Πώς είναι σήμερα τα παιδιά του τηλεοπτικού "Γυμνασίου Ντεγκράσι";

Είσαι 30 και κάτι (ή - γιατί όχι; - 40 και κάτι) κι έχεις βαρεθεί να διαβάζεις σε διάφορες ιστοσελίδες αφιερώματα για το "πώς είναι σήμερα οι πρωταγωνιστές του Μπέβερλι Χιλς". Ναι, ήταν μια από τις αγαπημένες σου νεανικές σειρές, όμως δεν ήταν η πρώτη ξένη σειρά με θέμα τους εφήβους και τα προβλήματά τους, που είδαμε στην ελληνική τηλεόραση. Να δεις πώς τη λέγαν εκείνη... πώς τη λέγαν... Α,ναι! "Σκανδαλιές στο Γυμνάσιο Ντεγκράσι", μια σειρά καναδικής παραγωγής, το πιο δημοφιλές brand της καναδικής τηλεόρασης, με ηθοποιούς πραγματικά εφήβους (και όχι 20 κάτι, όπως στη σειρά του Άαρον Σπέλινγκ), οι οποίοι έμπλεκαν σε ιστορίες πολύ πιο τολμηρές και πιο αληθινές, κοντά στα προβλήματα ενός νέου της εποχής εκείνης (και όχι μόνο). Κι αν ξαφνικά αναρωτιέσαι πώς περίπου είναι σήμερα οι ηθοποιοί που τα υποδύθηκαν, αυτό το αφιέρωμα θα σου λύσει κάποιες απορίες.

Γάτες από μαλλί, που μοιάζουν σαν αληθινές! [6 εικόνες]

Πόσο πολύ μπορεί ν' αγαπά ένας άνθρωπος τη γάτα του; Να μην μπορεί να την αποχωριστεί, όταν ας πούμε ότι πηγαίνει μια εκδρομή σε μακρινό προορισμό, σ' ένα ξενοδοχείο όπου δεν επιτρέπονται τα κατοικίδια; Να θέλει ενδεχομένως να κρατήσει ζωντανή την ανάμνησή της κι όταν η αγαπημένη του γάτα έχει αποδημήσει; Καλό υποκατάστατο είναι και οι φωτογραφίες, αλλά πολύ... μονοδιάστατες. Η Χινάλι, μια καλλιτέχνης από την Ιαπωνία, τη χώρα όπου οι γάτες λατρεύονται ίσως τόσο πολύ όσο λατρεύονταν και στην αρχαία Αίγυπτο, προτείνει κάτι διαφορετικό. Χρησιμοποιώντας ως υλικό το μαλλί, δημιουργεί χνουδωτά αντίγραφα - ή αν προτιμάτε μάλλινα αγάλματα - για όσους θέλουν να έχουν τις γάτες τους πάντα μαζί τους - χωρίς βέβαια ν' ακούγεται το αγαπημένο νιαούρισμα.

Τι γίνεται όταν μια κυλιόμενη σκάλα αλλάξει ξαφνικά πορεία; Δείτε το βίντεο

Αν βλέπατε μπροστά σας μια κανονική σκάλα και μια κυλιόμενη, ποια θα διαλέγατε; Μάλλον τη δεύτερη, αφού μπροστά στις ανέσεις του πολιτισμού, η εκγύμναση των ποδιών μοιάζει περιττή. Κάποιες φορές όμως η τεχνολογία εκδικείται! Σπάνια μεν, αλλά υπάρχουν φορές που οι κυλιόμενες παθαίνουν κάποια βλάβη. Και καλά αν απλά η σκάλα σταματήσει να λειτουργεί (π.χ. μετά από μια διακοπή ρεύματος). Σιχτιρίζεις την "άδικη ζωή" και θυμάσαι πώς είναι να κουράζεις και λιγάκι τους μύες των ποδιών σου. Τι γίνεται, όμως, όταν η κυλιόμενη σκάλα ξαφνικά αλλάξει κατεύθυνση και εκεί που ανέβαινες στον επόμενο όροφο, ξαφνικά αλλάζεις κατεύθυνση;

Μήπως τελικά η "μελαγχολία του χειμώνα" είναι απλά ένας μύθος;

Θα μπορούσε η χειμωνιάτικη μελαγχολία του ανθρώπινου εγκεφάλου να είναι μια μεγάλη παρεξήγηση και στην πραγματικότητα όχι απλά να μην πέφτουμε σ' ένα είδος συναισθηματικής χειμερίας νάρκης, αλλά αντιθέτως οι τρεις πιο κρύοι μήνες του χρόνου να είναι οι πιο φιλικοί σε εμάς;

Γιατί τα παράθυρα των αεροπλάνων είναι στρογγυλοποιημένα και όχι τετράγωνα;

Κάποτε, πριν από πολλά πολλά χρόνια, τα αεροπλάνα διέθεταν παράθυρα τετράγωνου σχήματος. Σήμερα, τετράγωνα παράθυρα δεν υπάρχουν στα αεροπλάνα ούτε για δείγμα, αλλά είναι μάλλον σχήματος οβάλ, δηλαδή χωρίς γωνίες. Η αντικατάστασή τους από στρογγυλοποιημένα παράθυρα άρχισε να γίνεται τη δεκαετία του 1950 και οι λόγοι δεν ήταν αισθητικοί, αλλά.... ασφαλείας. 

Γεώργιος Λυκούργος: Ο Έλληνας από τη Λακωνία, που βρέθηκε στη Χαβάη και έγινε ο "θείος Τζορτζ" των ντόπιων

Ο Γεώργιος Λυκούργος το 1895

Ήταν γνωστός νε τα ψευδώνυμα "Δούκας της Σπάρτης", αλλά και - το οικειότερο - "Θείος Τζορτζ". Ήταν ένα από τα πιο αγαπητά πρόσωπα στη Χαβάη και ίσως ο πιο γνωστός Έλληνας στους κατοίκους των νησιών. Μιλάμε για τον Γεώργιο Λυκούργο (ή George Lycurgus στα αγγλικά), τον Έλληνα που από μικρή ηλικία, στα μέσα του 19ου αιώνα, άφησε τη φτωχή Ελλάδα της εποχής εκείνης και αναζήτησε μια καλύτερη τύχη στο Νέο Κόσμο, για να καταλήξει στα νησιά της Χαβάης, ήδη την εποχή που αυτή αποτελούσε ανεξάρτητο κράτος, όπου και διέπρεψε.

Η μαζική δολοφονία στο Γυμνάσιο Κολουμπάιν τον Απρίλιο του 1999, που συγκλόνισε την Αμερική και ολόκληρο τον κόσμο. Δεκαεφτά χρόνια μετά, η συγκλονιστική μαρτυρία της μητέρας ενός των ανήλικων δραστών. "Πλέον δεν προσευχόμουν για την ασφάλεια του γιου μου, αλλά για το θάνατό του". [Αποσπάσματα από το βιβλίο της]

Στις 20 Απριλίου 1999, ένα πρωτοφανές γεγονός συγκλόνισε την Αμερική. Δύο μαθητές της τελευταίας τάξης του Γυμνασίου Κολουμπάιν στο Λίτλτον του Κολοράντο, ο 17χρονος Ντίλαν Κλέμπολντ και ο 18χρονος Έρικ Χάρις, εισέβαλαν στο σχολείο τους οπλισμένοι με πιστόλια και εκρηκτικά σκορπώντας τον τρόμο στους συμμαθητές και τους καθηγητές τους. Ο απολογισμός αδιανόητος: 15 νεκροί και 28 τραυματίες. Η ενδοσχολική βία και η νεανική εγκληματικότητα έπαιρναν μια νέα αδιανόητη - έως τότε - διάσταση, που θα δημιουργούσε μια νέα πραγματικότητα. Πολλοί συγκλονίστηκαν, πολλοί ορκίστηκαν ότι δεν θα άφηναν να συμβεί ένα νέο "Κολουμπάιν" στα σχολεία των ΗΠΑ, αλλά συνέβη ακριβώς το αντίθετο.

Γιατί υπερασπιζόμουν τον Παντελή Παντελίδη και τη μουσική του, χωρίς ν' ανήκω στους φανατικούς θαυμαστές του

Ένα τόσο απροσδόκητο γεγονός, ο ξαφνικός θάνατος ενός πολυαγαπημένου τραγουδιστή, ενός λαϊκού ειδώλου σε μια εποχή που τα είδωλα ανήκουν κατά κύριο λόγο στα μουσεία! Υπάρχει κάτοικος αυτής της χώρας που πληροφορήθηκε την είδηση και δεν συγκινήθηκε; Ίσως λίγοι, όμως εγώ δεν ήμουν μεταξύ τους..Και όχι, δεν ήμουν ένας από τους πολλούς που προσκυνούσαν τον Παντελή Παντελίδη ούτε όμως ανήκα σ' εκείνους που τον κατηγορούσαν απλά επειδή υπήρχε και ζούσε τη μεγάλη του αγάπη, το τραγούδι. Ήμουν επιφυλακτικός, μπορεί να με ξένιζαν μερικές φορές το ύφος και η γλώσσα ορισμένων στίχων, υπήρχαν όμως και ορισμένα τραγούδια του, που ακόμη κι αν είχαν απλοϊκούς στίχους, ήταν εξαιρετικά εύστοχα. Όμως αυτό δεν είναι και το μυστικό της επιτυχίας ενός τραγουδιού; Όχι να αναμασά κλισέ φράσεις ή τρόπους έκφρασης, αλλά να ξεκλειδώνει την ψυχή των ανθρώπων, στους οποίους απευθύνεται, με ξεχωριστό τρόπο.

Κι ενώ οι Ευρωπαίοι αποκαλύπτουν το ρατσιστή που έκρυβαν μέσα τους, μαθητές από την Ισλανδία υποδέχονται τους νέους τους συμμαθητές, πρόσφυγες από τη Συρία, τραγουδώντας ένα παιδικό τραγούδι για την ενότητα των λαών στα αραβικά

Μια φορά κι έναν καιρό, η Ισλανδία ήταν μια μικρή και παγωμένη νησιωτική χώρα στο βόρειο Ατλαντικό, απομονωμένη θαρρείς από την ηπειρωτική Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, την οποία πολλοί ίσως και να αγνοούσαν - ή απλά ήξεραν ότι υπήρχε μια χώρα που το όνομά της έμοιαζε με της Ιρλανδίας. Τα τελευταία χρόνια, η Ισλανδία μας έβαλε πολλές φορές τα γυαλιά: από το πώς κατάφερε να ξεπεράσει την οικονομική κρίση μετά τη χρεωκοπία της το 2008 πολύ γρηγορότερα απ' όσο χρειαζόμαστε εμείς για να ορθοποδήσουμε παρά το ότι τυπικά τη χρεωκοπία την έχουμε αποφύγει, από τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την υιοθέτηση ενός νέου Συντάγματος (αν και το δημοψήφισμα εκείνο έπαιξε μικρό ρόλο στην πράξη, ήταν όμως μια τολμηρή πρωτοβουλία), μέχρι στο χειρισμό του θέματος των προσφύγων.

Ο Σααδή για το φως του έρωτα που νικά το σκοτάδι

Το παρακάτω σύντομο, αλλά τόσο υπέροχο κείμενο του Σααδή, μεστό από συναίσθημα και ερωτισμό, το ανακάλυψα διαβάζοντας το αρχείο του πολύ παλιού περιοδικού Μπουκέτο, που έχει ψηφιοποιηθεί από το Πανεπιστήμιο Πατρών και περιλαμβάνεται στην ηλεκτρονική του συλλογή με την ονομασία "Πλειάς". Δεν ξέρω ποιος το μετέφρασε στα ελληνικά και είναι κρίμα, γιατί έκανε μια καταπληκτική απόδοση. Είναι μια ρομαντική απάντηση στο προαιώνιο ερώτημα, γιατί ο έρωτας φουντώνει περισσότερο μέσα στο σκοτάδι. Είναι η ντροπή, μια φυσική συστολή του ανθρώπου για τη γενετήσια πράξη ή μήπως ένα διαφορετικό, φυσικό φως που πηγάζει μέσα από τον έρωτα και επισκιάζει κάθε άλλη πηγή φωτισμού; Η ερμηνεία του Σααδή είναι υπέροχα τρυφερή. Ανεξάρτητα από το αν πλησιάζει η γιορτή των ερωτευμένων, αξίζει να το αφιερώσετε στο άτομο που αγαπάτε. Αφορά όμως κι όσους δεν είμαστε ερωτευμένοι - καιρός είναι να το τολμήσουμε!