Πώς οι βυζαντινισμοί των πολιτικών της Αυστραλίας έχουν βάλει τα γυαλιά στην ελληνική πολιτική ζωή. (Ή πώς η Αυστραλία άλλαξε πέντε πρωθυπουργούς μέσα σε 8 χρόνια)

Χάνοντας τις εθνικές εκλογές στις 24 Νοεμβρίου 2007, ο Τζον Χάουαρντ είχε συμπληρώσει πάνω από εντεκάμιση χρόνια πρωθυπουργίας, ήταν δηλαδή ο δεύτερος μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Αυστραλίας. Κανείς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι μέσα στην επόμενη οκταετία η χώρα-ήπειρος με τη μεγάλη ελληνική ομογένεια θα άλλαζε πέντε πρωθυπουργούς - πρακτικά τέσσερις, αλλά ο ένας με διπλή θητεία. Και μπορεί σύμφωνα με τους νόμους της Αυστραλίας η Βουλή να διαλύεται μετά από θητεία τριών ετών, όμως οι συνεχείς εναλλαγές πρωθυπουργών δεν οφείλονταν απαραίτητα στην ψήφο των πολιτών, αλλά σε παρασκηνιακές διεργασίες ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ εσωκομματικών αντιπάλων, όπου ένα ξαφνικό αίτημα αμφισβήτησης της ηγεσίας ενός πρωθυπουργού μπορεί να οδηγήσει στην αλλαγή του μέσα σε λίγες ώρες, ώστε πολλές φορές οι Αυστραλοί με άλλον πρωθυπουργό ξημερώθηκαν το πρωί και με άλλον πήγαν για ύπνο το ίδιο βράδυ!

Με αφορμή την περίπτωση Ντόναλντ Τραμπ, το μπούλινγκ στην πολιτική (όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ελλάδα)

Στην Ελλάδα έχουμε τις δικές μας εκλογές - για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια - και ελάχιστοι ίσως ενδιαφέρονται για τα... προκριματικά των προκριματικών, που διεξάγονται στις ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι των εκλογών του 2016 ανοίγουν τα χαρτιά τους για να κερδίσουν το εσωκομματικό χρίσμα εν όψει των εσωκομματικών εκλογών που θα ξεκινήσουν από τις αρχές του 2016. Τι κι αν είμαστε ακόμη στον Σεπτέμβρη του 2015! Αξίζει να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας προς τις ΗΠΑ, όχι απλά επειδή πρόκειται για τη μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά γιατί προκαλεί ενδιαφέρον - όσο και ανησυχία - το ανησυχητικό φαινόμενο του υποψηφίου-έκπληξη των Ρεπουμπλικανών, του εκατομμυριούχου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος με την αχαλίνωτη συμπεριφορά του όχι απλά είναι το φαβορί για να κερδίσει το χρίσμα του ρεπουμπλικανικού κόμματος, αλλά φαίνεται ότι μπορεί να χτυπήσει ακόμη και την προεδρία των ΗΠΑ. Έχει επιτεθεί στους βετεράνους των πολέμων, έχει απαξιώσει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, έχει επιτεθεί σε δημοσιογράφους (με σεξιστικά ή ρατσιστικά επιχειρήματα) και γενικά προκαλεί όσο περισσότερο θόρυβο μπορεί στοχοποιώντας όσους διαφωνούν μαζί του! Ή μήπως δεν είναι απλά μια αχαλίνωτη συμπεριφορά ενός ανθρώπου που συχνά αρέσκεται να προκαλεί για λόγους δημοσιότητας, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια συμπεριφορά ενός "νταή", εθισμένου στο μπούλινγκ;

Όταν η Κατίνα Παξινού βάφτισε το μωρό ηθοποιού πάνω στη σκηνή του θεάτρου

Έχουμε ακούσει για το βάπτισμα της σκηνής που παίρνουν οι νέοι, όταν βγαίνουν για πρώτη φορά στο θέατρο. Πριν πολλά χρόνια όμως πραγματοποιήθηκε κανονική... βάπτιση επί σκηνής με νονά τη σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιό, Κατίνα Παξινού, πολλά χρόνια πριν φύγει για το εξωτερικό, όταν η εμβέλεια του άστρου της περιοριζόταν μόνο στην ελληνική επικράτεια.

Το κοινωνικοπολιτικό μανιφέστο του Αρμάνδου Δελαπατρίδη. Αποσπάσματα από το αδημοσίευτο βιβλίο του

Αν στις εκλογές του 2015 υπήρχε ο Αρμάνδος Δελαπατρίδης (αυτούσιος), ο αρχηγός πρώτα του Αναμορφωτικού κόμματος και στη συνέχεια του κόμματος των Κυανολεύκων - τα οποία βέβαια ποτέ δεν συμμτείχαν σε κάποια εκλογική αναμέτρηση - πιανόν να εκλεγόταν βουλευτής ως η μεγαλύτερη τρολιά σε μια εποχή πλήρους απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Αρκεί να τύχαινει της ίδιας δημοσιότητας σαν αυτής που ο αυθεντικός Δελαπατρίδης τύχαινε τα πρώτα κυρίως χρόνια της εμφάνισής του στην πλατεία Συντάγματος. Αφιερώματα, συνεντεύξεις, ακόμη και το ιδεολογικό του μανιφέστο δημοσίευαν οι εφημερίδες της εποχής, για να διασκεδάσουν τους αναγνώστες τους.

Η εμφάνιση του Δελαπατρίδη στους δρόμους της Αθήνας και ο εγκλεισμός του στο Δημόσιο Ψυχιατρείο το 1930

"Ένα απομεσήμερο τα αθηναϊκά πεζοδρόμια εγνώρισαν νέον περιπατητήν των. Ένα νέον με ρεδιγκότα κατάμαυρη αλλά φθαρμένη, με μαύρο κοντό πανταλόνι, με μαύρο σκληρό καπέλλο, με μαύρα παπούτσια ψηλά, με μαύρο λαιμοδέτη, με μαύρα μαλλιά μακρυά λιγοστά εις τους κροτάφους και... με μαύρα νύχια. Ξουρισμένος και με αυστηρόν ύφος, με το μπαστούνι στο χέρι, προεκάλει την κοινήν προσοχήν με το παράξενο του ντυσίματός του". Έτσι περιέγραφε δημοσίευμα της εφημερίδας Νέα Ημέρα τον Αρμάνδο Δελαπατρίδη στις 11 Οκτωβρίου 1925, λίγους μήνες μετά την πρώτη του εμφάνιση στην πλατεία Συντάγματος, όπου αγόρευε όρθιος σε μια καρέκλα, καταφέρνοντας πολύ γρήγορα να γίνει γνωστός σ' όλη την πρωτεύουσα, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς "αθηναϊκούς τύπους" την περίοδο του Μεσοπολέμου (αλλά και μεταπολεμικά).

Πότε ξεκίνησε να καλλιεργείται συστηματικά το χασίς στην Ελλάδα και πότε απαγορεύθηκε η χρήση του;

Σε περίπτωση που είχατε την απορία αν υπήρξε ποτέ - και πότε τοποθετείται χρονικά - τυχόν συστηματική καλλιέργεια της - απαγορευμένης σήμερα - ινδικής κάνναβης (χασίς) στην Ελλάδα, η απάντηση βρίσκεται μάλλον στο μακρινό 1875, καθώς τότε εισήχθη για πρώτη φορά η καλλιέργεια του χασίς στο Μαντινειακό οροπέδιο. Και ενώ τα πρώτα χρόνια η καλλιέργειά του ήταν κατά κάποιο τρόπο... δοκιμαστική, αυτή άρχισε να εντατικοποιείται το 1880, οπότε για πρώτη φορά οι καλλιεργητές και οι έμποροι του συγκεκριμένου προϊόντος φαίνεται ότι αποκόμισαν σημαντικά κέρδη.

Πώς ένα άρθρο του 1900 για τις "τέσσερις μανίες" που καθηλώνουν την πρόοδο της χώρας, είναι επίκαιρο και το 2015

Τι κοινό μπορεί να έχει η Ελλάδα του 2015 με την Ελλάδα του 1900; Φαινομενικά, τα κοινά είναι ελάχιστα, αν σκεφτούμε ότι πριν 115 χρόνια τα σύνορα της χώρας ήταν πολύ περιορισμένα, τα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα, πολυκατοικίες δεν υπήρχαν, φυσικά δεν υπήρχε το ίντερνετ ούτε όλα αυτά τα επιτεύγματα της τεχνολογίας που επιφύλασσαν ο 20ος και ο 21ος αιώνας αλλάζοντας την καθημερινότητά μας κλπ. Στην ουσία όμως και σε επίπεδο πολιτικής διαχείρισης τα κοινά είναι πολύ περισσότερα απ' όσα θα υπέθετε κάποιος. Ή τουλάχιστον αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε διαβάζοντας το κύριο άρθρο της εφημερίδας Καιροί, που δημοσιεύτηκε στις 24 Απριλίου 1900 καταγράφοντας τις "τέσσερις μανίες", οι οποίες "οσημέραι εκδηλούμεναι εξευτελίζουσι και ταπεινούσι το ημέτερον έθνος, περιάγουσι δ' αυτό εις παραλυσίαν και διαφθοράν".

Λάουρα Μεντόγια, η πρώτη αγία από την Κολομβία. Ήθελε να ζήσει ως "Ινδιάνα ανάμεσα σε Ινδιάνους", το όνομά της συνδέθηκε με θαύματα και η ζωή της μεταφέρθηκε στην τηλεόραση ξεσηκώνοντας... μηνύσεις

Μπορεί οι Κολομβιανοί να έχουν περίεργη σχέση με τα ναρκωτικά, τις απαγωγές, την εγκληματικότητα και γενικά έναν τρόπο ζωής, που μόνο "χριστιανικός" δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί, όμως οι ίδιοι αισθάνονται πιστοί Ρωμαιοκαθολικοί και πολύ περήφανοι για την αγιοποίηση μιας συμπατριώτισσάς τους, Λάουρα Μεντόγια, της πρώτης και μοναδικής μέχρι σήμερα αγίας που γεννήθηκε και έζησε στην Κολομβία. Θεωρείται τόσο σημαντική προσωπικότητα, ώστε η ή της μεταφέρθηκε στην τηλεόραση στα πλαίσια ενός σίριαλ, που ξεσήκωσε αντιδράσεις προτού καν αρχίσει να μεταδίδεται.

Ένας γάμος στη Σμύρνη το 1889, όπως τον είδε ένας Γάλλος περιηγητής

Τέτοιες μέρες (τέλη Αυγούστου - αρχές Σεπτεμβρίου) συνήθως εφημερίδες και ιστοσελίδες θυμούνται την πυρπόληση και καταστροφή της Σμύρνης, την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνισμού. Με τόσα που έχουν γραφτεί για τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, δεν θα είχε τίποτε περισσότερο να προσθέσει ίσως αυτό το μπλογκ. Έχει όμως αξία να θυμηθούμε μια τελείως διαφορετική πτυχή της Σμύρνης και του μικρασιατικού ελληνισμού, που κατοικούσε επί χιλιετίες εκεί, στρέφοντας λίγο το βλέμμα μας στην τοπική παράδοση. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας γάμος, που τελέστηκε το 1889 και καταγράφηκε σε γαλλικό περιοδικό της περιοχής από τον Β. Φερρέ Ζε, ο οποίος έμεινε εντυπωσιασμένος από τα όσα είδε για πρώτη φορά στην ζωή του, ώστε θέλησε να τα μοιραστεί με τους συμπατριώτες του.

Όταν Έλληνες εργάτες αποθέωσαν τον Τόμας Έντισον με ανυπέρβλητες τιμές και φωτογραφήθηκαν μαζί του! [εικόνα]

31 Δεκεμβρίου 1914. Οι Έλληνες εργάτες ενός εργοστασίου του σπουδαίου εφευρέτη Τόμας Έντισον στο Γουέστ Όραντζ του Νιου Τζέρσι εκφράζουν την επιθυμία να τον γνωρίσουν από κοντά. Του έστειλαν, λοιπόν, επιστολή ζητώντας του να τους δεχθεί την επομένη, πρώτη μέρα του νέου έτους. Η συνάντηση δεν ήταν εύκολο να κανονιστεί για τη συγκεκριμένη μέρα κι έτσι αναβλήθηκε για την επομένη, 2 Ιανουαρίου. Ενθουσιασμένοι οι Έλληνες εργάτες οργανώθηκαν με κάθε επισημότητα, σαν να επρόκειτο να συναντήσουν τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Με συνοδεία μουσικής και έχοντας δύο σημαιοφόρους επικεφαλής, οι οποίοι κρατούσαν την ελληνική και την αμερικανική σημαία, έφτασαν μέχρι το σπίτι του Έντισον, ο οποίος φυσικά έμεινε άφωνος!