Η απόφαση ενός κοινοτάρχη στην Ελβετία να επιδοτήσει την τοποθέτηση συναγερμών ασφαλείας σ' όλα τα σπίτια του χωριού, για ν' αντιμετωπιστεί η εγκληματικότητα

Δεν ξέρω πόσο εκτεταμένο είναι το φαινόμενο, όμως σε ορισμένα χωριά, που στερούνται αστυνομικών τμημάτων, οι κάτοικοι έχουν αναθέσει συλλογικά τη φύλαξη των σπιτιών τους σε ιδιώτες, οι οποίοι πληρώνονται από τους πολίτες για να κόβουν βόλτες με το αυτοκίνητό τους σ΄όλες τις γειτονιές κατά τις νυχτερινές ώρες μήπως και προλάβουν κάποια διάρρηξη. Σίγουρα μπορώ ν' αναφέρω ένα χωριό του νομού Σερρών, όπου οι κάτοικοι πήραν την απόφαση αυτή μετά από μια αρκετά βίαιη ληστεία (μάλιστα σε συγγενικό μου πρόσωπο) πριν λίγα χρόνια κατά τις άγιες μέρες του Πάσχα, έχοντας ως πρότυπο το παράδειγμα ενός άλλου γειτονικού χωριού. 

Θα μπορέσουν οι επιστήμονες να κλωνοποιήσουν ένα πουλάρι ηλικίας 42.000 ετών;

Οι συμπαγείς πάγοι της Σιβηρίας και το διαρκώς παγωμένο υπέδαφος της περιοχής αποτελούν έναν πρώτης τάξεως συντηρητή των κουφαριών προϊστορικών ζώων ηλικίας ακόμα και πολλών χιλιάδων ετών, προερχόμενα από είδη τα οποία εξαφανίστηκαν στην πάροδο των αιώνων. Ένα από τα πλέον εντυπωσιακά ευρήματα είναι το κουφάρι ενός πουλαριού, που έζησε στην περιοχή πριν από 42.000 χρόνια και ανήκει στην εξαφανισμένη οικογένεια αλόγων Λενσκάγια. 

Η σύλληψη του Ανδρέα Παπανδρέου από τη χούντα τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967, όπως την αφηγήθηκε η σύζυγός του, Μαραγαρίτα, σε αμερικανική εφημερίδα ένα χρόνο μετά

Μια από τις πρώτες κινήσεις των πραξικοπηματιών τα ξημερώματα της 21 Απριλίου 1967 ήταν η σύλληψη όλων των «ενοχλητικών» πολιτικών, που κατά τους χουντικούς συνιστούσαν απειλή για τη χώρα όπως εκείνοι την φαντάζονταν μέσα από τις αντιδραστικές ιδεοληψίες τους. Ένας «ενοχλητικός» ήταν και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε είχε αποτελέσει αγαπημένο στόχο των πολιτικών του αντιπάλων τα προηγούμενα χρόνια, από την πρώτη στιγμή που αποφάσισε να ασχοληθεί με την ελληνική πολιτική ζωή. 

Το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 στα πρωτοσέλιδα ξένων εφημερίδων

Το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, μια από τις πλέον μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας κι ένα πρωτοφανές γεγονός για χώρα της μεταπολεμικής Ευρώπης, δεν πέρασε απαρατήρητο από τον ξένο τύπο της εποχής εκείνης. Μάλιστα, ορισμένες εφημερίδες αφιέρωσαν στο γεγονός αυτό μια θέση στις πρώτες τους σελίδες - άλλες λιγότερα και άλλες περισσότερο, ανάλογα με την εγχώρια επικαιρότητα ανά χώρα. Για παράδειγμα, οι αμερικανικές εφημερίδες - τουλάχιστον όσες βρήκα ψάχνοντας στο διαδίκτυο - αφιέρωσαν τα πρωτοσέλιδά τους στον καταστρεπτικό σίφουνα που είχε σαρώσει τις μεσοδυτικές πολιτείες στις 21 Απριλίου προκαλώντας το θάνατο 58 ανθρώπων στην πολιτεία του Ιλινόις. Ας ρίξουμε μια ματιά στα πρωτοσέλιδα δώδεκα εφημερίδων από την Αυστραλία, την Αυστρία, την Ισλανδία, την Ισπανία, την Ιταλία, το Μεξικό, την Πορτογαλία και την Ελβετία!

Μια φεμινιστική νίκη στις Οινούσσες τον Ιανουάριο του 1932 λόγω... ξενοφοβίας!

Υπακούοντας στη σχετική επιταγή του άρθρου 6 του Συντάγματος του 1927, που προέβλεπε την παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων και στις γυναίκες διά νόμου, το δικαίωμα του εκλέγειν παραχωρήθηκε στις Ελληνίδες για πρώτη φορά με το διάταγμα της 5^ης Φεβρουαρίου 1930 (η ημερομηνία δημοσίευσής του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως): «Παραχωρείται δικαίωμα ψήφου κατά τας δημοτικάς και κοινοτικάς εκλογάς εις τας γυναίκας αίτινες συνεπλήρωσαν το τριακοστόν έτος της ηλικίας των και γνωρίζουν ανάγνωσιν και γραφήν».

Πώς θα βελτιώσετε τη διάθεσή σας σε 12 λεπτά

Είναι φορές που ακόμα και ο πιο χαρούμενος άνθρωπος του κόσμου χάνει την καλή του διάθεση. Λίγο η κούραση εξαιτίας της δουλειάς και των διαφόρων μικροϋποχρεώσεων, λίγο οι - απρόοπτες και προβλέψιμες - δυσκολίες της καθημερινότητας, αλλά και οι ανθρώπινες αδυναμίες με κορυφαία την ζήλια ("γιατί αυτός κι όχι εγώ") μπορούν να μας ρίξουν τη διάθεση. Ειδικά στην εποχή των σόσιαλ μίντια είναι πιο εύκολο να δει πεσμένη την ψυχολογία του (κατ' επέκταση και την αυτοεκτίμησή του) είτε ως θύμα διαδικτυακού μπούλινγκ (που από ορισμένους Πόντιους Πιλάτους του τουίτερ βαφτίζεται "εξυπνάδα" και "τρολιά" νομίζοντας ότι έτσι κάνουν το ψάρι κρέας) είτε παρασυρόμενος σ' ένα άδικο παιχνίδι σύγκρισης ανάμεσα στον ήσυχο εαυτό του και αυτούς τους κουλ τύπους του Instagram, οι οποίοι ανεβάζουν όλη την ώρα εξαιρετικές - έστω και φιλτραρισμένες - φωτογραφίες σε μαγευτικά τοπία και μ' ένα πλατύ χαμόγελο ευτυχίας - άσχετα αν το χαμόγελο αυτό φώτισε το πρόσωπο του Instagramer μόνο για το ένα δευτερόλεπτο του φωτογραφικού κλικ!

Γιατί το Γιβραλτάρ απαγόρευσε τα μπαλόνια;

Από τους εορτασμούς για την εθνική γιορτή του Γιβραλτάρ το 2001
(πηγή: commons.wikimedia.org/)

Μία από τις Ηράκλειες Στήλες (κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία), το σημείο όπου χωρίζεται η Μεσόγειος θάλασσα από τον Ατλαντικό ωκεανό, το Γιβραλτάρ των μόλις 6,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων και των 32.000 κατοίκων αποτελεί ένα στρατηγικό σημείο μεγάλης σημασίας, μια από τις τελευταίες υπερπόντιες κτήσεις του βρετανικού θρόνου και σημείο τριβής στις ισπανοβρετανικές σχέσεις, παρότι δύο φορές μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου οι κάτοικοί του έχουν εκφράσει εμφατικά μέσω δημοψηφισμάτων τη σχεδόν ομόφωνη διάθεσή τους να παραμείνουν κομμάτι του Ηνωμένου Βασιλείου. Εξάλλου, η 10η Σεπτεμβρίου έχει ανακηρυχτεί σε εθνική γιορτή σε ανάμνηση του δημοψηφίσματος του 1967, που πραγματοποιήθηκε τη συγκεκριμένη ημερομηνία, οπότε το 99,6% των κατοίκων ζήτησε να παραμείνει η περιοχή υπό βρετανική κυριαρχία.

Πώς ο ιστιοριοδίφης Γιάννης Βλαχογιάννης εντόπισε και έσωσε πολύτιμα ιστορικά έγγραφα από τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης λίγο πριν αυτά γίνουν περιτυλίγματα για σαρδέλες!

Πόσο καλή σχέση έχουμε οι Έλληνες με την ιστορία; Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι φανατισμένοι, έτοιμοι να επιτεθούν τουλάχιστον φραστικά και με τον πλέον σκαιό τρόπο κατά όποιου τολμήσει να καταρρίψει – ακόμη και με αποδείξεις - αγαπημένους εθνικούς μύθους (οι οποίοι φυσικά ως μύθοι έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματική ιστορία), την ώρα που οι περισσότεροι αδιαφορούν για τα πραγματικά ντοκουμέντα, έγγραφα και λοιπό πρωτογενές υλικό που καταγράφουν τα γεγονότα και τις προθέσεις των πρωταγωνιστών τους με τον πλέον αυθεντικό τρόπο. Εδώ που τα λέμε η ιστορία μπορεί να γίνει πολύ βαρετή, όταν αντιμετωπίζεται ως επιστήμη – έλα όμως που πρόκειται περί επιστήμης και όχι περί ψυχαγωγικής λογοτεχνίας!

Η ταβέρνα "Μεθυσμένο Καράβι" και ο "Δεκάλογος του Μπεκρή"

Τα παραδοσιακά ταβερνάκια της Πλάκας αποτελούν τη γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα μιας πυκνοκατοικημένης και κοσμοπολίτικης πόλης, όπως είναι η σημερινή Αθήνα. Λείπουν όμως και κάποιες ταβέρνες που κάποτε άφησαν το δικό τους ιδιαίτερο στίγμα και έγραψαν ιστορία στην ζωή της περιοχής, όπως για παράδειγμα η λογοτεχνική ταβέρνα «Μεθυσμένο Καράβι», ιδιοκτησία του λογοτέχνη Μίχου Κάρη (φιλολογικό ψευδώνυμο του Μιχαήλ Καρυστινού), που για μια εικοσαετία, μεταξύ 1942 και 1962, υποδεχόταν τους φίλους του κρασιού στην οδό Αφροδίτης 7 στην Πλάκα.

Ο αδερφός παλιότερου Έλληνα πρωθυπουργού, ο οποίος είχε οικονομικά προβλήματα και έψαχνε διακριτικά μια οποιαδήποτε δουλειά για να ζήσει

Η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός είναι δύο αρνητικά φαινόμενα της ελληνικής πολιτικής ζωής, οι ρίζες των οποίων ανάγονται στα πρώτα ακόμα χρόνια του ελληνικού κοινοβουλευτικού βίου. Άλλες φορές εκδηλώνονται με την κληροδότηση αξιωμάτων (βουλευτικό, κομματικό, υπουργικό, ακόμη και πρωθυπουργικό) και άλλοτε με το διορισμό συγγενικών προσώπων σε θέσεις ευθύνης με παχυλό μισθό. 

Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, κατά την ελληνική νοοτροπία το να είναι κάποιος στενός συγγενής ενός ισχυρού πολιτικού προσώπου αποτελεί από μόνο του ένα ισχυρό ατού στο βιογραφικό του, ώστε δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε ότι ο αδελφός π.χ. ενός οποιουδήποτε Έλληνα - ή ακόμα και ξένου - πρωθυπουργού θα μπορούσε να ζει φτωχός και να ταλαιπωρείται από την ανεργία. Η λογική λέει ότι σε μια τέτοια περίπτωση δεν χρειάζεται η μεσολάβηση του όποιου πρωθυπουργού, για να προσληφθεί ο αδελφός του σε μια καλή και υψηλά αμειβόμενη θέση εργασίας, πάντα όμως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Μια τέτοια εξαίρεση ήταν η περίπτωση του Γεώργιου Πλαστήρα, ο οποίος αναζητούσε μια οποιαδήποτε δουλειά, την περίοδο που ο αδερφός του, ο απόμαχος στρατιωτικός Νικόλαος Πλαστήρας, ήταν πρωθυπουργός της Ελλάδας!