν τα ονόματα των Ελλήνων που διέμεναν στο Σουδάν. Αυτοί ήταν οι: Σ. Καλαματιανός (από τη Σάμο), Δ. Κουκουρέπας (από την Πελοπόννησο), Δημ. Μιτυληναίος, Ανδρέας Πιλίτσης (από την Ύδρα), Παντελής Δημητρούλιας (από τη Λήμνο), Γεώργιος Κόκκος, Παναγ. Τρόμπας, Γιούσεφ Σάσα (Ισραηλίτης), Μ. Διακοϊωαννίδης, Αργυρώ Διακοϊωαννίδου, Νικόλαος Παπά, Αδάμ Παντελής Χαραλάμπου, Απόστολος Κατουβίνης, Π. Βαρελάς, Αρτίν Ωρολογάς, Ανδριάνα και Αικατερίνη Σολ, Ν. Γεωργίου, Γ. Αγασθένης, Β. Ηλιάδης, Ν. Βικιαρέλης, Σταύρος Μανοηλίδης, Α. Λάσκαρης, Ναούμ Μπέλετ, Ν. Μάνεσης, Α. Κόγιας, Φωκίων Φιλιππίδης, Ν. Τσαγκαρούφ, Ν. Ριγόπουλος, Ν. Μάριαμ, Ι. Δερμιτζάκης, Σ. Παπαδάκης, Ι. Στεργίου, Γ. Στάντζος, Δ. Περδικάκης, Μ. Θωμάς, Ν. Κουβαράς, Δ. Γεωργόπουλος, Νασήμ Μουρίνος

Η πρωτότυπη πρόταση για πασχαλινό χτένισμα από ελληνοαμερικανό κομμωτή το 1962

Μια μικρή διασημότητα κέρδισε ο ελληνοαμερικανός κομμωτής Τζέρι Λουκάτος, ιδιοκtήτης του κομμωτηρίου Pandora, τον Απρίλιο του 1962 προτείνοντας μια εντελώς πασχαλινή κουπ: αντικατέστησε τα καρούλια στα μαλλιά ενός μοντέλου με... αβγά και έβγαλε μια φωτογραφία η οποία αναπαράχθηκε από εφημερίδες της Νέας Υόρκης, όπως η New York Mirror και η Journal American. Βέβαια στην εποχή των σόσιαλ μίντια μια τέτοια πρόταση θα έκανε το γύρο του κόσμου και θα έκλεβε πραγματικά τις εντυπώσεις, ειδικά αν υπήρχε και βίντεο που θα έδειχνε το μοντέλο να σηκώνεται από την καρέκλα και να περπατάει. Καλά, αν η κοπέλα κατάφερνε ν' ανέβει ακόμη και σκάλες με τόσα αβγά στα μαλλιά, τόσο η ίδια όσο και ο κομμωτής θα έλυναν το οικονομικό τους πρόβλημα διά βίου. 

Ποιες ομάδες υποστήριζαν στο ποδόσφαιρο οι Έλληνες σταρ της δεκαετίας του 1960;

Τη δεκαετία του ’60, όταν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι influencers αποτελούσαν τρελό σενάριο επιστημονικής φαντασίας, τα «είδωλα» του μέσου Έλληνα είχαν κυρίως τρεις πηγές προέλευσης: το ποδόσφαιρο, τον κινηματογράφο και το τραγούδι. Ο δε συνδυασμός τους πάντα προσείλκυε το ενδιαφέρον είτε επρόκειτο για κάποιον -πραγματικό ή φημολογούμενο- ερωτικό δεσμό αγαπημένου ποδοσφαιριστή με μία σταρ του κινηματογράφου ή του τραγουδιού είτε για κάποιο γκάλοπ του τύπου σχετικά με τις οπαδικές προτιμήσεις αγαπημένων καλλιτεχνών της εποχής.

Το 1962 στον τύπο δημοσιεύτηκαν τουλάχιστον δύο γκάλοπ με αυτό το ερώτημα, τα οποία εντόπισα... εξ αντανακλάσεως: το ένα αναδημοσιεύτηκε στο νεοϋορκέζικο Εθνικό Κήρυκα στις 08.07.1962, ενώ το δεύτερο μνημονεύτηκε σ’ ένα αφιέρωμα του αείμνηστου Πάνου Γεραμάνη το 1993 (το οποίο επίσης εντόπισα από αναδημοσίευσή του στην ελληνική εφημερίδα της Νέας Υόρκης).

Η ελιά του Πλάτωνα

Ζωντανός συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Ελλάδα του 21ου αιώνα και τη «χρυσή» εποχή του ελληνικού πνεύματος τον 4ο και τον 5ο αιώνα π.Χ., η γνωστή και ως «ελιά του Πλάτωνα» στεκόταν επί χιλιετίες στην Ιερά Οδό χωρίς να καταστραφεί ούτε από το πέρασμα του χρόνου ούτε από τα ακραία καιρικά φαινόμενα (όπως για παράδειγμα η θύελλα του 1852 που έριξε έναν από τους στύλους του Ολυμπίου Διός) ούτε από τα κανόνια του Μοροζίνη, θύμα των οποίων αποτέλεσε ένα μεγάλο τμήμα του Παρθενώνα το μακρινό 1687. Τελικά, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το δένδρο αποδείχτηκε ότι ήταν ένα από τα επιτεύγματα του 20ου αιώνα και πιο συγκεκριμένα ένα από τα λεωφορεία που κυκλοφορούν νυχθημερόν στους δρόμους της Αθήνας, το οποίο έπεσε πάνω στο δένδρο τον Οκτώβριο του 1976 προκαλώντας μεγάλη ζημιά στον κορμό του. Έτσι αποφασίστηκε η μεταφορά και φύλαξη της ελιάς στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο, όπου διατηρείται μέχρι σήμερα παρά τις ανυπόστατες φήμες που είχαν κυκλοφορήσει το 2013 ότι δήθεν ο κορμός της είχε γίνει καυσόξυλα. 

Φωτογραφίες της χιονισμένης Αθήνας στις αρχές του 20ου αιώνα (bonus η χιονισμένη Λαμία του 1908)

Μπορεί στην Αθήνα να μην χιονίζει και πολύ συχνά τις τελευταίες δεκαετίες, φαίνεται όμως ότι στις αρχές του 20ου αιώνα οι επισκέψεις του χιονιά ήταν συχνότερες στην ελληνική πρωτεύουσα. Σημαντικοί φαίνεται ότι ήταν οι χιονιάδες του 1907 και του 1911 (τον οποίο οι εφημερίδες παρομοίαζαν με εκείνον του '07), ενώ μια χιονοθύελλα άσπρισε το τοπίο και στις αρχές του 1908. Οι παρακάτω φωτογραφίες μας μεταφέρουν σε μια αγνώριστη Αθήνα κάτω από αυτές τις ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες.

3 σύνορα κρατών που είναι ορατά από το διάστημα

Για ορισμένους τα σύνορα είναι απλά κάτι γραμμές στο χάρτη, που σχεδιάζονται από ανθρώπους - και πολλές φορές αυθαίρετα στα πλαίσια ενός παζαριού ερήμην των ανθρώπων, όπως ο χωρισμός των συνόρων στη Μέση Ανατολή με τη συμφωνία Σάικς-Πικότ το Μάιο του 1916, η "μητέρα" των προβλημάτων στην περιοχή. Η αλήθεια είναι ότι διασχίζοντας απλά κάποια σύνορα, ένας άνθρωπος μπορεί να βρεθεί στην κυριολεξία από τη μια στιγμή στην άλλη - μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο - σε μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα. 

Εφτά αποδείξεις για τη μεγάλη αγάπη των Ελβετών στις αγελάδες και στις κότες!

Οι Ελβετοί δεν είναι απλά οι σοβαροί, εσωστρεφείς γιάπηδες που εργάζονται σε τράπεζες και κανονίζουν το 24ωρό τους σύμφωνα με πανάκριβα ρολόγια ακριβείας ή διασκεδάζουν συχνάζοντας σε πολυτελή θέρετρα για σκι, όπως περίπου έχουμε σχηματίσει μια απλουστευτικά στερεοτυπική εικόνα γι' αυτούς. Μπορεί σήμερα η ελβετική οικονομία να μην είναι κατά βάση αγροτική, όμως οι παραδοσιακοί δεσμοί των Ελβετών με τις αγελάδες (και γενικότερα με τα οικόσιτα ζώα) παραμένουν ισχυροί, ώστε μόνο στην Ελβετία ίσως θα μπορούσαμε να δούμε μια σειρά απίστευτων καταστάσεων, όπως....

Οι ακομπλεξάριστοι πρόεδροι της Ελβετίας και της Φινλανδίας, που δεν διστάζουν να κάτσουν καταγής [φωτογραφίες]

Η Ελβετία θαυμάζεται ως μια χώρα φιλειρηνική, όπου η άμεση δημοκρατία λειτουργεί στην πράξη εδώ και δεκαετίας με τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων, η έκβαση των οποίων σπάνια ρυθμίζεται από έξαλλες λαϊκιστικές φωνές, ενώ και το πολίτευμά της έχει μια ιδιαίτερη οργάνωση, ώστε το 2018 οι Ελβετοί μπορούν να περηφανεύονται ότι 18 πρώην πρόεδροι της χώρας τους είναι ακόμα ζωντανοί!

Μια φωτογραφία της Μάρθας Καραγιάννη σε αμερικανική εφημερίδα του 1966

Μια από τις παλιότερες εφημερίδες της αμερικανικής πολιτείας του Ιλλινόις (η πολιτεία όπου βρίσκεται και το Σικάγο) είναι η The Daily Illini. Πρόκειται για μια φοιτητική εφημερίδα, που εκδίδεται από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου του Ιλλινόις στη μητροπολιτική περιοχή Καμπανία-Ουρμπάνα (Champaign- Urbana) από το 1871 μέχρι και σήμερα. Σ’ αυτήν, λοιπόν, την εφημερίδα, που απευθύνεται σε μια μικρή κοινότητα ανθρώπων (εντός και εκτός του πανεπιστημίου, αλλά οπωσδήποτε στη μικρή κοινωνία της Καμπανίας-Ουρμπάνα), βρέθηκε περιέργως μια φωτογραφία της Ελληνίδας ηθοποιού Μάρθας Καραγιάννη το Φεβρουάριο του 1966.

Ο ισχυρός συναισθηματικός δεσμός πατέρα και κόρης και η συγκινητική (σύντομη) ιστορία πίσω από δύο εξαιρετικά τρυφερές γαμήλιες φωτογραφίες.

Η αληθινή αυτή ιστορία έρχεται από τις Φιλιππίνες. Δεν έχει όμως σημασία τι εθνικότητας είναι οι πρωταγωνιστές της, καθώς πρόκειται για μια ιστορίας δυνατής οικογενειακής αγάπης ενός πατέρα προς την κόρη του, αλλά και της κόρης προς τον πατέρα. Είναι μια ιστορία συγκινητική, όμως εδώ δεν την αναπαράγω γιατί θέλω να εκμεταλλευτώ (και πώς να την εκμεταλλευτώ σ' ένα ανώνυμο ιστολόγιο χωρίς σελίδα στο facebook ή άλλον τρόπο προβολής), αλλά βρίσκω εξαιρετικά τρυφερό το μήνυμα αγάπης που περνάει η ιστορία αυτή σε μια εποχή, που έχουμε ανάγκη - έτσι νομίζω τουλάχιστον - την τρυφερότητα!

Η καριέρα της ηθοποιού Μέλπως Ζαρόκωστα στην Αυστραλία τη δεκαετία του 1950

Η Μέλπω Ζαρόκωστα δεν υπήρξε η μεγάλη πρωταγωνίστρια, μια σταρ του ελληνικού κινηματογράφου, όμως την ξεχωρίσαμε μέσα από πολλούς και διαφορετικούς ρόλους σε σειρά ελληνικών ταινιών: ως συμμαθήτρια της Αλίκης Βουγιουκλάκη (με την οποία συνεργάστηκαν σε πολλές ακόμα ταινίες) στο «Ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο»· ως η παράνομη ερωμένη του Λάμπρου Κωνσταντάρα στη «Βίλα των οργίων»· ως η υποψήφια... πεθερά του Κωνσταντάρα και μητέρα της Νόρας Βαλσάμη (παρότι μόλις 34 ετών η ίδια!) στα «Κάτι κουρασμένα παλικάρια»· ως η έμπιστη φίλη της Ρένας Βλαχοπούλου στο «Μια τρελή, τρελή σαραντάρα» κλπ. Και πολλά χρόνια αργότερα έπαιξε μικρότερους ή μεγαλύτερους ρόλους σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, κυρίως στην ιδιωτική τηλεόραση, με πιο πρόσφατη τη συμμετοχή της στον «Αστέρα Ραχούλας» στο ρόλο μιας απίθανης γιαγιάς, της Μπιρμπίλως.

Η τελευταία λέξη της τεχνολογίας για χτένισμα περμανάντ στα ελληνικά κομμωτήρια του 1932 [εικόνα]

Η παρακάτω φωτογραφία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δράσις του Ηρακλείου στις 2 Αυγούστου 1932 στα πλαίσια διαφήμισης του ολοκαίνουριου μηχανήματος για οντουλάρισμα, όπως ονομαζόταν τότε η περμανάντ, με το οποίο είχε πρόσφατα εξοπλίσει το κομμωτήριό του γνωστός κομμωτής της πόλης. Φυσικά το... διαστημικό αυτό μηχάνημα (θαρρείς βγαλμένο από κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας της εποχής) δεν θυμίζει σε τίποτα τον αντίστοιχο εξοπλισμό ενός σύγχρονου κομμωτηρίου, πάντως τη δουλειά του την έκανε, υποσχόμενο περμανάντ διάρκειας ενός χρόνου! 

Η Αθήνα (και όχι μόνο) του 1912 σ' ένα έγχρωμο βίντεο

Λίγο πολύ, ψάχνοντας στο ίντερνετ θα βρούμε ασπρόμαυρες φωτογραφίες μιας αγνώριστης προπολεμικής Αθήνας χωρίς αυτοκίνητα και πολυκατοικίες. Πόσο πιο εντυπωσιακό όμως θα ήταν να βλέπαμε μια έγχρωμη θέα της Αθήνας από την Ακρόπολη πριν από 100 και πλέον χρόνια, όταν τα σύνορα του ελληνικού κράτους έφταναν μέχρι την Άρτα και τη Θεσσαλία;

Αγαπημένα φαγητά, που οι Ιάπωνες μπορούν να τα απολαμβάνουν και σε περίεργες γεύσεις!

Οι Ιάπωνες είναι ένας ιδιαίτερος λαός, που ακολουθεί μεν τις τάσεις του δυτικού πολιτισμού, όμως πάντα προσδίδει σ' αυτές το δικό του, ξεχωριστό στίγμα. Αυτό φαίνεται στη μουσική, στη μόδα ή ακόμα και στο φαγητό. Ας εστιάσουμε στο τελευταίο. Οι αλυσίδες φαστ φουντ μια χαρά βασιλεύουν στις μεγάλες ιαπωνικές πόλεις, όμως αυτές δεν στέκονται μόνο στα κλασικά πιάτα, αλλά κάνουν και δικές τους, ιδιαίτερες προτάσεις είτε σε επίπεδο εξωτερικής εμφάνισης είτε και περιεχομένου. Σνακ δημοφιλή σ' όλον τον πλανήτη, κυκλοφορούν στην Ιαπωνία και σε γεύσεις, που δύσκολα θα μπορούσε να σκεφτεί και ο πιο προχωρημένος νους. Και βέβαια, δεν είναι απλά τα φαγητά του εμπορίου που διεκδικούν ιδιαίτερες πινελιές, αλλά οι Ιάπωνες έχουν ιδιαίτερες γευσιγνωστικές προτάσεις και σε απλά γεύματα που ετοιμάζουν στα σπίτια τους. Πάρτε μια ιδέα.

Πόσο yolo μπορούμε να είμαστε, όταν φωτογραφιζόμαστε σ' ένα μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη του Ολοκαυτώματος; Η απάντηση ενός Ισραηλινού καλλιτέχνη [εικόνες]

Yolocaust ονομάζεται η πρωτοβουλία του Ισραηλινού σατιρικού καλλιτέχνη και συγγραφέα Σαχάκ Σαπίρα, ο οποίος επιχειρεί να μας προβληματίσει σε σχέση μ' ένα θέμα, που μπορεί να μην είναι κρίσιμο για την καθημερινότητά μας, όμως συνδέεται στενότατα με την ιστορική μνήμη, η οποία είναι κρίσιμη προϋπόθεση, ώστε να μην επαναλάβει η ανθρωπότητα τα λάθη και τις τραγωδίες του παρελθόντος, όπως ήταν το φρικτό έγκλημα του ολοκαυτώματος.

Τα 5 πιο εντυπωσιακά αυτοκίνητα του 2016

Είναι αυτοκίνητα που ο μέσος Έλληνας δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να τα αγοράσει. Ούτε κι εγώ φυσικά έχω αυτήν τη δυνατότητα. Είναι όμως εντυπωσιακά ως εικόνες και με αυτό το κριτήριο κρίνονται, χωρίς να μπαίνω σε τεχνικά ζητήματα. Δεν τα ξεχωρίζω γιατί είναι απαραίτητα τα καλύτερα νέα αυτοκίνητα που παρουσιάστηκαν το 2016, αλλά είναι τα πιο εντυπωσιακά. Έχουν ωραίο περιτύλιγμα (αν προτιμάτε), αλλά δείχνουν και την τάση του μέλλοντος, αυτοκίνητα "διαστημικά" που αποτελούν πηγή έμπνευσης. Και όταν λείπουν τα λεφτά, καλό είναι τουλάχιστον να υπάρχει λίγη έμπνευση...